Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Σημείο συνάντησης με τον Βασίλη Κ. Καλαμαρά

  • Μετα-αποικιακός πολιτισμός

    ΣΤΙΣ 20 Μαρτίου 2013 συμπληρώθηκαν ακριβώς δέκα χρόνια από τότε που τα αμερικανικά στρατεύματα εισέβαλαν στο Ιράκ, υπακούοντας στο δόγμα «Σοκ και δέος» του Τζορτζ Μπους υιού. Στις 31 Αυγούστου 2014 συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από τότε που αποχώρησαν, κατόπιν εντολής του Μπαράκ Ομπάμα. Συνολικά έντεκα χρόνια ο ιρακινός λαός μαστίζεται από έναν εμφύλιο, με θρησκευτικό χαρακτήρα, μεταξύ των «κρατούντων» σιιτών και των «αντιστεκόμενων» σουνιτών.

    Δεν είναι πρώτη φορά, ούτε όμως και η τελευταία που ο ξένος παράγοντας χωρίζει μια χώρα στα δύο για το δικό του συμφέρον. Η πολιτική τού διαίρει και βασίλευε στις κατακτημένες χώρες, είτε για λόγους γεωπολιτικούς είτε για λόγους ενεργειακούς, κρατάει από το 19ο αιώνα, όταν ο παγκόσμιος χάρτης μοιραζόταν σε κράτη-έθνη.

    Μετά τη διάχυση της παγκοσμιοποίησης και την απελευθέρωση των διεθνών αγορών, χρειάστηκε -εδώ έγκειται η αντίφαση- περισσότερο κράτος για να κρατηθούν μακριά οι εργαζόμενοι από τα μέσα παραγωγής. Η κατάρρευση του κοινωνικού κράτους είχε προαναγγελθεί ήδη από τη δεκαετία του '80, όταν άρχισε αριστοτεχνικά να παρατηρείται η σταδιακή αναπροσαρμογή του κεφαλαίου στα νέα επιχειρηματικά δεδομένα: εξαγορά μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, συγκέντρωση της ιδιοκτησίας, ακινησία επενδύσεων υπέρ της συσσώρευσης πλούτου.

    Σε χώρες όπως το Ιράκ, όπου το πετρέλαιο ρέει άφθονο, η δημοκρατία δεν εμπεδώθηκε, έτσι όπως την εννοούν οι Δυτικοί. Ασχέτως εάν χρησιμοποιήθηκε ως φάντασμα εναντίον της «τρομοκρατίας» και των «όπλων μαζικής καταστροφής». Ο δικτάτορας Σαντάμ Χουσεΐν δεν έπεσε εκ των έσω, αλλά χρειάστηκαν οι «δημοκρατικές» ΗΠΑ για να επέλθει το τέλος του. Η σιιτική κυβέρνηση, την οποία στηρίζουν ώστε να κάνουν τις δουλειές τους οι μεγάλοι αμερικανικοί επιχειρηματικοί οίκοι, κατά και μετά την εισβολή εποχή, σήπεται, επειδή είναι δοτή.

    Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Τζον Κέρι, ξεκαθαρίζει ότι δεν θα στείλει στρατεύματα εκ νέου στο δοκιμαζόμενο Ιράκ. Τάσσεται, όμως, «πονηρά» στο πλευρό της κυβέρνησης και «βαφτίζει» αντάρτες τους σουνίτες. Η Αλ Κάιντα, η οποία έχωσε το δάχτυλό της στις πληγές της σπαρασσόμενης χώρας, καταλαμβάνοντας τη Φαλούτζα, προσδοκά ότι θα διαχειριστεί αυτή το μαύρο χρυσό, στο όνομα του σουνιτικού δόγματος.

    Την ίδια στιγμή, στην (πρώην γαλλική αποικία) Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, χριστιανοί και μουσουλμάνοι αλληλοσφάζονται, με την παρουσία Γάλλων στρατιωτών, οι οποίοι μάχονται εναντίον της... τρομοκρατίας. Μια άλλη εκδοχή του μετα-αποικιακού πολιτισμού, με κυβερνήσεις-«μαριονέτες», για το ξεζούμισμα των πλουτοπαραγωγικών πηγών, επίγειων και υπόγειων. Σε αυτή τη «δημοκρατία», ο μέσος όρος προσδόκιμης ηλικίας δεν ξεπερνά τα 45 χρόνια...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Hollywood
Hollywood
Οπερα
Ενας ιππότης στη Ν. Υόρκη
ΚΟΑ
«Φίλα με» Γιόχαν
Αρχαιολογία
Περιπατώντας σε νεκροταφείο
Μουσική
Μουσική
Σινεμά
Σινεμά
ΑΛΕΞΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ συγγραφέας
Θέατρο
θέατρο
Εικαστικά
Εικαστικά
Σχολές
«Η επαναλειτουργία της Χάλκης είναι θέμα δικαιοσύνης»