Έντυπη Έκδοση

Ελλάδα

Τυπογραφείο

  • Dead can dance

    **Από κείμενο της Γιούλας Ράπτη στο: www.protagon.gr «Δεν ξέρω πώς περνούν οι ζωντανοί, αλλά οι πεθαμένοι εδώ κοιμούνται χαρούμενα». «Το μήνυμα είναι από τη φίλη μου, την ηθοποιό Μαρία Πανουργιά που βρίσκεται στο Μεξικό με τον αγαπημένο της, τον μουσικό Blaine L. Reininger. Είναι η Dias de los muertos, η Μεγάλη Γιορτή των Νεκρών, και ετοιμάζονται να πάνε σε πάρτι σε νεκροταφείο.

    Θα ταίριαζε ως μουσική υπόκρουση και το Persephone των Dead can dance(...), αλλά με τον Blaine Reininger στην παρέα, In a manner of speaking, δεν γίνεται να μην ακούσουμε Tuxedomoon.

    Στην Oaxaca, όλη η πόλη έχει προετοιμαστεί για τη μέρα που κατά την παράδοση οι νεκροί επιστρέφουν στη γη: σωροί από Calaveritas (σοκολατένια κρανία), γλυκά με ζαχαρένιες νεκροκεφαλές, το παραδοσιακό ψωμί pan de muertos, στολές με ζωγραφισμένους σκελετούς, πορτοκαλί λουλούδια που διώχνουν τον θάνατο... ένα πανηγύρι από τους δρόμους μέχρι τα νεκροταφεία. Παράδοση που κρατάει 3.000 χρόνια από την εποχή των Αζτέκων που τιμούσαν τη θεά Katrina, την Μεγάλη Κυρία των Νεκρών.

    Μπορεί να είναι ο θάνατος γιορτή; Σε πολλούς πολιτισμούς ναι, στον δικό μας όχι - αν υποθέσουμε ότι η αντίστοιχη μέρα τιμής στους νεκρούς είναι το Ψυχοσάββατο, μ' έναν απλό κατάλογο ονομάτων και ένα πρόσφορο στην εκκλησία.

    Αλλωστε, εδώ έχουμε άλλα θέματα να λύσουμε. Αν μπορεί κάποιος να επιλέξει τον τρόπο αφανισμού του, μετά τον θάνατο. Με ταφή που θα ευλογηθεί ή με καύση χωρίς ψαλμούς;

    Το θέμα, ως επιχειρηματολογία -και από τις δύο πλευρές- έχει εξαντληθεί, αλλά κοιτάζοντας τις φωτογραφίες από το Μεξικό (...) σκέφτομαι ότι "όλα μια ιδέα είναι" - ο θάνατος βέβαια έμμονη, και γι' αυτό οτιδήποτε βοηθάει να ξορκισθεί ο φόβος για το σίγουρο τέλος δεν είναι θέμα κριτικής, αλλά ανάγκη

    Σε όλους τους πολιτισμούς, πάντως, αυτό που γίνεται σεβαστό είναι "η τελευταία επιθυμία" εκείνου που τελειώνει με τα εγκόσμια. Μια θεία μου είχε ζητήσει από τα παιδιά της να μην κάνουν μαρμαρόπλακες και άλλα τέτοια στον τάφο, παρά μια ταπεινή ξύλινη περίφραξη και την ώρα της ταφής να παίζει το "Δυο πόρτες έχει η ζωή". Ετσι και την αποχαιρετήσαμε.(...)»

  • Η βλαπτική εμμονή της αυθεντικότητας

    *Αρθρο του Παντελή Μπουκάλα στην «Καθημερινή» (11.11.2014) «Ο χειμερινός ήλιος, πολύ πιο ζεστός απ' ό,τι αν ο ημερολογιακός χρόνος συμβάδιζε με τον διαταραγμένο πια χρόνο της φύσης, ευεργέτησε την Κυριακή την Αθήνα. Κι έτσι ο Μαραθώνιός της έσπασε τα ρεκόρ του σε συμμετοχή, Ελλήνων και ξένων, διάσημων, ημιδιάσημων και αφανών.

    Οι αφανείς, με τους απαραίτητους τσολιάδες ανάμεσά τους, στη μνήμη του Σπύρου Λούη, και με τους αρχαιοπρεπώς ενδεδυμένους στη μνήμη του Φειδιππίδη, κι ας μην είπε αυτός το "Νενικήκαμεν", έτρεξαν για να χαρούν μια μέρα την πόλη τους, τον νομό τους καλύτερα, ακατάκτητο από τα αυτοκίνητα. Από τους διάσημους και ημιδιάσημους, πολιτικούς και φιγούρες του καθ' ημάς σελεμπριταριάτου, πολλοί έτρεξαν όχι για να δουν την κλασική διαδρομή ή πόσο αντέχουν, αλλά για να τους δουν οι "ανώνυμοι" και να τους θαυμάσουν. Τα συνήθη. Εύκολα ξεπερνιούνται.

    Εκείνο που δεν φαίνεται ότι θα το ξεπεράσουμε ποτέ είναι η επιμονή μας, η εμμονή μας μάλλον, στην "αυθεντικότητα". Αυτός είναι άλλωστε ο επίσημος χαρακτηρισμός του αθηναϊκού Μαραθωνίου: "Ο αυθεντικός - The authentic". Στο μυαλό μας, στην κανοναρχημένη συνείδησή μας, η αυθεντικότητα ταυτίζεται απολύτως με την αρχαιότητα, στη λαμπρότερη φυσικά εκδοχή της, δηλαδή στην πλέον εξιδανικευμένη. Φάνηκε αυτό και στις δηλώσεις των παρευρεθέντων πολιτικών, όσων έτρεξαν στον Μαραθώνιο και όσων προσέτρεξαν στο Καλλιμάρμαρο, παρωθημένοι από τον πόθο της δημοσιότητας. Σχεδόν όλοι θεώρησαν υποχρέωσή τους να ξαναπούν τα τετριμμένα περί κοιτίδας και γνησιότητας.

    Σαν αυθεντικό, σαν άξιο και θαυμαστό εννοούμε (και νοσταλγούμε) το παλιό. Κι όσο πιο παλιά πάμε τόσο περισσότερη αυθεντικότητα βρίσκουμε. Το νέο, ό,τι κι αν αφορά, το κρίνουμε μέτριο στην καλύτερη περίπτωση, και στη χειρότερη -και πιο συνηθισμένη- σαφέστατα υπολειπόμενο, κακέκτυπο, νόθο. Το έζησε αυτό τραυματικά ο τόπος επί μακρόν με την πλήρη απαξίωση της γλώσσας που μιλούσαν οι κάτοικοί του, της δημοτικής, εν ονόματι της καθαρεύουσας, που την παράσταιναν σαν αυθεντική ή έστω κληρονόμο της αυθεντικότητας ενώ ήταν ένα φτιαχτό ιδίωμα που δεν το χρησιμοποιούσαν στην "κανονική" τους ζωή ούτε οι φανατικότεροι υπερασπιστές του. Κι ωστόσο, έχει ακόμα αρκετούς θαυμαστές και διακινητές ο μύθος περί "φτωχής νέας ελληνικής".

    Την ίδια λογική, της μείωσης του παρόντος εν ονόματι του παρελθόντος, που το προβάλλουμε σαν αποκλειστικά αγλαό παρά τις ποικίλες σκοτεινές περιοχές και εποχές του, την αναγνωρίζουμε στη ρητορική εκείνη που χαρακτηρίζει ευτελιστικά "Ελλαδίτσα" τη νέα Ελλάδα, τη χώρα μας. Την κρίνει, βλέπετε, αυτονοήτως ασήμαντη μπροστά στο μέγεθος της μεγαλεξανδρινής αυτοκρατορίας ή της βυζαντινής.

    Ας την εμπιστευτούμε και λίγο αυτήν την Ελλαδίτσα, έστω έτσι όπως τη φτιάχνουμε όλοι μαζί, στο μέτρο του ο καθένας και από το πόστο του. Δεν είναι ανάγκη να φοράμε χλαμύδα σε όλα τα όνειρά μας. Και με τα τζιν γίνεται δουλειά. Αρκεί να βρούμε κατιτίς να ονειρευτούμε για το κοινό μας μέλλον. Κάτι που να ενώνει περισσότερους απ' όσους χωρίζει».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Οδικό δίκτυο
Πωλούν την Εγνατία με προίκα τα ακριβά νέα διόδια
ΣΔΟΕ
Σύλληψη 6 ατόμων για εκβιασμό
ΝΣΚ
Αδειες δημοσίων υπαλλήλων
Ναυτιλία
Κόπηκε η ΝΕΛ από το Β. Αιγαίο
Δικαστικό ρεπορτάζ
Πολυπλόκαμο το σκάνδαλο με τα ορθοπεδικά είδη
Στο εδώλιο τον στέλνει το φακελάκι των 25.000
Με 40.000 ευρώ σε δόσεις «έσβησαν» τις φωτιές
Βιομηχανία μηνύσεων από χρυσαυγίτες
Χαμόγελο του παιδιού
«Ηρέμησαν» μετά τις υπουργικές διαβεβαιώσεις στο «Χαμόγελο του Παιδιού»
ΤΑΙΠΕΔ
SOSτε το νερό από την ιδιωτικοποίηση
Η εκποίηση του «Ερημίτη» στρέφεται κατά της κοινωνίας
Μεταλλαγμένα
Απαγόρευση μεταλλαγμένων στην Ε.Ε.
ΕΚΠΑ
Εμφραγμα στο ΕΚΠΑ από τις μετεγγραφές
ΠΦΣ
Αυξάνονται οι ελλείψεις σε φάρμακα
ΔΣΑ
Στην απεργία οι δικηγόροι
ΚΕΔΕ
Να αρθεί η απαγόρευση προσλήψεων στους δήμους
Εκδηλώσεις διαμαρτυρίας
Για τον Γάλλο αναρχικό
Αστυνομικό ρεπορτάζ
Ο ισοβίτης κρυβόταν σε σκήτες οχτώ χρόνια
Αρθρα/Σχολιασμοί
Ο καλός γιατρός σε χαλεπούς καιρούς
Ανθρώπινα
«Συναντήσεις της Τετάρτης» στην Κουμαντάρειο
20 + 20 για τα 20
TV & Media
Τα «Κλεμμένα Ονειρα» καλούνται να βγάλουν το φίδι...
Νέα τροπή στην «Εκδρομή»
Καμπάνες 50.000 ευρώ σε ΑΡΤ TV και Nickelodeon