Έντυπη Έκδοση

Χάπενινγκ ανά τον κόσμο

Το γκράφιτι μπαίνει στο μουσείο

ΛΕΓΕΤΑΙ ότι το γκράφιτι γεννήθηκε πριν από 40 χρόνια στην Αμερική -συγκεκριμένα στον υπόγειο σιδηρόδρομο της Νέας Υόρκης- κι εκεί επιστρέφει με μια μεγάλη έκθεση που οργανώνει αυτό τον καιρό το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης MOCA του Λος Αντζελες. Η τέχνη του δρόμου, αφού αμφισβητήθηκε και εκδιώχθηκε ακόμα και με σκληρούς νόμους, τα τελευταία χρόνια είναι καλοδεχούμενη και επίσημα στα μεγάλα μουσεία, γράφοντας το δικό της κεφάλαιο στη σύγχρονη ιστορία της τέχνης. Καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο -Futuras από τη Νέα Υόρκη, Ben Eine από το Λονδίνο, ο Μπάνκσι αλλά και ο δικός μας Στέλιος Φαϊτάκης με τους αιρετικούς αγίους του- συμμετέχουν σ' αυτή τη γιορτή του γκράφιτι, που απλώνεται στους τοίχους του αμερικανικού μουσείου και της πόλης. Αναμφίβολα το γκράφιτι διασκεδάζει, προβληματίζει, προκαλεί, ενοχλεί και εξακολουθεί να διχάζει εάν πρόκειται για τέχνη ή για μουντζούρες που λερώνουν τους τοίχους.

Οταν μια υπερδύναμη ισορροπεί

ΜΠΟΡΕΙ οι δύο πορτορικανοί καλλιτέχνες Τζένιφερ Αλόρα και Γκιγέρμο Καλζαντίγια, που εκπροσώπησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες στη φετινή Μπιενάλε Βενετίας, να μην απέσπασαν κάποιο βραβείο, κέρδισαν όμως τις εντυπώσεις των πολυάριθμων επισκεπτών. Η υποδοχή στην είσοδο του περιπτέρου γινόταν με ένα τεράστιο αναποδογυρισμένο τανκ, βάρους 60 τόνων, εύγλωττο σχόλιο για τον μιλιταρισμό και την πολεμική ετοιμότητα της υπερδύναμης. Μια άλλη εγκατάσταση με τίτλο «Body and flight» αποτελείται από τμήματα αεροπλάνου, όπως καθίσματα και οθόνες, ανάμεσα στα οποία αθλητές ενόργανης γυμναστικής εκτελούν ασκήσεις ισορροπίας. Η προετοιμασία της νεολαίας, όπως ορισμένοι σκέφτηκαν, για την εκπλήρωση των υψηλών στόχων της Αμερικής, που δεν παύει να θυμίζει τη Σοβιετική Ενωση της δεκαετίας του '60.

Εξάγοντας τέχνη

ΤΟ ΕΡΓΟ του αμερικανού καλλιτέχνη Πολ ΜακΚάρθι «Tomato Head», μαζί με 60 ακόμα σημαντικά έργα σύγχρονης τέχνης, 30 διεθνών καλλιτεχνών, από τη συλλογή Δημήτρη Δασκαλόπουλου, παρουσιάζεται στην έκθεση «Το φωτεινό σύμπαν» στο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ, στο Μπιλμπάο. Ο γνωστός επιχειρηματίας, πρόεδρος του ΣΕΒ, θεωρείται από τις εκατό πιο ισχυρές προσωπικότητες της τέχνης, σύμφωνα με τη λίστα που συντάσσει κάθε χρόνο το περιοδικό «Art Review». Σε δύσκολους καιρούς, για την ελληνική οικονομία τουλάχιστον, «εξάγει» τέχνη από τη συλλογή του, που περιλαμβάνει κορυφαία ονόματα όπως των: Ντάμιεν Χιρστ, Λουίζ Μπουρζουά, Ρόμπερτ Κόμπερ, Μόνα Χατούμ, Κίκι Σμιθ κ.ά.

Ενάντια στη μόδα

ΔΥΟ κοπέλες στέκονται μπροστά από την εγκατάσταση της Μάι-Του Περέ με τα πέντε γυναικεία ανδρείκελα, «Α uniform Sample», πιθανότατα γιατί τις αφορά άμεσα. Στη μεταφεμινιστική εποχή η νεαρή καλλιτέχνις που γεννήθηκε στην Ελβετία κάνει ένα εικαστικό σχόλιο για τις επιταγές της μόδας που ωθούν τις γυναίκες στον μιμητισμό και στην υπερκατανάλωση. Ταυτόχρονα το έργο της αναφέρεται στις ακριβές «στολές» που είναι υποχρεωμένες να φορούν καθημερινά οι γυναίκες καριέρας στην εργασία τους αλλά και στις κοινωνικές εκδηλώσεις, με αποτέλεσμα να μοιάζουν με τυποποιημένα βιομηχανικά προϊόντα. Η έκθεση της Περέ φιλοξενείται στο μουσείο Aargauer Kunsthaus, δυτικά της Ζυρίχης, μέχρι το τέλος Ιουλίου.

Η πτώση του Σβαρτσενέγκερ

ΑΠΟΔΕΙΞΗ ότι η τέχνη προηγείται της εποχής της. Πριν ακόμα ξεσπάσει το σκάνδαλο με το εξώγαμο και το διαζύγιο του Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ, ο κινέζος καλλιτέχνης Σου Γονγκ είχε παρουσιάσει στη μεγάλη εμπορική έκθεση Art Beijing 2011 στο Πεκίνο ένα ομοίωμα του (πρώην) μποντιμπιλντερά, (πρώην) κυβερνήτη υπό... κατάρρευσιν. Ηταν ασφαλώς και ένα σχόλιο για την (πρώην) κραταιά οικονομία της Αμερικής, που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της, σε αντίθεση με τη ραγδαία ανάπτυξη της Κίνας. Πάντως ο «δράκος που βρυχάται» συνεχίζει να εδραιώνει τη θέση του και στην εικαστική αγορά της ανατολικής Ασίας. Πάνω από 200 αίθουσες τέχνης και ιδρύματα από 20 χώρες συμμετείχαν στη φουάρ, που έδωσε έμφαση στη σύγχρονη κινεζική δημιουργία και σε καλλιτέχνες «μπλου τσιπ», όπως οι Ξιαογκάνγκ, Γκουαντζί, Γιουάν κ.ά. Αυτοί πάντως δεν προκαλούν ούτε με τα έργα ούτε με τις δηλώσεις τους.

Τα κράνη που έγιναν χελώνες

ΠΑΝΩ από 1.000 κράνη γερμανών, ρώσων και αμερικανών στρατιωτών που έπεσαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο μετατράπηκαν από τον γάλλο καλλιτέχνη Ρασίντ Κιμούν σε χαριτωμένες, ολόλευκες χελώνες και τοποθετήθηκαν στο Τροκαντερό, κοντά στον Πύργο του Αϊφελ. Η ημέρα που διάλεξε ο καλλιτέχνης για την εγκαταστασή του, 8 Μαΐου, συμπίπτει με τη συμφωνία ανακωχής που υπογράφηκε το 1945 βάζοντας και επίσημα τέλος στον Β' Παγκόσμιο. Πρόθεση του Κιμούν ήταν να καταγγείλει τη βία και τους πολέμους, που συνεχίζουν να αιματοκυλούν τον κόσμο. Πιθανότατα γιατί ο πόλεμος έρχεται σαν αστραπή, ενώ η ειρήνη βαδίζει με ρυθμό χελώνας.

Αναζητώντας τον Αϊ Γουέι Γουέι

«ΠΟΙΟΣ φοβάται τον Αϊ Γουέι Γουέι;» Ακτιβιστές και καλλιτέχνες διαμαρτύρονται με μεγάλα μπάνερ στο Χονγκ Κονγκ για την εξαφάνιση του διάσημου κινέζου καλλιτέχνη. Πάνω από δύο μήνες έχουν περάσει από τότε που τον συνέλαβαν οι κινεζικές αρχές και κρατείται σε άγνωστο σημείο, ενώ του επιτράπηκε μόνο μία συνάντηση με τη σύζυγό του, η οποία διαβεβαίωσε ότι δεν κακοποιήθηκε. Γνωστός από τη συνεργασία του στον σχεδιασμό του ολυμπιακού σταδίου «Φωλιά του πουλιού» αλλά και για τα έργα του με πολιτικές αιχμές, ο ενοχλητικός Αϊ Γουέι Γουέι έχει επανειλημμένως κατακρίνει την κινεζική κυβέρνηση ότι δεν σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η καταπάτηση των ατομικών ελευθεριών γίνεται μία ακόμα φορά στο πρόσωπό του και έχει προκαλέσει τη διεθνή κατακραυγή.

Διαμαρτυρία για την ΒΡ

ΕΝΑΝ χρόνο μετά την τεράστια οικολογική καταστροφή στον Κόλπο του Μεξικού, η καλλιτεχνική ομάδα Liberate Tate βρήκε έναν πρωτότυπο τρόπο να διαμαρτυρηθεί για το γεγονός ότι η ΒΡ παραμένει ένας από τους βασικούς χορηγούς της Tate Britain και άλλων μεγάλων βρετανικών μουσείων, τα οποία επίσης βιώνουν τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης, με τις κρατικές επιχορηγήσεις να έχουν μειωθεί κατά 20%.

Ετσι, ένα μέλος της ακτιβιστικής ομάδας ξάπλωσε γυμνό στο κέντρο της Τέιτ, ενώ τα υπόλοιπα τον περιέλουσαν με βενζίνη. Δεν χρειάζεται να ρωτήσουμε τι μάρκα ήταν... Ο Πίτερ Μακ Ντάουελ, μέλος των Liberate Tate, εξήγησε ότι προχώρησαν σε αυτή τη «δραματική ενέργεια» για να δείξουν τις επιπτώσεις των ενεργειών της μεγάλης πετρελαϊκής εταιρείας στις ανθρώπινες ζωές και κοινωνίες σε όλο τον κόσμο. Από την Τέιτ πάντως δικαιολογήθηκαν ότι συνεργάζονται από το 1990 με την ΒΡ και οι χορηγίες της εμπίπτουν στο πλαίσιο της ηθικής πολιτικής του μουσείου. Φαίνεται πως αυτά τα όρια είναι πολύ ελαστικά...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Εικαστικά
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Στιγμιότυπα
Το κερί που αφήνει μισόν αιώνα
Υπουργείο Πολιτισμού
Χρειάζεται μνημόνιο το ΥΠΠΟΤ;
Τι να κοπεί, που να δοθεί
Θέατρο
Στο μυαλό του Νιζίνσκι
Η τέχνη της αλληλεγγύης
Ελληνικό Φεστιβάλ
Παράσταση εν πλω
Αποψη
Στη ρωγμή του χρόνου
Βιβλίο
Διπλός Γκράχαμ Γκριν
«Η κρίση είναι μια ευκαιρία»
Εικαστικά
Χάπενινγκ ανά τον κόσμο
Κινηματογράφος
Η σημασία του να δρας
Μουσική
Η ορχήστρα των τραυμάτων
Οπερα
Οι σοπράνο κάνουν έρωτα