Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Η άποψή μου

  • Αποσιώπηση-Συκοφάντηση-Υιοθέτηση

    Μόλις εμφανίστηκαν οι πολίτες στους δρόμους, η πολιτική ατμόσφαιρα άλλαξε σε βάρος του «Κόμματος του Μνημονίου και της Πλεονεξίας».

    Η μαζικοποίηση της αντίστασης απέναντι στο μνημόνιο και στο κόμμα του γίνεται από ανθρώπους που εγκαταλείπουν την πολυθρόνα και πιάνουν πλατεία. Οι πολίτες που κάνουν αυτή την ιστορική μετακίνηση, δεν έχουν, ακόμα, έτοιμες λύσεις, αλλά άμεσα ή έμμεσα έχουν μπολιαστεί με τις αναλύσεις όλων όσων εξαρχής κηρύξαμε τον πόλεμο στη βία των μνημονίων και στην κατάργηση των δημοκρατικών διαδικασιών. Στην υποκατάσταση της ελληνικής Βουλής από τις συμφωνίες ανάμεσα σε ξένους τεχνοκράτες και εκπροσώπους των τραπεζικών συμφερόντων στην Ελλάδα.

    Η αντίσταση του «Κόμματος των Θυμωμένων» πρέπει να μετεξελιχθεί σε αντίσταση και προβολή προτάσεων και λύσεων. Αυτό ακριβώς φοβούνται όσοι προσπαθούν να εξυβρίσουν το αυθόρμητο κίνημα των ανθρώπων που αποφάσισαν να κινητοποιηθούν. Γι' αυτό βγήκαν οι φωστήρες του συστήματος και μίλησαν για δήθεν αντικοινοβουλευτική στάση «της πλατείας», ταυτίζοντας τους λιγοστούς ακροδεξιούς με τη συντριπτική μάζα των πολιτών. Αλλοι, πάλι, προσπάθησαν να υποβαθμίσουν τη σημασία των κινητοποιήσεων στο όνομα ότι η αυθόρμητη επιλογή αντίστασης δεν έχει ακόμα επαρκή γνώση και πολιτική γραμμή.

    Οι φωστήρες της διαπλοκής και των τραπεζιτών, αυτοί που έχουν κυριολεκτικά βιάσει τη δημοκρατική λειτουργία του συστήματος, που καθημερινά πιέζουν τους βουλευτές να προσαρμοστούν στις κυρίαρχες επιλογές, μόλις είδαν τους πολίτες να διαδηλώνουν στις πλατείες ανακάλυψαν, επίσης, ότι αυτές οι κινητοποιήσεις αποτελούν «άνομες πιέσεις» πάνω στους βουλευτές. Τη στιγμή, δηλαδή, που το πολιτικό σύστημα καταγράφει επιτέλους την παρουσία της Κοινωνίας των Πολιτών, την ίδια στιγμή το Κόμμα του Μνημονίου και οι υποστηρικτές του άρχισαν να «διαμαρτύρονται» για τις επιθυμίες και διεκδικήσεις των πολιτών.

    Μάλιστα επιστράτευσαν τους αρθρογράφους των εφημερίδων του Κόμματος του Μνημονίου, οι οποίοι έπειτα από ενάμιση χρόνο θυμήθηκαν ότι είναι «διανοούμενοι» και διατύπωσαν δημόσιες τοποθετήσεις ενάντια στη δρώσα Κοινωνία των Πολιτών, αφού επί μήνες εξηγούσαν το γιατί το μνημόνιο είναι μονόδρομος.

    Οι κύκλοι του μονόδρομου επιθυμούν μια κοινωνία παραδομένη. Τώρα που οι κυριαρχούμενοι βγήκαν στις πλατείες έχουν περιπέσει σε σύγχυση. Αρχικά είχαν την ελπίδα ότι θα μπορέσουν να ερμηνεύσουν εκείνοι τη βούληση της Κοινωνίας των Πολιτών. Απέτυχαν όπως ήταν φυσικό. Κατόπιν ελπίζανε να διαλυθεί αυτό το κίνημα από μόνο του. Τώρα δειλά, αλλά σταθερά, το ταυτίζουν σκόπιμα με τη βία της μειοψηφικής ακροδεξιάς και των κουκουλοφόρων του συστήματος. Είναι σίγουρο, αν πάλι αποτύχουν, ότι σε λίγο διάστημα δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να παριστάνουν τους «πατέρες της αγανάκτησης».

    Η ιστορία της επιστήμης και των πολιτικών ιδεών είναι γεμάτη από τύπους που όταν γεννιούνται ιδέες και αντιστάσεις, προσπαθούν να τις αποσιωπήσουν. Οταν αυτές βρουν τον δρόμο τους προς το μεγάλο κοινωνικό ποτάμι, τότε προσπαθούν να τις συκοφαντήσουν. Αν αποτύχουν και σε αυτό, τότε προχωρούν στην απάτη: από την αποσιώπηση στη συκοφάντηση και από τη λάσπη στην υιοθέτηση.

    Ας μην είναι, όμως, αυτή τη φορά σίγουροι ότι θα τα καταφέρουν. Οι άνθρωποι που άφησαν τις πολυθρόνες μαθαίνουν γρήγορα. Για αυτό θα φροντίσουν τόσο να απομονώσουν προβοκάτορες και ακροδεξιούς, όσο και να πετάξουν στον κάλαθο των αχρήστων τους καλαμαράδες του «Κόμματος του Μνημονίου και της Πλεονεξίας».

  • Μοναδική διέξοδος η ανάπτυξη

    Περικοπές εισοδημάτων των μισθωτών, αύξηση της φορολόγησης, αποκρατικοποιήσεις, καταργήσεις και συγχωνεύσεις δημόσιων οργανισμών και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, αποτελούν και πάλι τα συστατικά του νέου μνημονίου.

    Η εφαρμογή του με εγγυήσεις και πολιτική συναίνεση αποτελεί προϋπόθεση για να εκδηλωθεί η περιορισμένη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη με τη συνέχιση της δανειοδότησης προκειμένου να αποφευχθεί τα επόμενα χρόνια η χρεοκοπία και η έξοδος από την ευρωζώνη, καθώς οι πιθανότητες οποιασδήποτε μορφής ελεγχόμενης αναδιάρθρωσης του χρέους της χώρας μας φαίνεται τώρα να μειώνονται.

    Το κίνημα της «πλατείας» εκφράζει την αγωνία των πολιτών, οι οποίοι βλέπουν τα εισοδήματά τους να μειώνονται και την ανεργία να βρίσκεται στο 16%, και αναζητά συχνά απλοϊκές λύσεις, που δυστυχώς δεν υπάρχουν. Η οικονομική πραγματικότητα είναι αυτή που περιγράφουν τα ποσοστά τού συνεχώς ανερχόμενου χρέους της χώρας και του πολύ δύσκολα περιοριζόμενου ελλείμματος, καθώς η ελληνική οικονομία συνεχίζει να βυθίζεται στην ύφεση, τα εισπρακτικά μέτρα δεν αποδίδουν και οι διαρθρωτικές αλλαγές βραδυπορούν.

    Η κατάθλιψη των πολιτών μετατρέπεται σε οργή για οποιονδήποτε θεωρείται υπεύθυνος για τη σημερινή τραγωδία. Οι πολίτες απαιτούν την τιμωρία όσων οδήγησαν στην οπισθοδρόμηση της χώρας, χωρίς να εξετάζεται ο βαθμός της ευθύνης τους, ούτε υπάρχουν περιθώρια για ψύχραιμες σκέψεις αυτοκριτικής για τη συμπεριφορά και των ίδιων των πολιτών μέσα στο δημοκρατικό σύστημα επιλογής των πολιτικών εκπροσώπων τους σ' ολόκληρη την περίοδο της μεταπολίτευσης.

    Η διέξοδος από την επικίνδυνη για τους δημοκρατικούς θεσμούς κατάσταση πρέπει να είναι μια γιγαντιαία προσπάθεια υπέρβασης της σημερινής κρίσης, με νέες προτάσεις, που θα πείθουν τους πολίτες ότι υπάρχει ελπίδα σωτηρίας και αναπτυξιακή προοπτική, ενώ ταυτόχρονα όλοι πρέπει να συνεισφέρουν στην κοινή προσπάθεια ανάλογα με την πραγματική οικονομική τους δυνατότητα.

    Η σύλληψη της φοροδιαφυγής αποτελεί όρο και για τη μείωση της κοινωνικής έντασης και για την είσπραξη εσόδων σε περίοδο ύφεσης. Αυστηρότερα τεκμήρια διαβίωσης και αντικειμενικά κριτήρια εισοδήματος της δεκαετίας του '90 είναι η μόνη αποτελεσματική μέθοδος αύξησης εσόδων, πράγμα που μπορεί να επιτρέψει την ελάφρυνση της φορολογίας σε τομείς και κλάδους που συμβάλλουν άμεσα στην ανάκαμψη.

    Παράλληλα, η δημιουργία ενός σταθερού πλαισίου για επενδύσεις σε νέους τομείς με στόχο τις εξαγωγές μπορεί να έχει άμεσα αποτελέσματα, ενώ η διοχέτευση των πόρων του ΕΣΠΑ κυρίως προς το χώρο της εκπαίδευσης και της έρευνας, όχι μόνο για να συγκρατηθεί το πλέον εκπαιδευμένο νέο ανθρώπινο δυναμικό στη χώρα μας αλλά και για να στηριχθεί η νέα αναπτυξιακή πορεία της Ελλάδας σε τομείς έντασης γνώσης, όπως έγινε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες (π.χ. Φιλανδία) (1).

    Τα παραπάνω, προφανώς, δεν συνιστούν μια ολοκληρωμένη στρατηγική εξόδου από την κρίση, πράγμα που είναι πολύ δύσκολο εγχείρημα σήμερα. Αποτελούν μόνο μερικές επισημάνσεις προκειμένου να σχεδιασθεί άμεσα και να προταθεί στους πολίτες ένα συνεκτικό και πειστικό αναπτυξιακό σχέδιο, με συγκεκριμένα και εφαρμόσιμα μέτρα κοινής αποδοχής από το μεγαλύτερο μέρος των πολιτικών δυνάμεων, αξιοποιώντας τις διαρθρωτικές πλευρές του νέου μνημονίου.

    Δεν υπάρχουν περιθώρια για καθυστερήσεις, ούτε για σκέψεις προσφυγής στις κάλπες. Η ελληνική ιστορία έχει δείξει ότι σε δύσκολες στιγμές η ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών χωρίς εκλογές μπορεί να προσφέρει καλύτερη υπηρεσία στην πατρίδα.

    (1) Ν. Μαραβέγιας, Γ. Ανδρέου, Δ. Κατσίκας «Ερευνα και ανάπτυξη στο πλαίσιο της στρατηγικής εξόδου από την οικονομική κρίση» ΓΓΕΤ, Αθήνα, 2010.

  • Η πόλη του 21ου αιώνα και οι χρήσεις της γης

    Η διαμόρφωση του οικιστικού περιβάλλοντος και γενικότερα του πλαισίου μέσα στο οποίο κατοικούμε, εργαζόμαστε και διασκεδάζουμε συνεχώς υποβαθμίζεται.

    Οι πόλεις βρίσκονται σήμερα στα όρια της βιωσιμότητας. Το θεσμικό πλαίσιο πολεοδομικού σχεδιασμού, μέσω του οποίου το κράτος παρεμβαίνει στον χώρο αποτέλεσε, από τον μεσοπόλεμο μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980, το νομοθετικό διάταγμα του 1923 με το οποίο αναπτύχθηκαν οι περισσότερες πόλεις και γενικότερα οικισμοί της χώρας. Πλεονέκτημά του η πολυλειτουργικότητα που δημιούργησαν οι μικτές χρήσεις γης και η διαμόρφωση της συμπαγούς πόλης ως αθροίσματος γειτονιών με την ποικιλία και τη ζωτικότητά τους.

    Ετσι, στην ίδια περιοχή λειτουργούν η διαβίωση, η εργασία και η αναψυχή των πολιτών της. Οι μικτές χρήσεις γης πρέπει να είναι συμβατές μεταξύ τους. Ετσι, λ.χ., δεν επιτρέπεται να συνυπάρχουν κατοικία με βιομηχανία. Με τον καθορισμό των μικτών συμβατών χρήσεων γης και την πολυλειτουργικότητα εξασφαλίζονται οι γειτονιές της πόλης, κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα των οποίων αποτελεί η ζωντάνια και η ποικιλία. Στην κλασική πόλη με τις μικτές χρήσεις, εφόσον η διαβίωση, η εργασία και η αναψυχή βρίσκονται στην ίδια περιοχή, δεν ευνοείται η ανάπτυξη των αυτοκινητοδρόμων αλλά ήπιων τρόπων μετακίνησης (πεζόδρομοι, ποδηλατόδρομοι κ.λπ.).

    Η πολυλειτουργικότητα αυτή των πόλεων καταργήθηκε με τον ν. 947/1979 «περί οικιστικών περιοχών», που βασίζεται στις ξεπερασμένες αρχές της Χάρτας των Αθηνών του 1933 (χωρισμός της διαβίωσης από την εργασία και τη διασκέδαση), με τον οποίο θεσπίστηκε η μονολειτουργικότητα, δηλαδή ο αυστηρός διαχωρισμός των περιοχών σε ζώνες όπου σε κάθε ζώνη επιτρέπεται μόνον μια γενική χρήση γης (κατοικία, επαγγελματική εγκατάσταση, βιομηχανική περιοχή, εμπορικά και διοικητικά κέντρα, πολεοδομικά κέντρα, χώροι πρασίνου κ.λπ.). Οι μονολειτουργικές περιοχές (zoning) συνδέονται μεταξύ τους με ένα εκτεταμένο οδικό και μεταφορικό δίκτυο (προβολή του Ι.Χ. αυτοκινήτου). Ο ν. 1.337/1983 «επέκταση πολεοδομικών σχεδίων» στη μεν μεταβατική μορφή του καθιερώνει το σύστημα των μικτών χρήσεων στη δε οριστική τον αυστηρό διαχωρισμό των χρήσεων γης. Τον αυστηρό διαχωρισμό των χρήσεων γης επαναλαμβάνει και ο νεότερος νόμος, του 1997. Ετσι, με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο πολεοδομικού σχεδιασμού, η πόλη με τις μεικτές χρήσεις μετατρέπεται σε οικιστική περιοχή με τον χωρισμό των χρήσεων γης.

    Ειδικότερα, η περιοχή κατοικίας κατηγοριοποιείται σε γενική και αμιγή κατοικία. Η αμιγής κατοικία εξυπηρετεί αποκλειστικά την κατοικία (ύπνο) και κατ' εξαίρεσιν επιτρέπονται σε αυτή εμπορικά καταστήματα που εξυπηρετούν τις καθημερινές ανάγκες των πολιτών (λ.χ. φαρμακείο κ.λπ.). Για την εξυπηρέτηση μη καθημερινών αναγκών (αρτοποιεία, καταστήματα ρούχων, φροντιστήρια, τράπεζες κ.λπ.) οι κάτοικοι της αμιγούς κατοικίας πρέπει να αναζητήσουν την εξυπηρέτησή τους από άλλες περιοχές, γειτονικές ή μη, μεικτών χρήσεων.

    Ο αυστηρός διαχωρισμός χρήσεων γης παίζει θετικό ρόλο κυρίως στις περιοχές εκτός σχεδίου πόλεως και γενικότερα στην ύπαιθρο. Ομως, για την πόλη, ο διαχωρισμός αυτός (ζωνοποίηση των περιοχών) έχει καταστρεπτικά αποτελέσματα. Αγνοεί την ιστορική και γεωγραφική πραγματικότητα της πόλης, εξαφανίζει τη γειτονιά, οδηγεί σε έναν κλινικό διαχωρισμό των χρήσεων γης και τελικά αναιρεί την ίδια την παραδοσιακή αντίληψη της πόλης (κέντρο-γειτονιές). Επίσης, η μονολειτουργικότητα, σε συνδυασμό με το εκτεταμένο κυκλοφοριακό δίκτυο, οδηγεί στη δημιουργία, στην περιφέρεια της πόλης, πόλεων-υπνωτηρίων (ησυχαστηρίων) με την ανυπαρξία δημόσιας ζωής, την οπτική μονοτονία και το χαμένο χρόνο στις μετακινήσεις των πολιτών.

    Λόγω των μειονεκτημάτων αυτών η Ευρωπαϊκή Ενωση προσανατολίστηκε σε νέες κατευθύνσεις και διαμόρφωσε την έννοια της αειφόρου ή βιώσιμης ανάπτυξης, προκειμένου να αντιμετωπιστούν όχι μόνον τα περιβαλλοντικά προβλήματα (περιβαλλοντική αειφορία) αλλά και τα κοινωνικοπολιτικά (κοινωνική αειφορία) της πόλης.

  • Πανεπιστήμιο-επιχείρηση και κοινωνία της (από)γνώσης

    Ο παραπάνω τίτλος δεν είναι άλλος από εκείνον του μικρού μεν, σημαντικού δε βιβλίου του Αλέξανδρου Χρύση που εδώ και μια βδομάδα κυκλοφόρησε σε μια καθόλα καλαίσθητη έκδοση από τις εκδόσεις Γκοβόστη.

    Επειδή λοιπόν θεωρώ ότι είναι απαραίτητος ο αγώνας κατά της γενικότερης αντιλαϊκής πολιτικής, ταυτόχρονα όμως δεν πρέπει να περνάνε απαρατήρητα μέτρα που λαμβάνονται σε επί μέρους τομείς της κοινωνικής ζωής και δη σε εκείνον της παιδείας, όπου η μεταρρύθμιση Διαμαντοπούλου, ας μου επιτραπεί να το επαναλάβω, είναι η πλέον αντιδραστική που γνώρισε ποτέ ο τόπος, θεώρησα σκόπιμο να παρουσιάσω το εν λόγω βιβλίο το οποίο όσο περισσότερο διαβαστεί τόσοι περισσότεροι άνθρωποι θα καταλάβουν τον βαθύτατα αντιδραστικό χαρακτήρα των νεοφιλελεύθερων μέτρων στην παιδεία.

    Πρόκειται λοιπόν για μια μικρή μελέτη σχετική με ένα από τα θεμελιώδη ζητήματα των σύγχρονων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, αυτό της παιδείας.

    Ο συγγραφέας επισημαίνει καταρχήν ότι και σε αυτόν τον τομέα, παρά τις όποιες ελληνικές ιδιομορφίες, τα μέτρα που παίρνονται, ανά τον καπιταλιστικό κόσμο, αποτελούν μια απάντηση του κεφαλαίου στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση.

    Μια απάντηση που καθίσταται αναγκαία για το κεφάλαιο κάτω από τις συνθήκες κρίσης που διαμορφώνει γι' αυτό η νομοτελειακή αποπομπή ζωντανής εργασίας και η συνεπαγόμενη πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους και της υπερπαραγωγής. Κυρίως όμως ο Α. Χρύσης αφού αναφερθεί σε συγκεκριμένα μέτρα που λαμβάνονται σε ΗΠΑ και Ευρώπη στο μέτωπο της παιδείας, συνδέει αυτά τα δήθεν «πρακτικά», «τεχνοκρατικά», «απολίτικα» μέτρα των ανά τον αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο εκπαιδευτικών αντιμεταρρυθμίσεων, με το θεωρητικό τους υπόστρωμα, τα εντάσσει δηλαδή στη συνολικότερη αναδιάρθρωση της παραγωγής και αναπαραγωγής της σύγχρονης εργατικής δύναμης, που έχει ανάγκη το κυρίαρχο σύστημα, κάτω από τις συνθήκες της σύγχρονης δομικής του κρίσης.

    Ακόμη παραπέρα, και αυτή είναι ίσως η πλέον σημαντική συμβολή αυτής της μπροσούρας, ο Α. Χρύσης συνδέει τις μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση και πιο ειδικά στα ΑΕΙ με την προσπάθεια του συστήματος να αναπαράγει όχι μόνον «τεχνικά», αλλά και ιδεολογικά το εργατικό δυναμικό που έχει ανάγκη το υπό κρίση καπιταλιστικό σύστημα. Με άλλα λόγια αποδεικνύει με ποιο τρόπο αυτές οι μεταρρυθμίσεις στοχεύουν «στη διαμόρφωση τυπικά πολιτών και ουσιαστικά υπηκόων», οι οποίοι και θα υιοθετούν δίχως αντιστάσεις τις κυρίαρχες του συστήματος αξίες.

    Ετσι λοιπόν ο συγγραφέας ακολουθώντας ως προς αυτό τον γάλλο μαρξιστή στοχαστή Αλτουσέρ καταδεικνύει με σαφέστατο τρόπο πώς κάτω από τις παρούσες συνθήκες πέρα από την παραγωγή με την στενή έννοια του όρου, και η εκπαίδευση έτσι όπως μεταρρυθμίζεται στο πλαίσιο μιας «παθητικής» κατά Γκράμσι επιθετικής στην πραγματικότητα επανάστασης της αστικής τάξης, συμβάλλει στην παραγωγή της ιδεολογίας που απαιτεί η σύγχρονη παραγωγή.

    Ο Α. Χρύσης αποδεικνύει ότι με τις πρόσφατες μεταρρυθμίσεις, το πανεπιστήμιο θα χάσει πια και τα τελευταία ίχνη της σχετικής αυτοτέλειας που ακόμη διατηρούσε, και θα μετατραπεί σε άμεσο διεκπεραιωτή των πρακτικών και ιδεολογικών αναγκών του κεφαλαίου, μετατρεπόμενο το ίδιο σε πανεπιστήμιο επιχείρηση.

    Αυτό λοιπόν το σύγχρονο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο, ή ακριβέστερα το πανεπιστήμιο-επιχείρηση με τον επιχειρηματικό τρόπο διοίκησης, την επιβολή διδάκτρων, τη μετατροπή των πανεπιστημιακών σε εργολάβους ή υπεργολάβους, την καλλιέργεια του ατομισμού μέσω των εξατομικευμένων προγραμμάτων σπουδών κ.λπ. δεν στοχεύει μόνο στην παραγωγή αποσχολήσιμων ειδικοτήτων, που έχει ανάγκη το κεφάλαιο, αλλά και στην παραγωγή ενσωματωμένων ατομικοτήτων.

    Η αντίδραση σε αυτήν τη διπλή κατά κάποιον τρόπο επίθεση, δεν μπορεί να είναι άλλη, και ορθώς, κατά τον Χρύση, παρά ένας επαναστατικός πόλεμος θέσεων με σοσιαλιστική-κομμουνιστική στρατηγική στόχευση. Μια στόχευση η οποία θα υπερβαίνει το ξεπερασμένο πια αν και ανολοκλήρωτο διαφωτιστικό σχέδιο χειραφέτησης, «πολύ περισσότερο [που] η ίδια η αστική τάξη αναιρεί σήμερα την όποια μεταρρυθμιστική δυναμική του».

    Αξίζει να παρατηρήσουμε εδώ ότι ο Χρύσης πρωτοτυπώντας, σε αντίθεση από τη μέχρι τώρα κυρίαρχη αξιοποίηση της γκραμσιανής έννοιας του «πολέμου των θέσεων», προς μια ρεφορμιστική κατεύθυνση, επιδιώκει να την αξιοποιήσει επαναστατικά. Βεβαίως είναι προφανές ότι μια τέτοια γενικευμένη -πέρα από τα ζητήματα της παιδείας- αξιοποίηση αυτής της γκραμσιανής τακτικής, χρήζει περαιτέρω επεξεργασίας.

    Ο αγώνας για μια διαφορετική παιδεία σε μια διαφορετική κοινωνία που είναι το ζητούμενο, μπορεί κατά τον Α. Χρύση να έχει αίσιο τέλος μέσα από την «καλλιέργεια μιας συλλογικής πολιτικής συνείδησης και (τη) διαμόρφωση μιας οργανωμένης δράσης, ενταγμένης σε ένα ευρύτερο πολιτικό σχέδιο κοινωνικού μετασχηματισμού».

    Με αυτήν του τη διατύπωση ο συγγραφέας αντιμετωπίζει, φευγαλέα έστω, το κομβικό ζήτημα της ανεπάρκειας του αυθόρμητου, δίχως όμως όσο μπορώ να εκφράσω τη σκέψη του, να το υποτιμά, να το σνομπάρει και κυρίως να το αντιπαραθέτει και να το διαχωρίζει με στεγανά από το συνειδητό, που και αυτό είναι ζητούμενο και κάθε άλλο παρά κατακτημένο.

    Στο αγωνιστικό τέλμα που κυριαρχεί στα πανεπιστήμια, παρ' όλη την επίθεση που αυτά δέχονται, ένα τέλμα το οποίο δεν οφείλεται μόνον στην ενσωμάτωση-αποξένωση ενός σημαντικού τμήματος των φοιτητών και ακόμη περισσότερο του διδακτικού προσωπικού, αλλά και στον εγκληματικό σεχταρισμό της κύριας αριστερής συνιστώσας σε αυτά, το βιβλίο του Χρύση αποτελεί μια λαμπερή αχτίδα θεωρητικής έστω αντίστασης.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Ανασχηματισμός
Πώς θα ανακατέψει την κυβερνητική τράπουλα
Κυβέρνηση
Πέντε πράσινοι στο... κόκκινο
Πρώτα το δάνειο ή το μεσοπρόθεσμο;
Βουλή
Ψηφοφορία που κρύβει εκπλήξεις...
Συνέντευξη: Βαγγέλης Παπαχρήστος
«Η κυβέρνηση έχει εγκλωβιστεί στη λογική των τοκογλύφων»
ΠΑΣΟΚ
«Πράσινες» αντιμνημονιακές κινήσεις
«Αν δεν αλλάξει η ρύθμιση για τη ΔΕΗ, δεν ψηφίζω το μεσοπρόθεσμο»
Νέο πακέτο βοήθειας
Πώς πέρασε το σχέδιο Σόιμπλε
Συνέντευξη: Αξελ Σέφερ
«Λάθος η μονόπλευρη πολιτική περικοπών»
Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα
Δημόσιο δράμα σε τρεις πράξεις
Απέτυχαν και πληρώνουμε
Κληρώνει τέλος Ιουνίου
Ολα για το χρέος και τίποτα για το έλλειμμα
Τα τέσσερα θύματα του Μεσοπρόθεσμου
Νέα μέτρα κατά... ριπάς
"Αγανακτισμένοι"
Η εκκλησία του δήμου πάει πλατεία Συντάγματος
Ο σπόρος φυτρώνει και σε άλλες πλατείες
Άνεργοι Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης
Χτύπημα ανεργίας κάτω απ' τη... Ζώνη
Τι ζητούν οι συνελεύσεις των ανέργων
Ιστορία
Η αναζήτηση του Ελληνα Μουσολίνι
Νέα Δημοκρατία
Λέει ναι κι εννοεί όχι
Οικονομική κρίση
Η κρίση γεννάει συγγραφείς
Οργανισμός Cosmos Foundation
Τουρκική διείσδυση στην αμερικανική εκπαίδευση
Συνέντευξη: Λιάνα Κανέλη
«Οι πλατείες ίσως γίνουν κολυμβήθρες του Σιλωάμ»
Υπουργείο Εξωτερικών
«Πονηρό» αλαλούμ στο υπουργείο Εξωτερικών