Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Editorial

  • Η επιχορήγηση του μέτρου

    ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ οι διαδηλωτές άρχισαν να χορεύουν τανγκό μπρος στον Λευκό Πύργο και οι καλλιτέχνες να διαδηλώνουν με ντουντούκες μπρος στο υπουργείο Πολιτισμού.

    Θα δούμε πολλά που δεν ξαναείδαμε σ' αυτή την κρίση, αν και μερικά φαίνεται πως δεν αλλάζουν: Πολλοί σκηνοθέτες και ηθοποιοί που δεν πήραν ποτέ επιχορήγηση για παραστάσεις τους θεώρησαν μάταιο και πάντως άκαιρο να τη διεκδικήσουν τώρα. Στις διαμαρτυρίες για τις κυβερνητικές ανακολουθίες πρωτοστάτησαν άλλοι, που έχουν ξανά και ξανά, συχνά δικαίως, επωφεληθεί από τον θεσμό. Θεώρησαν προφανώς ότι η οικονομική ασφυξία της χώρας δεν πρέπει να εμποδίσει να επωφεληθούν και πάλι. Μερικοί κατάγγειλαν ως ρατσιστική την υπουργική πρόθεση να δοθεί τώρα προτεραιότητα στους νέους, αφού, όπως είπε ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, «δεν έχει σημασία η ηλικία του καλλιτέχνη αλλά το αν παραμένει δημιουργικός». Ομως, αν στηρίζονται μόνο αυτοί που παραμένουν κι επιμένουν, πώς θα μάθουμε αν αξίζουν και κάποιοι από τους νέους, που συνήθως αναμένουν και υπομένουν;

    Νέοι υπήρξαν και αυτοί. Και, χάρη στο σπάνιο ταλέντο, την εργατικότητά τους, αλλά και τις κρατικές επιχορηγήσεις, πρόσφεραν πολλά. Δημιούργησαν παράλληλα στέρεες θεατρικές και κινηματογραφικές εστίες και εταιρείες, σταθερό δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, πιστό κοινό το οποίο κάποτε επέκτειναν και σε ευρύτερες ομάδες, όπως είναι τα σχολεία, έραψαν δηλαδή μια προίκα που φαίνεται ότι θ' αντέξει, τώρα που χρειάζεται η κρατική ενίσχυση να μειωθεί.

    Πολλοί, βέβαια, από τούς επικριτές των επιχορηγήσεων σπεύδουν απερίσκεπτα στο άλλο άκρο, απαιτώντας εδώ και τώρα να διακοπεί κάθε κρατική στήριξη στον πολιτισμό, αν όχι να καταργηθεί το ίδιο το υπουργείο Πολιτισμού, πριν τελικά καταλυθεί το αστικό, διεφθαρμένο κράτος...

    Δεν πρέπει να μας παραξενεύει ότι τώρα ξεπηδούν εδώ κι εκεί οι πιο ετερόκλητες και πιο απόλυτες απόψεις, από τη χορηγική χρησικτησία ως τη θεσμική απαξίωση. Από τη μεταπολίτευση ως σήμερα, ούτε το υπουργείο Πολιτισμού υπήρξε σοβαρότερο από τα άλλα, ούτε ο καλλιτεχνικός κόσμος ήταν ποτέ αγγελικότερος από τον υπόλοιπο. Και τώρα, μαζί με την καλόπιστη κριτική, ξεχείλισε από τη χύτρα η ασυναρτησία, καμιά φορά και ο φθόνος, που βολευόνταν επί δεκαετίες λίγο πριν απ' το σημείο του βρασμού: στη θερμοκρασία του συμφέροντος.

    Μήπως δε βλέπαμε κι εδώ άσχετους να γίνονται υπουργοί; Πνευματικούς ταγούς να πριμοδοτούνται με προσωπικές ορχήστρες ή πρωθυπουργικά μπόνους, και άλλους κορυφαίους να χαιρετίζουν περισπούδαστους, απραγματοποίητους θεσμούς και «ακαδημίες»; Δε μαθαίναμε για τεράστια χρέη σε κρατικές σκηνές, την ώρα που το ΥΠΠΟ χρηματοδοτούσε από παραθρησκευτικούς συλλόγους έως σπουδαιοφανή υπερθεάματα; Πολλά έπρεπε να έχουν γίνει διαφορετικά για να υπάρχουν σήμερα λίγο περισσότεροι φύλακες στα μουσεία. Για να έχουν γίνει δυο έργα υποδομής στην επαρχία. Για να μην έχει μείνει ο πολιτιστικός τουρισμός μια απλή εξαγγελία. Ομως όλ' αυτά δεν σημαίνουν ότι πρέπει τώρα να καταργηθεί το μέτρο της επιχορήγησης. Σημαίνει ότι πρέπει επιτέλους ν' αρχίσει η επιχορήγηση του μέτρου.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Στιγμιότυπα
Το κερί που αφήνει μισόν αιώνα
Υπουργείο Πολιτισμού
Χρειάζεται μνημόνιο το ΥΠΠΟΤ;
Τι να κοπεί, που να δοθεί
Θέατρο
Στο μυαλό του Νιζίνσκι
Η τέχνη της αλληλεγγύης
Ελληνικό Φεστιβάλ
Παράσταση εν πλω
Αποψη
Στη ρωγμή του χρόνου
Βιβλίο
Διπλός Γκράχαμ Γκριν
«Η κρίση είναι μια ευκαιρία»
Εικαστικά
Χάπενινγκ ανά τον κόσμο
Κινηματογράφος
Η σημασία του να δρας
Μουσική
Η ορχήστρα των τραυμάτων
Οπερα
Οι σοπράνο κάνουν έρωτα