Έντυπη Έκδοση

ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΠΛΗΡΩΜΗ ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ

Βγαίνουν από το «τούνελ» 5.000 συμβασιούχοι

Φως στο τούνελ του τρόμου, της αγωνίας και της ανέχειας, που βιώνουν τέσσερα χρόνια τώρα περίπου 5.000 συμβασιούχοι, έριξε η απόφαση της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου που έδωσε το «πράσινο φως» όχι μόνο για να πληρωθούν όσοι έχουν υπέρ τους δικαστικές αποφάσεις, αλλά και να πάρουν αναδρομικά τα χρήματα που τους στερούσαν τόσα χρόνια.

Παλαιότερη κινητοποίηση εργαζομένων σε δήμο για τους μισθούς που δεν φάνηκαν Παλαιότερη κινητοποίηση εργαζομένων σε δήμο για τους μισθούς που δεν φάνηκαν Η απόφαση αυτή ανέτρεψε προηγούμενη του Ε.Σ. και έκρινε ότι αρμόδια δικαστήρια για να αποφανθούν για εργασιακές σχέσεις στο Δημόσιο (αν είναι ορισμένης ή αόριστης διάρκειας) είναι τα πολιτικά δικαστήρια, θέτοντας έτσι τέρμα σε μια διελκυστίνδα που ταλαιπώρησε την τελευταία πενταετία και το ΑΣΕΠ.

Την υπόθεση χειρίστηκαν οι δικηγόροι Χρήστος Νικολουτσόπουλος και Φωτεινή Δερμιτζάκη. Ο κ. Νικολουτσόπουλος μας λέει σχετικά:

«Τον Νοέμβριο του 2006, το Ελεγκτικό Συνέδριο, παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου, έκρινε ότι είναι "ανυπόστατες" οι αποφάσεις των πολιτικών δικαστηρίων που έχουν δικαιώσει συμβασιούχους επειδή, κατά την άποψή του, μετά την έκδοση του Προεδρικού Διατάγματος 164/2004 (Παυλόπουλου) δεν ήταν αρμόδια να κρίνουν επί των θεμάτων αυτών τα πολιτικά δικαστήρια. Με τον τρόπο αυτό, διακινδυνεύοντας το κύρος του, έφερε σε απόγνωση εργαζόμενους που, αν και είχαν δικαιωθεί από τα αρμόδια δικαστήρια, η Πολιτεία αντιμετώπιζε τις δικαστικές αυτές αποφάσεις σαν "κουρελόχαρτα". Τριάμισι χρόνια μετά, η Ολομέλεια του Ε.Σ. αποφάσισε ομόφωνα διαφορετικά, αποκαθιστώντας τη συνταγματική νομιμότητα. Αναπτερώνονται έτσι οι ελπίδες αποκατάστασης τρωθέντων θεσμών, όπως και του θεμελιώδους δικαιώματος δικαστικής προστασίας και του σεβασμού του από το σύνολο των οργάνων της Πολιτείας, ενισχύοντας την εμπιστοσύνη όλων των πολιτών στην ελληνική Δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της».

Υπολογίζεται ότι με την απόφαση αυτή αποκαθίστανται οι εργασιακές σχέσεις τουλάχιστον 4.000 συμβασιούχων στους δήμους και περίπου 1.000 συμβασιούχων του υπουργείου Πολιτισμού.

Επειδή όμως οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί, δίνουμε τον λόγο στους ίδιους τους συμβασιούχους. *

«Ζούμε χρόνια με δανεικά και πιστωτικές κάρτες»

Ο Φώτης Τσεβάς είναι πρόεδρος στον σύλλογο εργαζομένων του Δήμου Κρωπίας. Ηταν οι εργαζόμενοι που διεκδίκησαν και κέρδισαν τελικά την υπόθεση στην Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

«Εχω νιώσει στο πετσί μου από το 1997 τι σημαίνει να είσαι συμβασιούχος... Μπήκα στον δήμο ως εργάτης καθαριότητας, αλλά με απασχολούσαν όπου ήθελαν. Εχω δουλέψει ηλεκτρολόγος, έχω δουλέψει στη βιβλιοθήκη. Οπου υπάρχει ανάγκη τρέχεις. Εχουν αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια τρεις δήμαρχοι. Ολοι πριν από τις εκλογές μάς έταζαν, μας ζήταγαν προτάσεις δήθεν πώς θα δουλέψει ο δήμος, αναγνώριζαν ότι έχουμε δίκαιο και μετά δεν ήθελαν να μας ξέρουν. Κι εμείς όλα αυτά τα χρόνια να ζούμε με δανεικά και με πιστωτικές κάρτες, με σκυμμένο κεφάλι και δίχως όνειρα για το παραμικρό. Κάποια στιγμή θύμωσα πάρα πολύ και είπα δεν θα ξαναφάω το ίδιο παραμύθι, έκανα αγωγή και δικαιώθηκα. Με έφτασε ο δήμαρχος μέχρι Εφετείο, είπα δεν πειράζει, δεν θα λυγίσω... Ο θυμός μου κρατάει ακόμη, γι' αυτό και είμαι πρόεδρος των εργαζομένων. Στον δήμο μας είναι επτά άτομα που δικαιώνονται τώρα με αυτή την απόφαση...».

Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή όλα αυτά τα χρόνια;

«Πολλές, κυρίως όταν καταλαβαίνεις ότι ίσως αυτή η δουλειά να ήταν μια λάθος επιλογή, ότι κάπου αλλού και στον ιδιωτικό τομέα θα ήταν καλύτερα. Αισθάνεσαι σαν τους εγκλωβισμένους στο Χρηματιστήριο· μόνο που αυτοί μιλούν για λεφτά κι εσύ για την ίδια τη ζωή σου. Σου προσφέρουν μια δουλειά, κάνεις όνειρα, δεν πραγματοποιείται κανένα για χρόνια πολλά κι εσύ βρίσκεσαι εκεί κολλημένος, χωρίς να καταλαβαίνεις γιατί... Θυμάμαι ότι πήγαινα σπίτι μου, έπεφτα στο κρεβάτι και κουκουλωνόμουν με την κουβέρτα χωρίς να κοιμάμαι ώρες ατελείωτες. Δεν ήθελα να βλέπω και να ακούω κανέναν. Μια δόση, θυμάμαι ότι ήμουν έτσι κουκουλωμένος, είχα οκτώ μήνες να δουλέψω γιατί είχε τελειώσει η σύμβαση και δεν είχε ανανεωθεί, και ακούω τον πατέρα μου να λέει στη μάνα μου: "Εχει λεφτά ο μικρός; Δώσ' του κάνα πεντακοσάρικο...". Ενιωσα τέτοια ντροπή, που δεν θα την ξεχάσω στη ζωή μου... Γι' αυτό σου λέω, συμβασιούχος είναι ο εγκλωβισμένος στο Χρηματιστήριο της ζωής, που έχει κάθε μέρα πτώχευση...».

«Και εγώ ο ίδιος αναρωτιέμαι πώς έχω αντέξει»

Ο Θανάσης Πιστολάς, οδηγός στον Δήμο Μώλου Φθιώτιδας, δούλευε τέσσερα χρόνια συμβασιούχος. Από το 2002 χωρίς διακοπή μέχρι το 2006. Τότε γίνεται επιτέλους μόνιμος με τελεσίδικη δικαστική απόφαση.

Στη συνέχεια όλα πήραν τον δρόμο τους, δηλαδή έκανε την κατάταξή του ο δήμος και η απόφαση πήρε τον δρόμο για το Εθνικό Τυπογραφείο. Μάλιστα ο Θανάσης Πιστολάς πήρε τον διορισμό του στο ΦΕΚ που έγραφε το όνομά του. Ομως μονιμοποίηση δεν είδε, όπως δεν είδε και χρήματα. Παρενεβλήθη η προηγούμενη απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου και τέσσερα χρόνια τώρα εργάζεται κανονικά το οκτάωρό του, χωρίς όμως να πληρώνεται. Τέσσερα χρόνια τώρα έχει στα χέρια του τον επίσημο διορισμό του, δουλεύει και δεν έχει πάρει ούτε ένα ευρώ. Μάλιστα, επειδή μένει σε ορεινό χωριό, κάνει καθημερινά 50 χιλιόμετρα -25 να πάει και 25 να γυρίσει- με το αυτοκίνητο για να είναι στο πόστο του... Αθάνατο ελληνικό κράτος, που απαιτεί από τους «υπηκόους» να το σέβονται χωρίς εκείνο να σέβεται της ίδιες του τις υπογραφές.

Πώς αντέξατε; τον ρωτούμε.

«Εγώ το ξέρω... δεν μπορεί να καταλάβει κανείς, ό,τι και να σας πω. Ζω με δανεικά και με κανένα μεροκάματο από εδώ κι από εκεί και αναρωτιέμαι κι εγώ ο ίδιος πώς έχω αντέξει... Πέρυσι κερδίσαμε την υπόθεση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο που πήγαμε... Χάρηκα προς στιγμήν και είπα "εντάξει". Τίποτα δεν έγινε από εκεί και πέρα. Εγώ συνέχισα να έχω το καθημερινό δρομολόγιο των 50 χιλιομέτρων, να είμαι κανονικά στη θέση μου και να μην παίρνω φράγκο. Γι' αυτό και τώρα δεν ξαναχαίρομαι. Αν δεν πάω στο ταμείο να πάρω λεφτά, δεν πιστεύω τίποτα...».

Στην Ελλάδα οι συμβασιούχοι έμαθαν να μην πιστεύουν στα όνειρα, γιατί πλήρωσαν οι ίδιοι τις συμβάσεις τους με ακοίμητους εφιάλτες. Και μέσα σε αυτή την ατελείωτη χοάνη των συμβάσεων έργου έμαθαν πως η χαρά δεν ανήκει σ' αυτούς, γιατί έχει δοθεί με σύμβαση αορίστου χρόνου σε κάποιους άλλους, τους μόνιμους...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Αστυνομικό ρεπορτάζ
Σε «τοίχο» οι έρευνες
Δικαστικό ρεπορτάζ
Οι συνήγοροι παραιτήθηκαν, ο πρόεδρος απέχει, η δίκη συνεχίζεται
Δίκη 5 χρόνια μετά τον βαρύ τραυματισμό και... βλέπουμε
Υπουργείο Περιβάλλοντος
Οι αποφάσεις για τους ημιυπαίθριους
Διόδια
Δεύτερη αύξηση σε μία εβδομάδα
Δήμαρχος Ζαχάρως
Στο Διαδίκτυο οι απειλές και τα νταηλίκια του δημάρχου Ζαχάρως
Ολυμπιακοί Αγώνες
Ο Τιτανικός της Ολυμπιάδας
Διαδίκτυο
Εκλεισε το gamato, βούλιαξε το Internet
Σύννεφα στις σχέσεις ΟΤΕ - ΕΕΤΤ για το ADSL
«Κατακραυγή» από πολλούς χρήστες
Οικολόγοι: «Μοντέλο χρέωσης»
Είκοσι ευρώ στα καταστήματα, 10 στο Διαδίκτυο
Μουσική
Βινίλιο: «φετίχ» σε μαύρο
Bootlegs, τα πειρατικά
η γνώση...
Συμβασιούχοι
Βγαίνουν από το «τούνελ» 5.000 συμβασιούχοι
Εκπαίδευση
Πυρ στο υπουργείο από τις πολυτεχνικές
Προς απεργίες η ΠΟΣΔΕΠ
Δέσμευση για τα πτυχία ΤΕΙ
Τέλος το «10», επιμένει για τα κολέγια
Άλλες ειδήσεις
Πασχαλινό παζάρι για φυλακισμένες μητέρες
Ο δρόμος «γκρεμίστηκε» 100 μέτρα
Οι αποφάσεις στην Ενωση Δικαστών και η αλήθεια