Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Μισές κουβέντες

  • Μπάλα μόνη της, στη σέντρα

    ΟΥΤΕ συνεννοημένοι. Από πέντε άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους άκουσα, μέσα στις πρώτες δύο μέρες του χρόνου, τις ίδιες φράσεις. «Το 2014 θα είναι οριακό. Δεν πάει άλλο έτσι. Είναι η χρονιά που κάτι ριζικό και μεγάλο θα γίνει!». Από όλους ζήτησα διευκρινίσεις. Πού το βασίζουν; Φόβος, ευσεβής πόθος ή αποτέλεσμα κάποιας βαθιάς πολιτικοκοινωνικής ανάλυσης;

    Δεν πήρα συγκεκριμένες απαντήσεις. Βασίζονται περισσότερο στην εμπειρία των δικών τους αντοχών. Βλέπουν γύρω τους και τις αντοχές του κύκλου τους να έχουν φτάσει ήδη στο στρίφωμα και οδηγούνται στην πρόβλεψή τους. Συνηγόρησα υπέρ του διαβόλου, μήπως και καταφέρω να εκμαιεύσω κάτι περισσότερο από μία αοριστία. «Και πού ξέρετε πόσο ελαστικές είναι τελικά οι αντοχές των ανθρώπων; Με τι τις συγκρίνετε; Και επίσης, τι σας κάνει να πιστεύετε πως δεν θα καταφέρουν ακόμη μία φορά, ακόμα λίγο ή πολύ χρόνο, να απελευθερώσουν από τη βαλβίδα τον ατμό που έχει φτάσει το βρασμό στο επικίνδυνο σημείο του; Γιατί να μην περάσουμε μία ακόμα χρονιά ελεγχόμενης αποσυμπίεσης, δίχως να γίνει τίποτα ριζικό και ουσιαστικό προς μία άλλη κατεύθυνση;».

    Δεν είναι εύκολο να απαντήσεις σε αυτά. Οπως δεν είναι και αυτονόητο πως μπορείς να απορρίψεις κατηγορηματικά πως τίποτε δεν θα συμβεί. Η αλήθεια είναι πως αρκετοί άργησαν να ονειρευτούν μια αντίδραση. Είχαν πιστέψει στα πρώτα χρόνια των Μνημονίων πως όλα για καλό γίνονται και πως είναι μια ευκαιρία για νοικοκύρεμα που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Μετά άρχισαν να πέφτουν οι δουλειές τους, να εξανεμίζονται οι καταθέσεις τους, να κινδυνεύουν τα σπίτια τους, να παίρνουν πια τα παιδιά τους από τα ιδιωτικά σχολεία, να ζορίζονται στην εκπλήρωση των φορολογικών τους υποχρεώσεων. Και άρχισαν να αναρωτιούνται: Ευκαιρία για νοικοκύρεμα ποιων;

    ΓΕΝΙΚΑ, αυτό το πρόβλημα το συναντάς ανεξάρτητα αν η αφετηρία της ιδεολογίας σου είναι η Αριστερά ή η Δεξιά. Ζητάς αλλαγές, δίχως να έχεις υπολογίσει πως μπορεί κι εσύ να συμπεριλαμβάνεσαι μέσα σε αυτές. Ζητάς να πεθάνει ο παλιός κόσμος, αλλά δεν έχεις δει το σχοινί που έχει μπερδευτεί στα πόδια σου και που όταν τραβηχτεί θα παρασύρει κι εσένα, ως μέρος του παλιού κόσμου.

    Πιέζοντας ακόμη περισσότερο, να μου πουν τι είναι εκείνο το οποίο ονειρεύεται ο καθένας για τη νέα χρονιά, ποια είναι η αλλαγή ή η ρήξη που θα ήθελαν, εκεί τα πράγματα διαφοροποιούνται σαφώς. Οι μεν ελπίζουν σε ένα γενναίο κούρεμα χρέους και μια Ευρώπη πιο σπλαχνική απέναντι στη δοκιμαζόμενη Ελλάδα, και οι δε σε κάτι που θα φέρνει σε έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα. Αυτή ουσιαστικά είναι η εμπέδωση των «δύο άκρων». Οσοι επιμένουν να εμπιστεύονται μια πολιτική και μια οικονομία που έχει αυτοδιαφημιστεί ως μονόδρομος για την ανθρωπότητα και ζητιανεύουν από αυτή την πολιτική λίγη καλοσύνη, και όσοι θεωρούν πως οι συνθήκες είναι κατάλληλες για τη μεγάλη επανάσταση που θα αλλάξει την Ευρώπη.

    ΦΥΣΙΚΑ, δεν ξέρω τι θα γίνει. Βλέπω όπως όλοι τα κουράγια να στραγγίζονται. Ομως, είμαστε ακόμα τόσο μακριά μεταξύ μας, στην εκτίμηση της ιδανικής ρότας, που είναι πιθανό η μπάλα να συνεχίζει να κάνει γκελ μόνη της στη σέντρα του γηπέδου, δίχως να είναι στην κατοχή καμιάς ομάδας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Hollywood
Hollywood
Οπερα
Ενας ιππότης στη Ν. Υόρκη
ΚΟΑ
«Φίλα με» Γιόχαν
Αρχαιολογία
Περιπατώντας σε νεκροταφείο
Μουσική
Μουσική
Σινεμά
Σινεμά
ΑΛΕΞΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ συγγραφέας
Θέατρο
θέατρο
Εικαστικά
Εικαστικά
Σχολές
«Η επαναλειτουργία της Χάλκης είναι θέμα δικαιοσύνης»