Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Σημείο συνάντησης με τον Παύλο Μεθενίτη

  • Γιορτή των τρελών

    ΤΟ ΜΟΝΟ αντίδοτο κατά του φόβου είναι το γέλιο. Στο «Ονομα του ρόδου», ο Ουμπέρτο Εκο περιγράφει μια σειρά δολοφονιών σ' ένα μεσαιωνικό καθολικό μοναστήρι, οι οποίες διαπράττονται από τον Χόρχε, τον πλέον σεβάσμιο και βλοσυρό καλόγερο της μονής, εναντίον εκείνων των αδελφών που ενδιαφέρονται για την αριστοτελική άποψη περί γέλωτος.

    Ο ήρωάς του, ο ντετέκτιβ-μοναχός, μόλις ανακαλύπτει το δολοφόνο, του λέει πως πολύ θα ήθελε να του βάλει παγονόφτερα στον κώλο και να τον περιφέρει στα πανηγύρια, για να τον δει ο λαός και να γελάσει.

    Το Μεσαίωνα, στη Γιορτή των Τρελών, κατώτεροι κληρικοί και λαϊκοί έντυναν επίσκοπο ένα γάιδαρο και έκαναν βλάσφημη, ανεστραμμένη λειτουργία μέσα στους ναούς. Η παντοδύναμη Εκκλησία ήξερε πως εάν δεν έδινε στον καταπιεσμένο, φοβισμένο λαό έστω και μία ημέρα για να εκτονωθεί, δεν θα συνέχιζε να «πουλά τον Χριστό με το ζύγι», καταπώς έλεγε κι ο Καζαντζάκης, κρατώντας τον υποταγμένο υπό την απειλή της Κόλασης.

    Το γέλιο καταλύει τη σοβαροφάνεια των ισχυρών, λαϊκών και κληρικών, τους ξεπουπουλιάζει από το φτέρωμα, τα λειριά και τα λιλιά της εξουσίας, παρουσιάζοντάς τους όπως ακριβώς είναι: άνθρωποι καθημερινοί, γελοίοι, όσο κι εγώ που σηκώνομαι αναμαλλιασμένος κάθε πρωί για να πάω στην τουαλέτα.

    Δεν υπάρχει ισχυρός στην Ιστορία που να καλοδέχτηκε τη σάτιρα -στην καλύτερη περίπτωση ανέχτηκε τη διακωμώδηση του σεπτού προσώπου του, για να διατηρήσει τη θέση του. Ετσι θα έπρεπε να κάνει και η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία με το βουλευτή Διαμαντόπουλο του ΣΥΡΙΖΑ, που ντύθηκε «παπα-Σούρας» στο καρναβάλι του Αργους Ορεστικού. Βγήκε ο Ανθιμος και τον απείλησε πως δεν υπάρχει γι' αυτόν σωτηρία αν δεν μετανοήσει, βγήκε ο Σιατίστης Παύλος και τον είπε επικίνδυνο, βγήκε και ο Αρχιεπίσκοπος και μίλησε για ανοησία.

    Εσφαλμένη η αντίδραση της Εκκλησίας: εάν έκανε τουμπεκί ψιλοκομμένο, απλώς θα έδειχνε ότι δεν κινδυνεύει απ' την ενέργεια του βουλευτή, από τη Γιορτή των Τρελών. Η πελατεία της Εκκλησίας -οι πιστοί- θα εκτονώνονταν χωρίς ενοχές, ο βουλευτής θα έκανε το νούμερό του κι όλοι θα ήταν ικανοποιημένοι.

    Οι ιεράρχες δεν έχουν τη σωφροσύνη των ομολόγων τους του Μεσαίωνα, που επέτρεπαν το άνοιγμα της ασφαλιστικής δικλίδας μια φορά το χρόνο για να μην εκραγεί η χύτρα του χριστεπωνύμου πληρώματος. Τώρα, ενήργησαν σπασμωδικά -δεν θα λυπηθώ αν έχουν την τύχη που ο ήρωας του Εκο επιθύμησε για τον Χόρχε.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Hollywood
Hollywood
Οπερα
Ενας ιππότης στη Ν. Υόρκη
ΚΟΑ
«Φίλα με» Γιόχαν
Αρχαιολογία
Περιπατώντας σε νεκροταφείο
Μουσική
Μουσική
Σινεμά
Σινεμά
ΑΛΕΞΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ συγγραφέας
Θέατρο
θέατρο
Εικαστικά
Εικαστικά
Σχολές
«Η επαναλειτουργία της Χάλκης είναι θέμα δικαιοσύνης»