Έντυπη Έκδοση

Βιβλίο

ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ

* ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ στις 7.00 μ.μ. στην ΕΣΗΕΑ, ο Δημήτρης Ψαρράς παρουσιάζει το βιβλίο του «Το κρυφό χέρι του Καρατζαφέρη- Η τηλεοπτική αναγέννηση της ελληνικής ακροδεξιάς» (εκδ. Αλεξάνδρεια). Ακολουθεί συζήτηση με συντονιστή τον καθηγητή Δ. Χριστοδούλου και ομιλητές τους Αλ. Αλαβάνο, Β. Γεωργιάδου, Θ. Δραγώνα, Θ. Κούρκουλα, Ν. Φίλη.

* ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ στις 6.00 μ.μ. στον αθηναϊκό «Ιανό», η «Νεφέλη» παρουσιάζει τη μελέτη του Αναστάσιου Μ. Κωτσιόπουλου «Η αρχιτεκτονική σε περίοδο κρίσης». Εκτός από τον συγγραφέα, συμμετέχουν οι καθηγητές αρχιτεκτονικής Α. Γιακουμάτος, Σ. Κονταράτος, Η. Κωνσταντακόπουλος και Γ. Πανέτσος.

* ΤΙΜΗΤΙΚΗ εκδήλωση για τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά, με αφορμή το πρόσφατο δοκίμιό του «Η επινόηση της ετερότητας» (εκδ. Καστανιώτη), οργανώνει στο κεντρικό του κτίριο το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Θα μιλήσουν οι Κ. Δουζίνας, Α. Μανιτάκης, Ι.-Α. Μεταξάς, Η. Νικολακόπουλος.

* ΕΙΝΑΙ το ηθικώς νόμιμο και πολιτικώς ορθό; Την Πέμπτη στις 7.00 μ.μ. στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, οι καθηγητές Α. Margalit (Πρίνστον), Φ. Παιονίδης (ΑΠΘ), Τ. Scanlon (Χάρβαρντ) και Σ. Τσακυράκης (Παν. Αθηνών) διευρευνούν τα όρια ανάμεσα στην ηθική και την πολιτική νομιμότητα, ανοιχτοί στις ερωτήσεις του κοινού.

ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΕΝΟΣ «ΞΕΝΟΙΑΣΤΟΥ ΚΑΒΑΛΑΡΗ»

ΝΤΕΝΙΣ ΧΟΠΕΡ

«Photographs 1961-1967»

(εκδ. TASCHEN)

Ο ΜΑΡΤΙΝ Λούθερ Κινγκ στο βήμα μπροστά από τα μικρόφωνα να κηρρύτει την αναγκαιότητα για ίσα δικαιώματα. Η Τίνα Τάρνερ να ποζάρει ως νοικοκυρά που κάνει την μπουγάδα δίπλα στον σύζυγό της Αϊκ, γερμένο πάνω στο πιάνο του. Στιγμιότυπα από τη ζωή με τη συμμορία των Hell's Angels, από τους οποίους εμπνεύστηκε το σενάριο της ιστορικής ταινίας «Ξένοιαστος Καβαλάρης». Αλλά και σκηνές από την καθημερινότητα του δρόμου στο Λος Αντζελες και την Νέα Υόρκη.

Οι φωτογραφίες του Ντένις Χόπερ, του επαναστάτη του Χόλιγουντ, που πέθανε πέρυσι, απλώνονται μέσα σε ένα λεύκωμα 550 σελίδων, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις TASCHEN, με τίτλο «Dennis Hopper: Photographs 1961-1967». Είναι η εποχή που ο Χόπερ έχει αποκτήσει τη φήμη του πιο δύστροπου ηθοποιού στο Χόλιγουντ. Εχει ήδη παίξει μαζί με τον Τζέιμς Ντιν στον «Επαναστάτη χωρίς αιτία» και στον «Γίγαντα», αλλά οι σκηνοθέτες έχουν αρχίσει να τον αποφεύγουν. Οπότε οπλισμένος με μια φωτογραφική μηχανή, δώρο της πρώτης του συζύγου της ηθοποιού Μπρουκ Χέιγουορντ, ο Χόπερ περιφέρεται στα στούντιο και στους δρόμους και παγιδεύει με τον φακό στιγμές της αμερικανικής ιστορίας. Από τη μία, είναι τα πρόσωπα που παρελαύνουν όπως ο Πολ Νιούμαν, η Τζέιν Φόντα και ο Τζέιμς Μπράουν. Από την άλλη, είναι τα γεγονότα όπως η πορεία για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Αλαμπάμα ή οι ομάδες των περιπλανώμενων μοτοσικλετιστών, που με τον νομαδικό τρόπο ζωής τους εναντιώνονταν στην τάξη και την ασφάλεια της ψυχροπολεμικής Αμερικής.

«Ξεκίνησα φωτογραφίζοντας ηθοποιούς» έλεγε ο ίδιος στις συνεντεύξεις του. «Ισως επειδή μόνο αυτούς ήξερα καλά τότε. Αλλά δεν έκανα συμβόλαια, απλά τους φωτογράφιζα με μια διαφορετική αισθητική από τις συνηθισμένες φωτογραφίες που έβγαζαν για να διαφημίζουν τις ταινίες τους. Υστερα, συνέχισα με τους μουσικούς. Αγαπώ πολύ τη μουσική, παρ' όλο που δεν έχω καθόλου μουσικό αφτί. Σκεφτόμουν τότε ότι αφού κανείς δεν με προσελάμβανε ως ηθοποιό, θα μπορούσα να κάνω κάτι εξίσου δημιουργικό. Και άρχισα να φωτογραφίζω, πιστεύοντας ότι κάποια μέρα αυτές οι εικόνες θα αποτελούν κάτι σημαντικό ως ντοκουμέντα». Αλλωστε, η φωτογραφία ήταν αυτή που τον οδήγησε στη σκηνοθεσία. «Ο Τζέιμς Ντιν ήταν αυτός που μου έμαθε να χειρίζομαι τον φακό της φωτογραφικής μου μηχανής» έλεγε ο Χόπερ. «Με συμβούλευε μάλιστα ότι για να μπορέσεις να καταλάβεις τον χειρισμό μιας κινηματογραφικής κάμερας πρέπει να τραβάς συνέχεια φωτογραφίες».

Οι περισσότερες φωτογραφίες αυτής της έκδοσης έχουν εκτεθεί σε αρκετές γκαλερί σε όλο τον κόσμο. Αλλωστε πόσοι είναι οι φωτογράφοι που απαθανάτισαν τον Αντι Γουόρχολ όταν ακόμα έκανε τα πρώτα του βήματα στην ποπ αρτ και αγόρασαν για λίγα δολάρια ένα έργο του; Και πόσοι δημιούργησαν εικόνες σαν αυτές που στόλισαν τον δίσκο-σταθμό για τη σόουλ των Αϊκ και Τίνα Τάρνερ «River Deep - Mountain High»; Γι' αυτό και ο Τζέφρι Ντιτς, επιμελητής της έκθεσης στο MOCA, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Λος Αντζελες, τον περιγράφει ως έναν από τους αμερικανούς καλλιτέχνες που διέρρηξαν τα όρια ανάμεσα στις διαφορετικές μορφές τέχνης. «Στις ΗΠΑ, ο κόσμος της τέχνης αρέσκεται να βάζει τους δημιουργούς σε καλούπια» όπως υποστηρίζει. «Αν είσαι ζωγράφος δεν μπορείς να σκηνοθετήσεις μια ταινία. Αν είσαι ηθοποιός δεν μπορείς να κάνεις έκθεση φωτογραφίας. Ο Ντένις έδειξε ότι μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά με αξιοσημείωτη επιτυχία».

Τέλος, την έκδοση συμπληρώνουν κείμενα του Τόνι Σαφράζι που επιμελήθηκε και την έκδοση, του συγγραφέα Βίκτορ Μπόκρις, του επιμελητή εικαστικών εκθέσεων Γουόλτερ Χοπς που έφερε στην Αμερική ριζοσπάστες ευρωπαίους καλλιτέχνες όπως τον Μαρσέλ Ντισάν και τον Κουρτ Σβίτερς, αλλά και της δημοσιογράφου Τζέσικα Χάντλεϊ. Ο ίδιος ο Χόπερ είχε πει για το φωτογραφικό έργο του, αυτών των χρόνων: «Το παράδοξο ήταν ότι από αυτές τις φωτογραφίες δεν έβγαλα ούτε ένα σεντ, τότε ακριβώς που το χρειαζόμουν. Στάθηκαν όμως η μόνη διέξοδος στην ανάγκη μου να δημιουργώ εκείνα τα άγονα χρόνια, ώσπου τελικά γύρισα τον "Ξένοιαστο Καβαλάρη"».

Δ.ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΙΤΣΕ

ΑΛΑΝ ΠΕΡΣΙ

«Νίτσε: 99 μαθήματα καθημερινής φιλοσοφίας»

(εκδ. Πατάκη)

ΟΠΟΙΟΣ έχει ένα «γιατί» να ζει μπορεί ν' αντιμετωπίσει οποιοδήποτε «πώς». Το πιο συνηθισμένο ψέμα είναι αυτό με το οποίο ο άνθρωπος εξαπατά τον εαυτό του. Ο πόλεμος κάνει ηλίθιο τον νικητή και μνησίκακο τον ηττημένο. Ο άνθρωπος που θα πίστευε τον εαυτό του ως απόλυτα καλό θα ήταν πνευματικά ηλίθιος. Μόνο αυτός που χτίζει το μέλλον έχει δικαίωμα να κρίνει το παρελθόν. Οποιος παλεύει εναντίον τεράτων πρέπει να έχει τον νου του μη γίνει και ο ίδιος τέρας...

Οι παραπάνω αφορισμοί είναι μερικοί μόνο από εκείνους που παραθέτει ο ειδικευμένος στα βιβλία αυτοβοήθειας, δημοσιογράφος Αλαν Πέρσι, ως επικεφαλίδες των κεφαλαίων του εγχειριδίου του «Νίτσε: 99 μαθήματα καθημερινής φιλοσοφίας». Σ' αυτόν τον μικρό τόμο που μόλις κυκλοφόρησε από τον «Πατάκη», σε μετάφραση από τα ισπανικά της Αγαθής Δημητρούκα, ο Πέρσι αρδεύει από τη σκέψη του μεγάλου γερμανού φιλοσόφου αποφθέγματα ικανά, όπως ισχυρίζεται, να εφαρμοστούν σε οποιοδήποτε περιβάλλον και κατάσταση, από τον κόσμο των επιχειρήσεων ως την καθημερινή ζωή. Κι επιχειρεί να τα ερμηνεύσει από σύγχρονη σκοπιά, πεπεισμένος ότι προσφέρουν διέξοδο σε διλήμματα του καθενός μας.

Με αφετηρία τη φιλοσοφία του Νίτσε, ωστόσο, στο βιβλίο του σχολιάζει και σκέψεις του Πλάτωνα, του Σοπενάουερ ή του Κρισναμούρτι, παραθέτει φράσεις του Οσκαρ Ουάιλντ, του Μαρσέλ Προύστ, του Ερνέστο Σάμπατο αλλά και του Πάολο Κοέλιο, και παραπέμπει σε βιβλία όπως η «Τέχνη της αγάπης» του Εριχ Φρομ αλλά και το εσωτεριστικό μπέστ-σέλερ «Το μυστικό» του Ρόντα Μπερν. Η έκδοση περιλαμβάνει ένα μικρό βιογραφικό σημείωμα του Νίτσε, ενδεικτική βιβλιογραφία, κι έναν επίλογο του συγγραφέα όπου υπερασπίζεται τις θεραπευτικές ιδιότητες της «φιλοσοφικής συμβουλής».

ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ΖΑΚ ΑΤΑΛΙ

«Παγκόσμια κατάρρευση

σε δέκα χρόνια;»

(μετ. Κ. Ζούρα, εκδ. Παπαδόπουλος)

Ο διεθνούς φήμης γάλλος οικονομολόγος και διανοούμενος, σύμβουλος επί μακρόν του Φρανσουά Μιτεράν, επιχειρεί μια συνολική αποτίμηση της παγκόσμιας οικονομίας, εστιάζοντας στο «πιο θεμελιώδες» μέγεθός της, το δημόσιο χρέος. Κι όπως με την Ελλάδα ξεκινά το βιβλίο του, δεδομένου ότι τα πρώτα κείμενα που αναφέρονται σε δημόσια δάνεια εντοπίζονται σε αρχαιοελληνικά κείμενα του 5ου π.Χ. αιώνα, με την Ελλάδα του σήμερα τελειώνει, αναλύοντας και το χειρότερο σενάριο που μπορεί να συμβεί, όταν η πρακτική της χρησιμοποίησης νέων δανείων για την αποπληρωμή των παλιών πάψει να λειτουργεί πια.

ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΡΕΪΦΙΛΝΤ

«Οι δήμιοι του Στάλιν»

(μετ. Ρ. Χάτχουτ, εκδ. Μοντέρνοι Καιροί)

Καθηγητής ρωσικών και γεωργιανών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, ο Ρέιφιλιντ εξετάζει τη διαδρομή του Στάλιν προς την απόλυτη εξουσία καθώς και τα μέσα και τους ανθρώπους που συνέβαλαν στο να την κρατήσει επί τρεις δεκαετίες, λειτουργώντας ως πιστά εκτελεστικά του όργανα. Βασισμένο σε υλικό που ήρθε στο φως μετά το 1989, όταν πολλά σοβιετικά αρχεία τέθηκαν στη διάθεση των ερευνητών, το βιβλίο του ανατέμνει την «κορυφή της πυραμίδας του τρόμου» που συνέθεταν οι διαδοχικοί επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας του «κόκκινου τσάρου», κι αποτυπώνει τα εγκλήματά τους -μαζικές εκτελέσεις αντιφρονούντων, δίκες-παρωδία, προδοσίες, φυλακίσεις, βασανιστήρια- θύματα των οποίων υπήρξαν και σημαντικές μορφές της επιστήμης και των τεχνών.

ΠΙΕΡ ΜΠΟΥΛΕΖ

«Ας σκεφτούμε

τη μουσική σήμερα»

(μετ. Θ. Σλιώμης, εκδ. Πατάκη)

Τόμος για υποψιασμένους μουσικόφιλους, με τις περίφημες διαλέξεις-μαθήματα του Μπουλέζ στο Ντάρμστατ της Δυτικής Γερμανίας στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν αισθανόταν ώριμος να διατυπώσει τις θεωρίες του γύρω από τις δομές, τους τρόπους λειτουργίας, και τα πεδία μέσω των οποίων κατασκευάζεται και εξελίσσεται ένα μουσικό έργο. Στην καρδιά του βιβλίου, το κεφάλαιο «Μουσική τεχνική», όπου ο πρωτοπόρος γάλλος συνθέτης θέτει το ζήτημα της «σχετικότητας» του μουσικού σύμπαντος, ερχόμενος έτσι σε ολική ρήξη με το παγιωμένο σύστημα αξιών της παλιότερης, κλασικής ή ρομαντικής μουσικής.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ, ΝΤΙΝΟΣ ΣΙΩΤΗΣ

«30 έως 30»

(εκδ. Κοινωνία των δεκάτων)

Ανθολογία που φιλοδοξεί να χαρτογραφήσει το νέο εγχώριο ποιητικό τοπίο, με δείγματα γραφής τριάντα δημιουργών κάτω των τριάντα χρόνων - ανάμεσά τους οι Δ. Αθηνάκης, Αλ. Δαμιουλάνος, Ν. Νησίδης, Ε. Παπαγεωργίου, Χ. Ψαρράς. Σχεδόν όλοι τους, σύμφωνα με τον Μπλάνα, «αποφεύγουν τα γεροντικά μοντερνιστικά παιχνίδια», δείχνουν προσηλωμένοι «σε μιάν αφηγηματικότητα απαλλαγμένη από εξεζητημένους ρητορικούς ελιγμούς», δεν χρησιμοποιούν αναγνωρίσιμα δάνεια από προγενέστερους ομοτέχνους και περιορίζουν με αποφασιστικότητα τον ποιητικό τους χρόνο στο παρόν.

ΕΛΕΝΗ ΤΖΙΡΤΖΙΛΑΚΗ

«Εκ-τοπισμένοι, αστικοί νομάδες στις μητροπόλεις»

(εκδ. Νήσος)

Με σπουδές αρχιτεκτονικής στη Φλωρεντία και πολύχρονη ενασχόληση με ζητήματα που αφορούν τον δημόσιο χώρο και τον αστικό νομαδισμό, η Τζιρτζιλάκη καταθέτει τα αποτελέσματα της έρευνάς της σε γειτονιές της Αθήνας -Ομόνοια, πλατεία Κουμουνδούρου, Πατήσια, Κυψέλη- όπου διασταυρώνονται στρατιές μεταναστών, προσφύγων και αστέγων, περιπλανιέται στους χώρους που παραχωρεί στους παραπάνω η πολιτεία αλλά και σ' εκείνους που ίδιοι επινοούν ως καταφύγια, και στήνει γέφυρες ανάμεσα σε μια πόλη που μετασχηματίζεται και τους σύγχρονους αρχιτεκτονικούς προβληματισμούς.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Ατζέντα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αφιέρωμα στην ψηφιοποίηση
Το ψηφιακό στοίχημα
Πρεμιέρα στο Ιντερνετ
Τα βιβλία δεν έμειναν στο ράφι
Σπάνιες συλλογές στο Google
Σερφάροντας σ'έναν αιώνα
Restart στην ελληνική ιστορία
Καρέ - καρέ το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
Στέλλα φύγε, κρατάω ποντίκι
Ταινιοθήκη: το σελιλόϊντ σε pixels
Ψηφιακή ξενάγηση στα αρχαία
Ο καμβάς στον κόμβο
Μουσική
Τα τύμπανα του πολέμου
Σολίστ με ευαίσθητες χορδές
Κινηματογράφος
«Να τιμωρήσουμε τους εργολάβους της υποκρισίας»
Με κοινωνική αιχμή
Αρχαιολογία
Η περιπέτεια ενός θησαυρού
Εικαστικά
Τιμή στον Βασιλείου
Θέατρο
Η ρώσικη πρωτοπορία στη σκηνή
Λογοτεχνία
Δέκα μήνες με τον Σαρκοζί