Έντυπη Έκδοση

Η επέλαση των Prodigy

«Για τρεις μελαγχολικούς μπάσταρδους το «Invaders Must Die» είναι ένας πραγματικά χαρούμενος δίσκος. Και φτιαγμένος για να παιχτεί σε συναυλίες». Ετσι περιγράφει από την άλλη γραμμή του τηλεφώνου το δίσκο, που κυκλοφόρησε πέρυσι, ο Λίαμ Χάουλετ, ο μουσικός πίσω από την ηλεκτρονική ηχητική καταιγίδα των Prodigy.

Ο τρεις Βρετανοί που απέκτησαν φήμη όχι μόνο για τον εξοντωτικό ρυθμό τους αλλά και για τη σκηνική τους παρουσία έρχονται για δυο βραδιές, την Παρασκευή στο Κλειστό Γήπεδο Tae Kwon Do, στα Ολυμπιακά Ακίνητα Φαλήρου και το Σάββατο στην ΠΑΟΚ Αρένα της Θεσσαλονίκης.

«Τέλεια. Αυτό σημαίνει ότι πολύς κόσμος θα έρθει να μας δει», λέει ο Λίαμ, όταν μαθαίνει ότι τα εισιτήρια για τη Παρασκευή έχουν ήδη πουληθεί. «Το κοινό είναι αυτό που μας δίνει την ενέργεια για να σαρώσουμε τη σκηνή. Δεν υπάρχει ομορφότερο συναίσθημα για ένα συγκρότημα όπως εμείς που βασίζεται στις ζωντανές του εμφανίσεις».

Οι Prodigy χρειάστηκαν πέντε χρόνια για να ξεπεράσουν την αποτυχία του προηγούμενου δίσκου τους «Always Outnumbered, Never Outgunned». «Ηταν ένας δίσκος τόσο μπερδεμένος όσο ήμασταν εμείς εκείνη την εποχή», απαντάει απρόθυμα. «Η νέα όμως δουλειά είναι διαφορετική. Σίγουρα οφείλεται και στο γεγονός ότι ήταν ένας δίσκος όπου δουλέψαμε και οι τρεις μαζί. Ηταν ένα ωραίο συναίσθημα και μια διαδικασία που μας θύμισε το παρελθόν έπειτα από πολύ καιρό. Ετσι τώρα ετοιμάζουμε και άλλον που θα είναι πιο σκοτεινός».

«Ο κόσμος μας αγκάλιασε»

Με σπουδές στο κλασικό πιάνο και λάτρης τους χιπ χοπ, ο Λίαμ ήταν ντι τζέι στα πρώτα παράνομα ρέιβ πάρτι της Βρετανίας, όταν γνώρισε τον Κιθ Φλιντ τον τραγουδιστή. Μέσα από εκείνα τα ρέιβ, που το τότε κατεστημένο τα θεωρούσε απειλή για την τάξη, γεννήθηκαν οι Prodigy, κλέβοντας τον ηλεκτρονικό χορευτικό ρυθμό και προσθέτοντας μια πανκ ενέργεια. Ετσι έφτιαξαν έναν ήχο που έμοιαζε με σάουντρακ εκείνων των καιρών. «Δεν θα έλεγα ότι είμαστε συνειδητά πολιτικοποιημένο συγκρότημα», σχολιάζει ο ίδιος. «Κάναμε και κάνουμε μουσική που μας εκφράζει και δεν τη φτιάχνει κανένας άλλος. Ο κόσμος, όμως, ενστικτωδώς αγκάλιασε τον ήχο μας εκεί στις αρχές της δεκαετίας του '90, ίσως γιατί βρήκε κάτι που του μίλουσε σε μια κοινή γλώσσα. Εκείνη η εποχή ήταν δύσκολη, ειδικά στην Αγγλία. Και σίγουρα έχει πολλές ομοιότητες με τη σημερινή».

Ομως για τον Λίαμ ήταν μια άλλη εποχή. «Δεν μου αρέσει να ακούγομαι νοσταλγικός», εξηγεί, «αλλά, ήταν μια αγνή περίοδος για τη μουσική σκηνή. Εβγαινες για να χορέψεις ώς το πρωί σε λιβάδια και εγκαταλειμμένες αποθήκες. Ηταν όλα καινούρια. Μόνο που η παρακμή ήρθε πολύ γρήγορα, το σύστημα κατάλαβε ότι μπορούσε να βγάλει χρήματα, η μουσική έγινε εμπορική και ο ενθουσιασμός των πρώτων χρόνων χάθηκε».

Αυτή όμως η παρακμή έγινε η κινητήρια δύναμη για την πολεμική μηχανή των Prodigy. Ο άγριος ρυθμός τους και οι επίφοβοι στίχοι εναλλάσσονταν με προβοκατόρικα βίντεο όπως του «Smack My Bitch Up» που ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών και παίχτηκε με κομμένες σκηνές στα μουσικά κανάλια. «Πάντα συνεργαζόμαστε με ανθρώπους που έχουν μια αισθητική που μας εκφράζει», απαντάει απλά ο αρχηγός του συγκροτήματος. «Πάντως δεν κάνουμε εσκεμμένα κάτι προκλητικό, αντίθετα νομίζω ότι ψάχνουμε κάτι καινούριο κάθε φορά. Προσωπικά θέλω κάτι πρωτοποριακό να δείξω, όχι να σοκάρω το κοινό».

Αλλωστε, τώρα με μια σειρά από συγκροτήματα να ακολουθούν τον δικό τους ηχητικό δρόμο οι Prodigy δεν έχουν να αποδείξουν τίποτε σε κανέναν. «Βλέπω ότι η ανακύκλωση του ήχου πια γίνεται πολύ γρήγορα. Κάθε μόδα, στη μουσική σκηνή, κρατάει πολύ λίγο πια και όλα μπλέκονται μεταξύ τους από το ποστ πανκ του '80 ώς τη ελεκτρόνικα του '90. Δεν με ενοχλεί όμως η ανακύκλωση, με ενοχλεί μόνο η ανέμπνευστη αντιγραφή». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Σχετικά θέματα: Μουσική
Το Schoolwave πάει Μέγαρο
Το χιπ χοπ κάνει πόλεμο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Εικαστικά
Τα ζώα; Νεκρή φύση...
Μουσική
Το Schoolwave πάει Μέγαρο
Η επέλαση των Prodigy
Το χιπ χοπ κάνει πόλεμο
Συνέντευξη: Σοφία Κόπολα
«Ευτυχώς, η μητέρα μου δεν ήταν διάσημη»
Φεστιβάλ Βενετίας
Αγαπητέ Ηλία
Φωτογραφία
Μάτια ερμητικά ανοιχτά
Απαγόρευση καπνίσματος
Αυτό το τσιγάρο που φταίει...
Ακτιβισμός
Ακτιβιστές όλων των χωρών φανταστείτε
Εκθεση
Ο άσωτος Γκογκέν
Κινηματογράφος
Αναζητώντας τρυφερότητα
Γραφιστική
Η αρχιτεκτονική του αλφαβήτου
Βιβλίο
Οι βιβλιοθήκες των άλλων
Στη γη των ξένων