Έντυπη Έκδοση

ΟΛΗ Η ΠΟΛΗ ΤΟ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΕΙ

Αχ, Πάβλοβα...

Ποια Αργυρώ; Και γιατί να περάσει την πόρτα του Κορυδαλλού; Τι θα γίνει επιτέλους μ' αυτό τον καταραμένο ΦΠΑ, που αποτελεί πρόσχημα για να οδηγούνται επιφανείς πολίτες αυτού του τόπου στη «στενή»;

Τα σεμινάρια τέλειωσαν, ώρα για Πάρτι!  Με την Πάβλοβα σερβιρισμένη  σε πιατάκια, και άφθονο καπνό. Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους γκουρμέδες Τα σεμινάρια τέλειωσαν, ώρα για Πάρτι! Με την Πάβλοβα σερβιρισμένη σε πιατάκια, και άφθονο καπνό. Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους γκουρμέδες Στην ανθρωποκεντρική Αθήνα μία Αργυρώ γνωρίσαμε, και μάλιστα σε συνεχείς και ισχυρές δόσεις. Την τηλεμαγείρισσα. Πέραν αυτής, ούτε ψύλλος στον κόρφο μας.

Διότι η είδηση αφορούσε αυτή τη συγκεκριμένη. Και δεν είχε συλληφθεί, όπως θα πίστευε κανείς διαβάζοντας τον προβοκατόρικο τίτλο, για οφειλές στο ακαταμάχητο ελληνικό Δημόσιο. Αλλά ως γνήσια μαγείρισσα-τηλεοπτική περσόνα θα περνούσε τις πύλες των γυναικείων φυλακών για να... διδάξει υψηλή μαγειρική στις κρατούμενες, βάσει ενός προγράμματος εκπαίδευσης με ευρωπαϊκή πατέντα, παρακαλώ!

Κι επειδή η γυναικεία πτέρυγα εσχάτως γνωρίζει πιένες σε βαθμό υπερβολής, η... προσέλευση θεωρείται εκ των πραγμάτων εξασφαλισμένη.

Βεβαίως, ο Κορυδαλλός δεν έπαψε ποτέ να μας εκπλήσσει. Πότε με τις ποτίστρες για τα ορφανά του ουρανού με συστήματα υπερχείλισης, πότε με θεαματικές αποδράσεις από τις στέγες και, συχνά πυκνά, με εισόδους επωνύμων της εγχώριας show biz, όπως αρέσκονται να βαφτίζουν το συρφετό από μοδίστρες, περουκιέρες, πολιτικούς και τραπεζίτες τα εναλλακτικά δελτία ανεμομέτρησης της αβάστακτης ελαφρότητάς μας.

Κι αυτό δυσκολευόμαστε να το κατανοήσουμε. Ειδικά όταν δεν έχουν επιλυθεί ζητήματα που αφορούν τις φυλακισμένες γυναίκες και σχετίζονται με την ταυτότητα και την ύπαρξή τους, όπως οι σχέσεις με τα παιδιά τους εντός ή εκτός φυλακών, οι ερωτικές τους επιθυμίες, το δικαίωμα να κοιμούνται ανθρώπινα και όχι στοιβαγμένες, η διατήρηση της αξιοπρέπειάς τους -που δικαιούνται να έχουν ακόμη και μέσα στη φυλακή-, το δικαίωμα στη μάθηση.

Από την άλλη, ο πειρασμός είναι μέγιστος.

Διά του Κορυδαλλού, η δαιμόνια Αργυρώ μπορεί να επιλύσει, λ.χ., ένα μέγιστο ζήτημα που ταλανίζει δεκαετίες δύο χώρες γείτονες, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία εν προκειμένω. Σε ποια από τις δύο ανήκει η πατρότητα (και μητρότητα, θα λέγαμε!) της περίφημης τούρτας Πάβλοβα, καθόσον, ειδικά την περίοδο των εορτών, αυτό το εξαίρετο γλύκισμα τροφοδοτεί τα δύο κράτη με συστατικά σύρραξης.

Καλή ώρα, σαν την επέκταση της υφαλοκρηπίδας μας στο Αιγαίο ή του εθνικού εναέριου χώρου μας στα δώδεκα μίλια.

Σκεφτείτε για πόσο λιγότερο σοβαρά ζητήματα συγκρούονται γειτονικές χώρες. Σκεφτείτε, επίσης, πόσο σπάνια ακούμε πλέον για διενέξεις που έχουν σχέση με την υστεροφημία των ανθρώπων, την πατρότητα μιας ιδέας, τη γενέτειρα ενός σημαντικού καλλιτέχνη;

Από τον Ομηρο και τις περί αυτόν πολιτείες-γενέτειρες στην τούρτα Πάβλοβα, η απόσταση είναι μεγάλη και η ειδοποιός διαφορά τεράστια. Η χαρά της διεκδίκησης είναι αυτή που εγγράφεται στη συλλογική μνήμη των λαών και συχνά καθοδηγεί πολιτικές και στρατηγικές.

Από τη στιγμή ωστόσο που η prima ballerina Αννα Πάβλοβα αποφάσισε να γευθεί, πέρα από τις μασίφ γεύσεις του υπαρκτού σοσιαλισμού, και κάτι πιο fusion σε κουζίνα, η διεθνής ζαχαροπλαστική μπήκε εν έτει 1932 σε silver alert!

Ετσι, στο Περθ της Αυστραλίας, στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας της, ο chef patisserie Harbert Sachse παρασκεύασε προς τιμήν της χορεύτριας το ομώνυμο γλυκό, το οποίο σύντομα έγινε το must της εποχής, για να φτάσει στις μέρες μας να αριθμεί 667 παραλλαγές, οδηγώντας τις δύο χώρες σε ρήξη.

Να τώρα που ο Κορυδαλλός μπαίνει στη μάχη του διεθνισμού, για να αποσαφηνίσει τις ρίζες της διάσημης τούρτας.

Ταυτόχρονα, η υποψία ότι σ' αυτό τον παροξυσμό γευσιγνωσίας θα συμμετέχει εκ των πραγμάτων και η uber alles σχολαστική κυρία-ένοικος μέχρι πρότινος νεοκλασικού στη ρίζα του Ιερού Βράχου κάνει την παγκόσμια συνταγή να αποκτάει σαγηνευτικά ελληνικά χρώματα.

Βέβαια, ο γλυκός αυτός θόρυβος που προκαλεί το ροκάνισμα της τραγανής βάσης πάνω στην οποία στρογγυλοκάθεται το υπόλευκο παπλωματάκι της καλοψημένης μαρέγκας αγκαζέ με μύρτιλα, βατόμουρα και άλλα καλούδια της φύσης είναι ικανός να ξυπνήσει ακόμη και νεκρές αισθήσεις, μολονότι στις μνημονιακές μας μέρες μια τέτοια σχέση ουρανίσκου και πρωτογενών υλικών παίρνει το χαρακτήρα της απόλυτης ουτοπίας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Άλλες ειδήσεις
Ναζιστική τρομοκρατία απειλεί την τέχνη
Γυμνή πρόκληση
Μουσική
Τα κόκκινα φανάρια της κρίσης
Αχ, Πάβλοβα...
Τόσο μικρή, τόσο ακριβή
Ευτυχώς, μαθαίνω ακόμη
Η Τέχνη εξευγενίζει την ανθρωπότητα
Ο άγνωστος Γύζης -οι χαμένες επιστολές του
«Με πονάει που τα παιδιά μας εκπατρίζονται»
Και δύο ταινίες για τη Χρυσή Αυγή
Ανασκαφή στη Σελλάδα της Θήρας
Αστεγοι πέντε αστέρων
Ενα σάουντρακ για τη διαρκή εγκατάλειψη
Από το γκέτο του Κόμπτον ξανά
Ο πολιτισμός της κουζίνας
ΜΠΟΡΟΥΜΕ με απλά βήματα να εξοικονομήσουμε φαγητό
Διαχρονική αξία
Τα 8.500 χιλιόμετρα του απόλυτου αγώνα