Έντυπη Έκδοση

Αθλητισμός

Φιλιππικοί

  • Αλήθειες, ψέματα και προκαταλήψεις

    Εντάξει, αφού όλη την εβδομάδα που πέρασε ασχοληθήκαμε εξαντλητικά με την αλητεία που έδρασε μετά τον τέταρτο τελικό Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού, καιρός είναι τώρα να μιλήσουμε και για μπάσκετ.

    Γιατί, έτσι όπως το πάνε οι θερμοκέφαλοι και της μίας, αλλά και της άλλης πλευράς, στο τέλος θα ξεχάσουμε ότι διαθέτουμε δύο από τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη.

    Ομολογουμένως ήταν μια απρόβλεπτη χρονιά, στο μεγαλύτερο μέρος της οποίας δεν διαφαινόταν τι ακριβώς επρόκειτο να γίνει. Γιατί ο Παναθηναϊκός, με σημαντικές εκπτώσεις στο ρόστερ του, χρειάστηκε να φτάσει μέχρι το χείλος του γκρεμού, για να αποδείξει τι έκρυβε μέσα του. Και γιατί ο Ολυμπιακός, με 2-0 επί του αιωνίου αντιπάλου του και εκείνο το τρομερό φινάλε στο Top-16 της Ευρωλίγκας, φαινόταν έτοιμος για το Πρωτάθλημα και ικανός για μεγαλύτερη ευρωπαϊκή πορεία.

    Παρ' όλ' αυτά η μπίλια έκατσε στο πράσινο, με τον Ομπράντοβιτς να κακίζει, σήμερα, όσους αμφισβητούσαν τις επιλογές του μέχρι την άνοιξη και τον Ολυμπιακό να θεωρεί ως αιτίες των κακών που τον βρήκαν τον τραυματισμό του Νεστέροβιτς, τη διαιτησία και το κλίμα τρομοκρατίας που επικράτησε στο ΟΑΚΑ την περασμένη Κυριακή.

    Και οι δύο πλευρές υπερβάλλουν. Γιατί πρώτος ο ίδιος ο Ομπράντοβιτς ανησυχούσε στην αρχή της σεζόν για τις επιλογές του στην περιφέρεια, οπότε γιατί θα έπρεπε να νιώθουν σιγουριά όλοι οι άλλοι; Το ότι στο κρίσιμο σημείο, δηλαδή στα νοκ-άουτ παιχνίδια με την Μπαρτσελόνα, παρουσίασε έτοιμο τον Καλάθη και άλλαξε τον ρου της ιστορίας, σίγουρα είναι (μαζί με την τακτική που ακολούθησε) ένα προσωπικό του κατόρθωμα, αλλά από την άλλη (έτσι, για την τιμή των όπλων των επικριτών του...) δεν πρέπει να ξεχνάει ότι το «στοίχημα Τέπιτς» αποδείχθηκε χαμένο από χέρι!

    Αυτά έχει όμως ο αθλητισμός. Στην πορεία κάπου κερδίζεις, κάπου χάνεις και στο τέλος κρίνεσαι από το αποτέλεσμα, το οποίο αν είναι ευνοϊκό, σου επιτρέπει να πεις και μια κουβέντα παραπάνω...

    Αντίθετα, στον Ολυμπιακό, μια και δεν μπορούσαν να πουλήσουν μαγκιές τύπου Ομπράντοβιτς, αρκέστηκαν σε δικαιολογίες, από τις οποίες άλλες ευσταθούν (Νεστέροβιτς) και άλλες όχι. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι αποφεύγουν να κάνουν αυτοκριτική (τουλάχιστον δημόσια) και να παραδεχθούν αλήθειες που πονάνε.

    Οπως, για παράδειγμα, ότι:

    * Το καλοκαίρι απέκτησαν παίκτες (Νίλσεν-Κεσέλ) που δεν προσέφεραν τίποτα.

    * Κατέφυγαν σε αποτυχημένες κατά το παρελθόν λύσεις (Ερτσεγκ-Χαλπερίν) που κάτω από άλλες συνθήκες θα είχαν αποδοκιμαστεί.

    * Δεν μπόρεσαν να τιθασεύσουν την αγωνιστική απειθαρχία, αλλά (ενδεχομένως) και τα οικονομικά παράπονα του Τεόντοσιτς.

    * Ηταν έτοιμοι, προς τα μέσα της σεζόν, να διώξουν τον Γκόρντον, τον οποίο μέχρι τότε χαντάκωναν με τον τρόπο που χρησιμοποιούσαν.

    Με βάση όλα τα παραπάνω, που όμως (επαναλαμβάνω) περνάνε στο ντούκου, ο Ολυμπιακός δεν πήγε άσχημα. Γιατί αν οι συγκρίσεις γίνουν άμεσες, θα δούμε ότι από τον Τσίλντρες πήγε στον Κέσελ, από τον Κλέιζα στον Νίλσεν, από τον Βούισιτς και τον Σχορτσανίτη επέστρεψε στον Ερτσεγκ! Βεβαίως η ομάδα είχε πολύ ουσιαστική ενίσχυση από τον Σπανούλη και τον Νεστέροβιτς, προώθησε τον Μαυροκεφαλίδη, αλλά το τελικό συμπέρασμα είναι ότι στο ματς χωρίς αύριο (με Σιένα και Παναθηναϊκό στον τελικό) δεν έδειξε τον απαιτούμενο χαρακτήρα.

    Εντελώς διαφορετική η εικόνα στο άλλο στρατόπεδο, με τρία πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα. Το πρώτο, από το 2ο ματς των πλέι οφ στη Βαρκελώνη, όταν ο Παναθηναϊκός έχανε με 16 πόντους και νίκησε με επική επιστροφή. Το δεύτερο από το 4ο ματς με την Μπαρτσελόνα στην Αθήνα, όταν νίκησε χωρίς Διαμαντίδη στο α' ημίχρονο και τον Νίκολας εκτός μάχης από το 10'. Και το τρίτο από τον 4ο τελικό με τον Ολυμπιακό, όταν υποχρεώθηκε να παίξει από το 2ο λεπτό χωρίς τον Διαμαντίδη!

    Ολα αυτά αποδεικνύουν ότι ο Παναθηναϊκός, ως ομάδα, είναι φτιαγμένος από πολύ ισχυρό μέταλλο. Και ειδικότερα η τελική ευρωπαϊκή του πορεία (αποκλεισμός Μπαρτσελόνα, νίκες επί Σιένα-Μακάμπι) οδηγεί στο συμπέρασμα ότι μπορεί να σταθεί υπεράνω διαιτησίας και πλεονεκτημάτων έδρας. Χωρίς, βέβαια, αυτό να σημαίνει ότι δεν θα βάλει ακόμα κι αυτά στην εξίσωση, αν το απαιτούν οι συνθήκες και η σημασία των αγώνων.

    Μια ακόμα παράμετρος που εξηγεί τη διαφορά ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό είναι η εξής: οι πράσινοι είναι κυρίαρχοι σε όλα τα επίπεδα από το 1998. Δηλαδή 14 ολόκληρα χρόνια. Αντίθετα, ο Ολυμπιακός ήταν ουσιαστικά απών, από τότε που αδιαφόρησε ο Κόκκαλης και μέχρι να έρθουν οι Αγγελόπουλοι. Και μεταξύ των άλλων, ακόμα και σήμερα προσπαθεί να καλύψει εκείνο το καθοριστικό κενό που κράτησε πέντε ολόκληρα χρόνια.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Αθλητισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Μιλτιάδης Κανώτας
«Θα τα καταφέρουμε στην Ευρωλίγκα»
Συνέντευξη: Κώστας Καϊμακόγλου
«Νιώθω ευλογημένος που αξιώθηκα να φτάσω τόσο ψηλά»
Αγγλικό πρωτάθλημα
Αλλο σαλόνια κι άλλο αλώνια
Μουντιάλ
Ονειρα Ελλήνων για το Μουντιάλ του 2014