Έντυπη Έκδοση

«Ευτυχώς, η μητέρα μου δεν ήταν διάσημη»

Με τον κόσμο του Χόλιγουντ, ιδιαίτερα τη ζωή των διασημοτήτων, καταπιάνεται με χιούμορ και ειρωνεία στη νέα της ταινία «Κάπου» (Somewhere) η Σοφία Κόπολα, που συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Βενετίας.

Ματιά ταυτόχρονα πάνω στη σχέση ανάμεσα σ' έναν πατέρα και το παιδί του, που η σκηνοθέτρια του «Χαμένοι στη μετάφραση» και της «Μαρίας Αντουάνετας» δίνει με τρυφερότητα. Πρωταγωνιστής της ταινίας ο Τζόνι Μάρκο (Στίβεν Ντορφ), ένας ιταλοαμερικανός σταρ του Χόλιγουντ που ζει στο περιβόητο ξενοδοχείο «Chateau Marmont», οδηγεί Φεράρι, πίνει και καπνίζει ασταμάτητα, παίρνει ναρκωτικά και έχει όποιο κορίτσι θέλει. Τα πράγματα θ' αλλάξουν όταν η πρώην γυναίκα του, που θέλει να ζήσει για ένα διάστημα μόνη της, του αφήνει τη φροντίδα της 11χρονης κόρης τους, Χλόης (Ελ Φάνινγκ). Μια συνάντηση που θα κάνει τον Τζόνι να σκεφτεί τη μέχρι τότε άσκοπη, κενή ζωή του. Συνάντησα την 39χρονη, βραβευμένη με Οσκαρ σκηνοθέτρια στο Λίντο της Βενετίας και μίλησα μαζί της για την ταινία της, την καριέρα και γενικότερα τη ζωή της με τον πατέρα της Φράνσις Κόπολα και με τα δυο μικρά παιδιά της, που απέκτησε με τον Τόμας Μαρς, τον τραγουδιστή του μουσικού γκρουπ Phoenix.

- Τι θέλατε να πείτε μ' αυτή την ταινία;

«Ηταν βασικά κάτι το συναισθηματικό για μένα. Εχω δει τόσες ταινίες στη ζωή μου, που ήθελα να φτιάξω κάτι που να έχει συναίσθημα».

- Αλλά τους χαρακτήρες σας τους παρουσιάζετε πάντα συμπαθητικούς, πολύ γλυκούς... Ετσι βλέπετε τους ανθρώπους στη ζωή σας;

«Ο χαρακτήρας του Τζόνι είχε πολλά αρνητικά στοιχεία, ήταν κακός, γι' αυτό θέλησα να του δώσω και μια πλευρά συμπαθητική. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ήταν και πατέρας και η πλευρά του αυτή είχε τρυφερότητα και ειλικρίνεια».

- Πολλοί σκηνοθέτες μού έχουν πει ότι σε όλους τους ήρωές τους βάζουν κάτι από τον εαυτό τους. Θα λέγατε το ίδιο κι εσείς ή είναι κάποιος χαρακτήρας, όπως αυτός του μικρού κοριτσιού, που τον αισθάνεστε πιο κοντά σας;

«Υπάρχουν και στοιχεία που με συνδέουν με τον Τζόνι. Υπήρχαν στιγμές στη ζωή μου όπου περνούσα μια μεταβατική περίοδο, που έπρεπε ν' αποφασίσω ποια κατεύθυνση να πάρω».

«Τότε δεν υπήρχαν ριάλιτι»

- Πώς ήταν το Χόλιγουντ τότε;

«Στην πραγματικότητα μεγάλωσα στη Βόρεια Καλιφόρνια, αλλά επισκεπτόμουν τακτικά το Χόλιγουντ. Εζησα στο Λος Αντζελες όταν ήμουν εικοσάρα, θυμάμαι που επισκεπτόμουν το "Chateau Marmont". Τότε ήταν πολύ διαφορετικό. Δεν υπήρχαν τα ταμπλόιντ, οι παπαράτσι και τα ριάλιτι. Τότε ήταν κάτι που ανήκε στην ποπ κουλτούρα μας».

- Αυτή μοιάζει να είναι μια πιο προσωπική σας ταινία... Ηταν δύσκολο να γράψετε το σενάριο;

«Οχι, γιατί υπήρχε μια απόσταση από τότε που ήμουν στην ηλικία της Χλόης. Αλλά και ο χαρακτήρας του Τζόνι είναι πολύ διαφορετικός από μένα. Βέβαια έβαλα στο σενάριο προσωπικές εμπειρίες, αλλά και ιστορίες που άκουσα να μου διηγούνται άλλοι. Παρόλο που όλα αυτά τα έχω δει και ζήσει όταν ήμουν μικρή, η δική μου παιδική ηλικία ήταν πολύ διαφορετική από αυτήν της Χλόης».

- Ο πατέρας σας απ' ό,τι ξέρω προσπάθησε να κάνει τη ζωή σας πιο φυσιολογική...

«Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Πηγαίναμε και μαζί στο «Chateau Marmont» όταν ήμουν 20 χρόνων. Είχε ενδιαφέρον να παρακολουθείς τους θαμώνες. Ιδιαίτερα τους ροκ σταρ. Είχε μια πλευρά γκλαμουριάς κι άκουγες διάφορες ιστορίες... Είχε πλάκα να βλέπεις τον κόσμο της σόου μπίζνες. Βέβαια, δεν σκεφτόμουν πως κάποτε θα επέστρεφα για να τον περιγράψω σε ταινία».

- Αισθάνεστε τυχερή που μεγαλώσατε στη Βόρεια Καλιφόρνια και όχι στο Χόλιγουντ;

«Ναι. Χαίρομαι που η μητέρα μου δεν ανήκε στη σόου μπίζνες. Πήγαινα σε ένα μικρό σχολείο, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας».

- Πάντα επιλέγετε πρόσωπα που είναι χαμένα στο περιβάλλον τους, στην κοινωνία όπου ζουν, είτε είναι ο Μπιλ Μάρεϊ στην Ιαπωνία, είτε η Μαρία Αντουανέτα στο παλάτι του Λουδοβίκου, είτε, τώρα, ο Τζόνι Μάρκο στο χώρο του Χόλιγουντ. Αυτό το θέμα της απώλειας σας απασχολεί πάντα;

«Ναι, είναι ένα ενδιαφέρον θέμα για ταινία. Το ότι οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν κάτι, να προχωρήσουν, να αλλάξουν τη ζωή τους».

Και τώρα μητέρα

- Πόσο σας επηρέασε η δική σας μετάβαση στον ρόλο της μητέρας;

«Πολύ! Οταν έγραφα το σενάριο, είχα μόλις αποκτήσει το δεύτερο παιδί μου και αυτό με προβλημάτιζε. Επρεπε να επιβραδύνω τη δουλειά μου, να ασχοληθώ περισσότερο με τα παιδιά. Αρχίζεις να κοιτάζεις τα πράγματα διαφορετικά. Τώρα προσπαθώ να τα ισορροπήσω».

- Πόσων ετών είναι τα παιδιά;

«Το πρώτο τεσσάρων ετών και το δεύτερο τριών μηνών. Τώρα είναι με τη γιαγιά και τον παππού στη Νότια Γαλλία».

- Ζείτε στην κοιλάδα Νάπα μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια;

«Μεγάλωσα στην κοιλάδα Νάπα. Αλλά τώρα ζω στη Νέα Υόρκη και, τα τελευταία δύο χρόνια, στο Παρίσι. Είναι όμορφο μέρος. Είναι ενδιαφέρον να βρίσκεσαι σε μια διαφορετική κουλτούρα, είναι πρόκληση».

- Πόσο φανταστικό και πόσο πραγματικό πρόσωπο είναι ο Τζόνι Μάρκο;

«Είναι βασισμένος σε πολλά πρόσωπα που γνώρισα ή για τα οποία άκουσα ιστορίες. Είναι μια σύνθεση όλων αυτών».

- Μπορείτε να μου πείτε κάτι για τη συνεργασία σας με τον διευθυντή φωτογραφίας Χάρη Σαββίδη; Εκανε εξαιρετική δουλειά.

«Συζητήσαμε μαζί για το στιλ και την ατμόσφαιρα. Του άρεσε να δουλέψουμε μ' αυτό τον τρόπο. Δεν ήθελα να προσέχει κανείς ιδιαίτερα τη δουλειά του, η φωτογραφία να περνάει απαρατήρητη. Ηθελα όλη η ταινία να έχει αυτό το μινιμαλιστικό στιλ, η μουσική να είναι λιγοστή, η φωτογραφία ρεαλιστική...»

- Χρησιμοποιήσατε μάλιστα φιλμ των 35 mm. Και όχι ψηφιακή κάμερα όπως ο πατέρας σας.

«Το φιλμ έχει μια όμορφη ποιότητα, μιαν άλλη αίσθηση. Αν και ο πατέρας μου προτιμά την ψηφιακή κάμερα».

Γιατί με φιλμ

- Η αίσθηση που δίνει η ταινία σας είναι εκείνη των ταινιών της δεκαετίας του '70...

«Μου αρέσουν οι ταινίες εκείνες. Σκεφτόμουν ταινίες όπως το "Σαμπουάν" και το "American gigolo" και άλλες κλασικές της περιόδου. Ηθελα να δώσω έναν απαλό τόνο στην ταινία, δεν ήθελα τον σκληρό τόνο που δίνει η ψηφιακή εικόνα».

- Σας πείραξε η στάση της κριτικής στις Κάνες για την ταινία σας «Μαρία Αντουανέτα»;

«Οι αμερικανοί κριτικοί προσπάθησαν να δημιουργήσουν σκάνδαλο. Οι Γάλλοι ήταν καλοί».

- Τι σας έκανε να στραφείτε τότε σε μια ταινία εποχής;

«Μου άρεσε η εποχή, αλλά και το βιβλίο».

- Είστε ικανοποιημένη με το αποτέλεσμα;

«Ναι, έκανα την ταινία όπως την ήθελα».

- Στις ταινίες σας υπάρχει, απ' ό,τι καταλαβαίνω, μια οικογενειακή ατμόσφαιρα...

«Είναι από την εμπειρία μου με τον πατέρα μου, που τον παρακολουθούσα να δουλεύει με όλους αυτούς τους ηθοποιούς, με τον τρόπο που συνεργάζονταν, είχαν, κατά κάποιον τρόπο, γίνει μέλη μιας μεγάλης οικογένειας. Είναι ωραίο να έχεις αυτή την αίσθηση στο πλατό».

- Μεγαλώνατε πλάι του. Νιώθατε ότι βρίσκεστε στη σκιά του;

«Ναι. Και μπορείτε να πείτε ότι πέρασα και μια περίοδο εξέγερσης, αυτήν που περνάει κάθε τινέιντζερ...» *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Για το ίδιο θέμα
Στη Σοφία Κόπολα το «Χρυσό Λιοντάρι» της Βενετίας
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Εικαστικά
Τα ζώα; Νεκρή φύση...
Μουσική
Το Schoolwave πάει Μέγαρο
Η επέλαση των Prodigy
Το χιπ χοπ κάνει πόλεμο
Συνέντευξη: Σοφία Κόπολα
«Ευτυχώς, η μητέρα μου δεν ήταν διάσημη»
Φεστιβάλ Βενετίας
Αγαπητέ Ηλία
Φωτογραφία
Μάτια ερμητικά ανοιχτά
Απαγόρευση καπνίσματος
Αυτό το τσιγάρο που φταίει...
Ακτιβισμός
Ακτιβιστές όλων των χωρών φανταστείτε
Εκθεση
Ο άσωτος Γκογκέν
Κινηματογράφος
Αναζητώντας τρυφερότητα
Γραφιστική
Η αρχιτεκτονική του αλφαβήτου
Βιβλίο
Οι βιβλιοθήκες των άλλων
Στη γη των ξένων