Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

ΑΝ-ΕΞΟΔΟΣ

  • Χωρίς δεσπότη

    ΤΟ ΣΤΕΡΗΤΙΚΟ «α» και η λέξη «δεσπότης» δημιουργούν το «αδέσποτος», χαρακτηρισμός που χρησιμοποιείται συνήθως για τα ζώα, ειδικότερα για τους σκύλους και φυσικά σημαίνει «δίχως δεσπότη», κοινώς δίχως αφεντικό.

    Περπατάω στην Αθήνα και παρατηρώ τα σκυλιά που κατοικοεδρεύουν στο κέντρο. Είναι χοντρά και γέρικα, ράθυμα ξαπλώνουν όταν κάνει κρύο στις εισόδους των καταστημάτων, με τον ήλιο απλώνουν την αρίδα τους στο φως. Εχουν μάθει αυτά τα σκυλιά να κυκλοφορούν όπως οι άνθρωποι, να τους ακολουθούν όταν ανάβουν τα φανάρια, να περιμένουν μαζί τους υπομονετικά στο κόκκινο. Κάποια από αυτά είναι φιλόμουσα, παραστέκουν στους πλανόδιους, ξαπλώνουν στα πόδια τους και καθόλου δεν ενοχλούνται ακόμα και από τα συχνά φάλτσα.

    Ενα-δυο από αυτά στο Σύνταγμα εξασκούνται στο κυνήγι των μηχανών, τάχατες ότι θέλουν ν' αρπάξουν τον αναβάτη, ένα ειδικά στον Βόλο, που επιδίδεται στο σπορ αυτό με τα αυτοκίνητα, το έχει πληρώσει άσχημα αφού τώρα κουτσαίνει. Και βέβαια υπάρχουν οι σκύλοι με πολιτική συνείδηση, ο Λουκάνικος που στις διαδηλώσεις γαβγίζει τους άνδρες των ΜΑΤ και ο άλλος που τα 'χωσε στους κυρίους της τρόικας.

    Με συγκινούν τα αδέσποτα, αυτά τα δίχως στον ήλιο μοίρα που τρώνε και πίνουν από το χέρι ανώνυμων θεών και που σπάνια τα χαϊδεύουν αφού γενικώς σκυλοβρομάνε (ταμάμ η λέξη). Τη μοναδική φορά στη ζωή μου που είχα σκύλο, ένα μπάσταρδο αδέσποτο λυκόσκυλο, τον είχα βρει δεμένο έξω από ένα αστυνομικό τμήμα, αφημένο στην τύχη του, πεινασμένο και διψασμένο. Τον πήρα με το έτσι θέλω.

    Αγαπάω τ' αδέσποτα, ίσως γιατί νιώθω συγγενής τους, ασχέτως αν στη ζωή μου είχα πολλούς δεσπότες. Με βασάνισαν και συνεχίζουν να το κάνουν γυναίκες, αφεντικά, το κράτος κι οι χίλιες καταστάσεις, που καθημερινά κάνουν αβίωτο έναν βίο που θα έπρεπε να είναι ηδύς.

    Ναι, νιώθω συγγενής με τα αδέσποτα έχοντας στο παρελθόν διαφύγει πολλές φορές για ν' αλητέψω, άλλοτε λέγοντας πως πάω για τσιγάρα, άλλοτε βάζοντας σε μια σακούλα σκουπιδιών τα ρούχα μου ξημέρωμα κι άλλοτε πιο οργανωμένα, μπαίνοντας στο αυτοκίνητο και ψάχνοντας νέες πατρίδες. Οπως επίσης έχω φύγει από πολυτελείς δουλειές γιατί μου πάτησαν ελαφρώς τον κάλο, κάτι που δεν αποκλείεται να ξανακάνω.

    Προ ημερών περπατούσα στο πάρκο των Ιλισίων, όταν αίφνης αντιλήφθηκα πως με είχε πάρει από πίσω ένα αδέσποτο σκυλί. Κρατούσε την ουρά του κάτω από τα σκέλια, το κάλεσα κοντά μου, δεν ερχόταν, παρά ταύτα δεν ξεκόλλαγε από τα χνάρια μου. Πήγα και κάθισα εντέλει σ' ένα βραχάκι, ανάβοντας τσιγάρο και γυρνώντας του την πλάτη. Ο σκύλος έκανε τον γύρο, ήρθε εμπρός μου και στο τέλος σαν να το πήρε απόφαση, ξάπλωσε δίπλα μου, απλώνοντας το κεφάλι του πάνω στα μπροστινά του πόδια.

    ΑΠΛΩΣΑ το χέρι και τον χάιδεψα, ρουθούνισε ευχαριστημένος και μείναμε εκεί παρέα χαζεύοντας προς τον Υμηττό. Τα δυο αδέσποτα...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Hollywood
Hollywood
Οπερα
Ενας ιππότης στη Ν. Υόρκη
ΚΟΑ
«Φίλα με» Γιόχαν
Αρχαιολογία
Περιπατώντας σε νεκροταφείο
Μουσική
Μουσική
Σινεμά
Σινεμά
ΑΛΕΞΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ συγγραφέας
Θέατρο
θέατρο
Εικαστικά
Εικαστικά
Σχολές
«Η επαναλειτουργία της Χάλκης είναι θέμα δικαιοσύνης»