Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Δυο ματιές την εβδομάδα

  • Ο Γιώργος επέστρεψε, αλλά όχι για τον Παπουτσή...

    Με το που ολοκληρώθηκε η επίσκεψη του Γιώργου Παπανδρέου στις ΗΠΑ, στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης αναπτύχθηκε μια ανούσια φιλολογία.Οτι, δηλαδή, μόλις επιστρέψει ο πρωθυπουργός στην Ελλάδα (επέστρεψε ήδη), θα βρεθεί αντιμέτωπος με το... κολοσσιαίο θέμα της εξουδετέρωσης των αντιφρονούντων, δηλαδή του Χρήστου Παπουτσή!

    Φυσικά, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ότι υπάρχουν και τέτοια θέματα στην κυβερνητική ατζέντα (δεν είναι ό,τι καλύτερο να αμφισβητούνται τα κυβερνητικά μέτρα, στα οποία η κυβέρνηση έχει επενδύσει σχεδόν τα πάντα), αλλά φαντάζει κωμικό το σενάριο κοτζάμ πρωθυπουργός να κοιμάται και να ξυπνάει με το άγχος του κοινοβουλευτικού του εκπροσώπου.Δυστυχώς για τον πρωθυπουργό δεν έχει αυτή την πολυτέλεια. Διότι, στην παρούσα φάση, τέτοια «άγχη» (αν δηλαδή θα κρατήσει ή θα αντικαταστήσει ένα στέλεχός του από μια κομματική θέση) είναι πολυτέλεια.

    Ασφαλώς έχει σημασία το γεγονός ότι μια ομάδα στελεχών του ΠΑΣΟΚ (περιλαμβάνει υπουργούς-ναι, υπουργούς-προβεβλημένα κομματικά στελέχη, συνδικαλιστές κ.λπ.) αντιτίθεται στα πρόσφατα κυβερνητικά μέτρα, αλλά γι' αυτό λίγα πράγματα μπορούν να γίνουν. Ετσι έχει εκπαιδευθεί, χρόνια τώρα, το στελεχικό δυναμικό του κόμματος και θα ήταν ουτοπικό να περιμένει κάποιος να συμπεριφερθεί διαφορετικά ακόμη και σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης. Είναι αμφίβολο αν τα στελέχη αυτά συμμερίζονται την πρωθυπουργική άποψη ότι η χώρα αντιμετωπίζει το φάσμα της χρεοκοπίας.

    Ομως, στη φάση που βρίσκεται σήμερα η κυβέρνηση, η επιβολή όποιων «κυρώσεων» στους «απείθαρχους» είναι περιττή πολυτέλεια. Είναι περιττή σπατάλη ενέργειας. Και αυτή η ενέργεια δεν περισσεύει σήμερα. Ο πρωθυπουργός επέστρεψε από ένα μαραθώνιο διεθνών επαφών (Λουξεμβούργο, Βερολίνο, Παρίσι, Ουάσιγκτον) με θετικά, κατ' αρχάς, αποτελέσματα. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή δύο προβλήματα με επείγοντα χαρακτήρα.

    Πρώτον, πρέπει να αποκατασταθεί η αξιοπιστία της στο διεθνές περιβάλλον (δεν είναι μικρό πράγμα να έχει γίνει «ρόμπα» επί μήνες στα διεθνή φόρα και μέσα ενημέρωσης), πρωτίστως στην Ευρωπαϊκή Ενωση, από την οποία εξαρτάται η όποια βοήθεια απαιτηθεί στη συνέχεια.Οπως έδειξαν οι επαφές του πρωθυπουργού στις τρεις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, η προσπάθεια αυτή βρίσκεται σε καλό δρόμο. Ακόμη και η άκαμπτη γερμανική κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι η κυβέρνηση της Αθήνας έχει συνειδητοποιήσει την κατάσταση και πήρε ήδη μέτρα.

    Δεύτερον, σε σύντομο χρονικό διάστημα η Ελλάδα πρέπει να δανειστεί ακόμη μερικά δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά το επιτόκιο που της προσφέρουν αυτή τη στιγμή οι δανειστές της (οι περίφημες «αγορές» ή «κερδοσκόποι») είναι απαγορευτικό. Αν αυτό συνεχιστεί μέχρι τη μέρα που θα βγει για δανεικά, η κυβέρνηση δεν έχει άλλη επιλογή από το να ζητήσει επίσημα την βοήθεια της ευρωζώνης, κάτι που έχει αποφύγει να κάνει ώς τώρα. Γι' αυτή τη βοήθεια έχουν δεσμευθεί, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, Ευρωπαίοι ηγέτες και άλλοι αξιωματούχοι, αλλά μένει να δούμε την πρακτική υλοποίησή της, αν και όταν έρθει η κρίσιμη στιγμή.

    Το πρόβλημα παραμένει ανοιχτό, γι' αυτό και η Αθήνα κρατάει ανοιχτό και το ενδεχόμενο να προσφύγει στη βοήθεια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Πρόκειται, βεβαίως, για μια διαπραγματευτική «απειλή», στην περίπτωση που Ευρωπαίοι εταίροι μείνουν στα καλά λόγια και αποφύγουν «να βάλουν το χέρι στην τσέπη», αν χρειαστεί. Διότι, αν δεν το κάνουν και η κυβέρνηση χρειαστεί να κάνει το απονενοημένο διάβημα (προσφυγή στο ΔΝΤ), η κατάσταση θα πάρει νέες διαστάσεις. Η οικονομική πολιτική της χώρας θα ασκείται εξ ολοκλήρου από το ταμείο αυτό, γεγονός που θα έχει πολλαπλές επιπτώσεις στην πολιτική και κοινωνική ζωή.

    Προφανώς, στο κυβερνητικό επιτελείο αυτά έχουν εκτιμηθεί. Και το λογικό συμπέρασμα είναι ότι έχουν φροντίσει να πάρουν όλα τα μέτρα που θα διαψεύσουν το κακό σενάριο. Η λύση πρέπει να είναι ευρωπαϊκή, διότι μόνο μέσα στο ευρωπαϊκό κλαμπ η Ελλάδα θα έχει περιθώρια και πολιτικών κινήσεων. Κάθε άλλη λύση θα είναι στυγνά οικονομική (τέτοιες επιβάλλουν οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ) και μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.Τις οποίες ούτε η κοινωνία θα μπορεί να αντέξει ούτε η κυβέρνηση να διαχειριστεί.

    Τα ουσιώδη

    Η διαπίστωση ότι η κυβέρνηση «έχασε χρόνο» μετά τις εκλογές είναι, πλέον, πανθομολογούμενη.

    Οχι με την έννοια που το λέει, όψιμα και υποκριτικά, η Ν.Δ.: ότι, δηλαδή, έπρεπε να πάρει αμέσως τα σκληρά μέτρα, που ανακοίνωσε τις προάλλες. Αν αυτό ήταν εύκολο, θα το είχε κάνει η κυβέρνηση Καραμανλή σε πολύ πιο εύκολες συνθήκες. Η σημερινή κυβέρνηση βαρύνεται με καθυστερήσεις σε πολλούς τομείς. Υπάρχουν, ακόμα, υφυπουργοί που δεν έχουν αρμοδιότητες. Οργανισμοί που έχουν, ακόμα, παλιές διοικήσεις. Γίνονται εκτιμήσεις ότι οι δαπάνες στον χώρο της υγείας, στη μείωση των οποίων πολλά στηρίζει η νέα κυβέρνηση, αυξάνονται. Με όλα αυτά τα ουσιώδη καλείται να ασχοληθεί ο πρωθυπουργός και όχι με την ΠΑΣΟΚική εσωστρέφεια.

  • Αποσαφήνιση των ρόλων και διαχωρισμός των εξουσιών

    Αναμφισβήτητα η κρίση της οικονομίας είναι το θέμα που θα παραμείνει τα επόμενα χρόνια στο επίκεντρο. Αλλά μπορεί να λειτουργήσει και ως πρόκληση. Και δεν είναι μόνο η οικονομία που πρέπει να πάρει μπρος. Υπάρχουν πολλά ζητήματα που θέλουν λύση και η εμμονή στην κρίση μπορεί να οδηγήσει σε ομαδική κατάθλιψη.

    Ενα από τα πολλά θέματα που καλείται να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση είναι οι προβληματικές σχέσεις Κράτους - Εκκλησίας. Πρόβλημα, που δεν αντιμετωπίζεται εδώ και δεκαετίες γιατί υπάρχει ο φόβος του πολιτικού κόστους. Ο διαχωρισμός ή καλύτερα η αποσαφήνιση του ρόλου της Εκκλησίας εκκρεμεί εδώ και δεκαετίες. Δεν αναφερόμαστε στο θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας, αλλά στο πρόβλημα της σύγχυσης των ρόλων που παραπλανητικά επιδιώκει πολλές φορές η διοικούσα εκκλησία. Τη στιγμή που η Ελλάδα μετατρέπεται σταδιακά σε πολυεθνική χώρα, κάτι που σημαίνει διαφορετικούς πολιτισμούς και διαφορετικές θρησκείες η ελληνική πολιτεία δεν λύνει το θέμα της ταύτισης που επιδιώκουν κάποιοι ρασοφόροι μεταξύ ορθοδοξίας, έθνους και κράτους.

    Το ζήτημα είναι γνωστό. Στην Ελλάδα υπάρχει μια κρατική εκκλησία που μέσω κάποιων εκπροσώπων της εμφανίζεται τροφός του έθνους και γι' αυτό θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν σε κυβερνητικές αποφάσεις και να διεκδικούν έμμεσα ή άμεσα ρόλο σε θέματα που δεν την αφορούν. Από την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες έως το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων.

    Το πιο πρόσφατο παράδειγμα της σύγχυσης που επικρατεί, είναι η διαμάχη που προκάλεσε η ελλαδική Εκκλησία με το Φανάρι. Αφορμή αυτή τη φορά ήταν η υπόθεση του πρώην μητροπολίτη Παντελεήμονα Μπεζενίτη. Δεν υπάρχει λόγος να μπει κάποιος στην ουσία της υπόθεσης. Το μόνο που είναι ανάγκη να σημειωθεί είναι ότι στην ελλαδική Εκκλησία δεν έχουν αποφασίσει εάν για τη λύση των εσωτερικών τους προβλημάτων υπερισχύουν οι νόμοι του κράτους ή οι ιεροί κανόνες που αλληλοσυγκρούονται προκαλώντας διλήμματα. Είναι αυτό που περιγράφαμε πριν για την «κρατική» υπόσταση της ορθόδοξης εκκλησίας. Τη μια μέρα οι εκπρόσωποί της συμπεριφέρονται ως εκπρόσωποι του θεού στη Γη και την άλλη ως διοικητές ενός δημόσιου οργανισμού. Εδώ και έξι χρόνια κάνουν τα πάντα για να μην ασχοληθούν με το πρόβλημα του πρώην μητροπολίτη. Και το αφήνουν να το λύσει πότε η ελληνική δικαιοσύνη, πότε το υπουργείο Παιδείας και πότε το Φανάρι. Οχι όμως οι ίδιοι που είναι υπεύθυνοι.

    Η διαδικασία για τον διαχωρισμό των ρόλων Εκκλησίας Πολιτείας πρέπει να ξεκινήσει το συντομότερο. Πριν από μια δεκαετία ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, από τη θέση του μητροπολίτη Θηβών απευθυνόμενος στον οικουμενικό πατριάρχη Βαρθολομαίο σε μια συνάντησή τους στη Μονή Οσίου Λουκά έλεγε: «Η παρουσία σας, παναγιώτατε, και η συχνότερη επικοινωνία μαζί σας είναι αναγκαίες περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ιδιαίτερα στις ημέρες μας που βλέπουμε να εδραιώνεται μια εκκοσμικευμένη αντίληψη περί Εκκλησίας, που συρρικνώνει και εγκλωβίζει τον ρόλο της Εκκλησίας σε στενά κρατικά, φυλετικά και ατομικά όρια. Μια τέτοια θεώρηση του εκκλησιαστικού γεγονότος αποστερεί την Εκκλησία από την οικουμενικότητά της, μετατρέποντάς την, στην καλύτερη περίπτωση, σ' έναν σεβαστό κοινωνικό εταίρο ή σ' έναν πολιτικό οργανισμό, με προορισμό να συμβάλει στη λύση κάποιων κοινωνικών, ατομικών ή ψυχολογικών προβλημάτων, αντί να δίδει λύσεις προσωπικές και γι' αυτό δημιουργικές, λιτανεύοντας την οντολογική βεβαιότητα πως τον τελευταίο λόγο δεν τον έχει ο θάνατος, αλλά η ζωή και ότι η Εκκλησία δεν λύνει τα προβλήματα του κόσμου «με ό,τι λέει ή κάνει ή νιώθει, αλλά με αυτό που "είναι", και "είναι" ο Χριστός». Ο Ιερώνυμος μπορεί να έχει ξεχάσει τι είχε πει, αλλά κάποιος πρέπει να του τα θυμίσει. Ας το κάνει η κυβέρνηση που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει κάτι για το οποίο είχε δεσμευτεί προεκλογικά: «Αποσαφήνιση των ρόλων».

    Υφυπουργός χωρίς αρμοδιότητες

    Εχουν συμπληρωθεί πέντε μήνες και εννέα ημέρες από τις εκλογές στις 4 Οκτωβρίου.

    Κι όμως υπάρχει τουλάχιστον ένας υφυπουργός που έχει γραφείο, συνεργάτες και ένα ευρύ πεδίο απασχόλησης αλλά δεν έχει αρμοδιότητες. Πρόκειται για τον υφυπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας Μάρκο Μπόλαρη. Το υφυπουργείο έχει έδρα τη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται πιθανόν για παγκόσμιο ρεκόρ. Εάν είναι έτσι ας ενημερωθεί τουλάχιστον το «Γκίνες» για να καταχωριστεί η ελληνική κυβέρνηση στο βιβλίο με τα πιο παράξενα παγκόσμια ρεκόρ.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Πρόεδρος της Δημοκρατίας
Ορκωμοσία υπό το κλίμα της κρίσης
Συνέδριο ΣΥΝ
Συνέδριο νέων ισορροπιών
Κρατικοί οργανισμοί & επιχειρήσεις
Ελεγχος-σκούπα σε ΔΕΚΟ-ΕΡΤ
Υπόθεση Siemens
Μακρύ σεντόνι ευθυνών για το C4i
Υπουργείο Εθν. Αμηνας
Αγοράζουμε το υποβρύχιο που «γέρνει» για να το ξαναπουλήσουμε!
Βουλή
Συνέχεια στην κόντρα για την επιλογή διευθυντών στο Δημόσιο
Κατάργηση βίζας
Τσιπ και «Esta» αντί βίζας
Εκθεση Στεϊτ Ντιπάρτμεντ
Η πολιτική της Αγκυρας απειλεί Πατριαρχείο και Ελληνες της Πόλης
ΟΝΝΕΔ
Καρέ «σαμαρικών» για την προεδρία της ΟΝΝΕΔ
Άλλες ειδήσεις
«Συγγνώμη» ζήτησε από τον Γλέζο ο 22χρονος
Εφετείο δικαιώνει Αράπογλου κατά Παπαγεωργόπουλου
Τηλεφωνική συνομιλία Μέρκελ - Σαμαρά