Ελευθεροτυπία - 12/09/2009
Έντυπη Έκδοση
Ελευθεροτυπία, Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2009
ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΙ
35 χρόνια, θύματα ενός ψυχρού πολέμου
Προχθές χάσαμε ένα παιδί. Ενα δικό μας παιδί που για το μεροκάματο έπαιζε πόλεμο. Πήγαινε κάθε λίγο και λιγάκι με το άρμα του στον Εβρο για να δείχνει, όπως μας είπαν οι στρατηγοί, ό,τι έχουμε.
Λίγες ημέρες πριν, σε έναν άλλο πόλεμο, χάσαμε την Αττική. Δεκάδες χιλιάδες δικά μας δέντρα, τα περισσότερα από τα οποία τα βάλαμε εμείς, τα φροντίζαμε, όπως λέγαμε, για να έχουν τα παιδιά μας λίγο αέρα.
Εχουμε χάσει και άλλα παιδιά. Και αυτά δικά μας. Και αυτά τα έβαλαν να παίξουν πόλεμο και σκοτώθηκαν στην ειρήνη. Μαζί τους έχουμε «χάσει» δεκάδες νοσοκομεία, εκατοντάδες σχολεία, δωρεάν παιδεία με καλοπληρωμένους καθηγητές, δωρεάν υγεία με καλοπληρωμένους γιατρούς, εκατοντάδες χιλιόμετρα νέων δρόμων, ακόμα και τα αξιοπρεπή επιδόματα ανεργίας, φτώχειας, θέρμανσης και ένας Θεός ξέρει τι ακόμα θα χαθεί στο μέλλον.
Ολα και όλοι μας, θύματα ενός ψυχρού πολέμου που επί τριάντα πέντε χρόνια ροκανίζει οικονομικά τα σωθικά της Ελλάδας, στερώντας πολλά από όσα οι πολιτισμένες χώρες θεωρούν αυτονόητα για την ποιότητα ζωής των πολιτών τους, για το μέλλον των παιδιών τους.
Δεν υπάρχουν νούμερα που να μπορούν να αποτυπώσουν το κόστος από την περιόδο του 1974 μέχρι και σήμερα. Οι ανθρώπινες ζωές δεν αποτιμώνται. Η ανεπάρκεια του κράτους να προστατεύσει το περιβάλλον λόγω έλλειψης χρημάτων δεν αποτιμάται. Η καμένη Αττική δεν αποτιμάται, ούτε η Ηλεία ούτε η Ζάκυνθος ούτε η Ρόδος ούτε τα άλλα μέρη που έγιναν στάχτη μέσα σε αυτά τα χρόνια. Οι ελλείψεις σε σχολεία, αγροτικά ιατρεία, κέντρα υγείας και νοσοκομεία δεν αποτιμώνται. Οι κακοπληρωμένοι καθηγητές δεν αποτιμώνται, όπως και οι 3.000 κενές θέσεις στην Πυροσβεστική, που ίσως προχθές να έκαναν τη διαφορά στην κατάσβεση της πυρκαγιάς, δεν αποτιμώνται.
«Ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στα χέρια των στρατιωτικών», είχε πει ο Ζορζ Κλεμανσό. Το δυστύχημα είναι ότι στην Ελλάδα ούτε στους πολιτικούς δεν μπορείς να την αφήσεις. Από το 1974 πολιτικοί και στρατιωτικοί έχουν θεσπίσει ένα δόγμα άμυνας που δεν έβγαλε πουθενά. Η άποψη ότι αν δεν «ετοιμαζόμασταν για πόλεμο, ίσως σήμερα να μην είχαμε ειρήνη» αποδείχτηκε λάθος. Διότι πόλεμος δεν χαρακτηρίζεται μια κατάσταση μόνο από τις σφαίρες. Πόλεμος ήταν και ο λεγόμενος ψυχρός ΗΠΑ - ΕΣΣΔ, αφού, κατά κάποιους οικονομικούς αναλυτές, η ξέφρενη κούρσα των εξοπλισμών έδωσε τη χαριστική βολή στις οικονομίες του Συμφώνου της Βαρσοβίας.
Πόλεμο έχουμε κι εμείς, που από τη Μεταπολίτευση έχουμε ξοδέψει μέχρι και το 11% του ΑΕΠ για όπλα, χρεώνοντας τα παιδιά μας πριν ακόμα γεννηθούν και για ολόκληρη τη ζωή τους. Πόλεμος είναι όταν όλες οι χώρες προχωρούν μπροστά, βρίσκουν modus vivendi με τους γείτονες, ακόμα και όταν αυτοί πρόσφατα τους είχαν ισοπεδώσει στον Α' και Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και σήμερα αντί για τανκς και αεροπλάνα, αγοράζουν υγεία, παιδεία και ασφάλεια.
Εικόνα πολέμου είναι τα νοσοκομεία τα γέματα με ράντσα, χωρίς γιατρούς και εργαλεία στα χειρουργεία. Εικόνα πολέμου είναι όταν μπαίνεις στο Πεντάγωνο και αντιμετωπίζεις αξιωματικούς που ξεστομίζουν ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τα ελικόπτερα για πυρόσβεση, γιατί μπορεί την ώρα που ρίχνουν νερό να μπουν οι εχθροί. Εικόνα πολέμου είναι όταν μια χώρα 11 εκατομμυρίων έχει τον μεγαλύτερο στρατό στην Ευρώπη, σχεδόν όσους στρατηγούς έχουν οι ΗΠΑ, πολλαπλάσια άρματα από ολόκληρη την Ευρώπη και άλλα πολλά.
