Έντυπη Έκδοση

Η αιματηρή πορεία της γυναίκας

Η ηθοποιός Μαρία Ζορμπά μιλά για τις δύο προσωπικότητες που ερμηνεύει στο Θέατρο Τέχνης (Φρυνίχου)

Η Μαρία Ζορμπά ενσαρκώνει δύο πολύ ιδιαίτερες γυναίκες στο Θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου. Η μία είναι η Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου, η Ζακύνθια πεζογράφος του 1820, που διψούσε για μάθηση, αλλά η οικογένειά της την κρατούσε φυλακισμένη στο σπίτι. Μέχρι που η δύσμοιρη βρέθηκε σε μια άλλη φυλακή: αυτή του γάμου. Με έναν άντρα που διαπραγματευόταν επί 14 μήνες την προίκα της...

Η άλλη είναι η «Φανερωμένη» της Ρούλας Γεωργακοπούλου: ένα κορίτσι που ζει την ορμονική του έκρηξη στην καρδιά της χούντας των συνταγματαρχών. Ενα πολύ διαφορετικό, ατίθασο πλάσμα. Και αυτό το κορίτσι το «συνθλίβει» η εποχή του...

Τους δύο αυτούς μονολόγους, με κοινό τίτλο «Φανερωμένες», σκηνοθετεί υποδειγματικά η γνωστή σκηνοθέτρια του σινεμά Κατερίνα Ευαγγελάκου, «σπάζοντας» τη στατικότητα του είδους. Η Ευαγγελάκου εμφανίζει τη Μαρτινέγκου/Ζορμπά μόνο αποσπασματικά, πίσω από έναν τοίχο με μικρά ανοίγματα που φανερώνουν, κατά περίπτωση, το χέρι της, το πόδι της ή μέρος του προσώπου της. Καταφέρνοντας έτσι να αναδείξει την αίσθηση εγκλεισμού της κοπέλας. Στη δε περίπτωση της Φανερωμένης, τη βάζει να «συνομιλεί» με μια κεφαλή-προβολή του βιντεοσκοπημένου εαυτού της.

Εχοντας μακρά πορεία όχι μόνο στο θέατρο, αλλά και στη μεγάλη οθόνη (από το «Σώσε με» του Στράτου Τζίτζη, μέχρι την «Ακαδημία Πλάτωνος» του Φίλιππου Τσίτου και τον πρόσφατο «Εχθρό μου» του Γιώργου Τσεμπερόπουλου), η Μαρία Ζορμπά αποτελεί μία από τις εκφραστικότερες ηθοποιούς της γενιάς της.

Τη συναντήσαμε σε ένα καφέ δίπλα στο βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου. Μπαίνοντας, είδαμε με έκπληξη έξω από το βιβλιοπωλείο έναν κύριο να μοιράζει στους περαστικούς ένα χαρτί διαμαρτυρίας για την πώληση του βιβλίου του Κουφουντίνα: «Του ανθρώπου που σκότωσε τον πατέρα μου...». Με το οποίο, όπως λέει, κάποιοι σήμερα πλουτίζουν. Ηταν ο Γιώργος Μομφερράτος...

«Υπάρχει σίγουρα ένα ερωτηματικό αν κάποιοι πλουτίσουν από ένα τέτοιο βιβλίο», σχολιάζει προβληματισμένη η Μ. Ζορμπά. «Από την άλλη έχουμε ελευθερία του λόγου, δεν έχουμε; Ομως είναι πολύ λεπτό το θέμα. Οταν περιγράφονται δολοφονίες πρέπει να υπάρχουν κάποιες δικλίδες ασφαλείας...».

Η κουβέντα επιστρέφει σε πιο ασφαλή μονοπάτια: το θέατρο.

- Τι κοινό έχουν οι δύο γυναίκες που ερμηνεύετε;

«Μια φίλη μου μού είπε πως με έναν τρόπο πρόκειται για την ίδια γυναίκα... Πρόκειται για μια βία που έχουν υποστεί όλες οι γυναίκες σε διαφορετικές εποχές. Η Ρούλα παίρνει τη διαδρομή της ηρωίδας της και την ανάγει και σε άλλες διαδρομές. Πέρα από την εποχή της χούντας. Στην ουσία πρόκειται για μια αιματηρή διαδρομή μέσα στην ιστορία. Και η Μαρτινέγκου ήταν μια εμποδισμένη ψυχή. Δεν την άφηναν να βγει από το σπίτι. Οπως λέει στην Αυτοβιογραφία της, δεν είχε πατήσει ποτέ το χώμα, τη γη».

- Ποια είναι η σημερινή «φυλακή» των γυναικών;

«Σε διάφορες περιοχές του πλανήτη συνεχίζουν να υφίστανται φοβερές φυλακές και βασανιστήρια. Στη Δύση έχουμε λύσει αρκετά ζητήματα. Ομως, προσωπικά, έχω την αίσθηση πως, ασχέτως φύλου, κάθε άνθρωπος μπορεί να γίνει ο ίδιος φυλακή του εαυτού του. Υπάρχει ένας αυτοπεριορισμός, που είναι εξίσου δύσκολο να ξεπεραστεί».

- Θεωρείτε πως στην Ελλάδα δεν αντιδρούμε όσο θα έπρεπε;

«Το πώς θα τοποθετηθούμε σε ένα συλλογικό πρόβλημα έχει να κάνει με τον καθέναν μας ξεχωριστά. Αν κάποιος ακούει, καταλαβαίνει, ενημερώνεται, δύσκολα άγεται και φέρεται. Αλλά ναι, είμαστε κατώτεροι των περιστάσεων. Και φοβάμαι ότι θα χειροτερέψουν τα πράγματα».

- Η οικογένεια είναι καθοριστικός παράγοντας για τις γυναίκες που ερμηνεύετε. Πόσο έχει αλλάξει σήμερα;

«Αισθάνομαι πως μέσα στις οικογένειες γίνονται τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Συνήθως, ασυνείδητα και ερήμην. Μπορεί από εποχή σε εποχή να αλλάζουν τα μοντέλα, αλλά το αποτέλεσμα συχνά είναι το ίδιο: παιδιά κομπλεξικά και αυτοκαταστροφικά».

- Σας φόβισε η προοπτική να ερμηνεύσετε δύο μονολόγους;

«Δεν είχα τη ματαιοδοξία να είμαι μόνη μου στη σκηνή. Το συζητήσαμε πολύ με την Κατερίνα. Και ενθουσιάστηκα με την ιδέα της: "Θα είσαι μέσα σε ένα κουτί και θα φαίνονται κομματάκια από σένα". Κυρίως την ενδιέφερε να ακούμε τον ήχο αυτού του μονολόγου. Βέβαια με ανησυχούσε λίγο η ιδέα τού να είμαι κρυμμένη. Να μην αισθάνομαι αν το κοινό βαριέται, αν του αρέσεις. Δεν ξέρεις καν αν έχουν φύγει κάποιοι! Αν και μέχρι τώρα στην παράσταση έρχεται ένα πολύ σεβαστικό κοινό (χαμογελά)».

- Πάνω στη σκηνή πώς εισπράττετε τις αντιδράσεις του κοινού;

«Είμαι πάντα ευαίσθητη σε αυτό. Νιώθω την ανησυχία τους, τους βλέπω να κουνιούνται, να μιλάνε, βλέπω τις οθονίτσες των κινητών. Θυμάμαι πως σε μια παράσταση του "Κράμερ εναντίον Κράμερ" είχε έρθει ένα ΚΑΠΗ. Ενα απίστευτα ζωντανό κοινό, όπως στο παιδικό θέατρο. Συμμετείχαν, φωνάζανε "Αντε καλέ!". Είχαν και προβλήματα ακοής, έτσι ρωτούσαν: "Ποια είναι αυτή; Τι είπε;". Αρχικά σε αποσυντονίζει, αλλά αν μπεις σε όλο αυτό, αρχίζει να σου αρέσει. Θυμίζει λίγο λαϊκό θέατρο σε πλατείες. Ξέρετε, σε πολλές παραστάσεις νιώθω πως ο άλλος θέλει να γελάσει αλλά συγκρατιέται. Σου λέει ήρθα σε σοβαρή παράσταση!».

- Πιστεύετε πως η Κατερίνα Ευαγγελάκου αξιοποίησε εδώ το κινηματογραφικό της μπακγκράουντ;

«Νομίζω πως ναι. Οι κινηματογραφιστές βλέπουν τον κόσμο μέσα από πλάνα, θέλουν να εστιάζουν την όραση του θεατή σε κάτι. Αυτό κάνει και η Κατερίνα, μέσα από τις τρύπες αυτού του τοίχου. Επιλέγει να δείξει έναν ώμο, ένα χέρι, τα μαλλιά...».

- Πώς επιβιώνει σήμερα ένας ηθοποιός του θεάτρου;

«Κάνοντας πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Προσωπικά δίνω μαθήματα υποκριτικής και κάνω ένα μάθημα στο θέατρο των Αλλαγών. Υπάρχει ανεργία 90% στον κλάδο μας. Οι μισθοί είναι από χαμηλοί έως ανύπαρκτοι. Τι να πω; Τελικά μπορεί να γυρίσουμε στα μπουλούκια!».

- Τα σχέδιά σας;

«Αυτόν τον καιρό κάνω πρόβες για το "Mefisto", την παράσταση του Νίκου Μαστοράκη που θα ανεβεί τον Μάιο στο Εθνικό. Στο έργο που διαδραματίζεται από το 1923 έως τη δεκαετία του '40, πρωταγωνιστεί μια ομάδα Γερμανών καλλιτεχνών και διανοουμένων και παρακολουθούμε πώς αντιδρά ο καθένας στο ναζισμό».

- Τι σας δίδαξε η μελέτη εκείνης της εποχής;

«Μου έκανε εντύπωση, ότι ενώ ήταν εμφανές ότι ερχόταν το κακό, μέχρι τέλους τα διάφορα πολιτικά κόμματα που είχαν ξεφυτρώσει ασχολούνταν με τις μεταξύ τους διενέξεις. Ετσι και σήμερα: αντί να δούμε πώς θα συνεννοηθούμε, αφήνουμε ανοιχτή την πόρτα για μια σκοτεινή πολιτική δύναμη».

- Παλιότερα είχατε παίξει στην ταινία «Σώσε με». Εκεί σας σώζει ένας άντρας. Πιστεύετε στους πρίγκιπες με το άσπρο άλογο;

«Δεν ξέρω αν σήμερα θα έκανα μια τέτοια έκκληση. Δεν πιστεύω στους σωτήρες. Ούτε στους πρίγκιπες. Στην πραγματική ζωή δεν υπήρξαν ποτέ. Στα ζευγάρια που γνωρίζω η "σωτηρία" ήταν αμοιβαία υπόθεση».

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Ηθοποιοί
Τέχνη/Πολιτισμός
Συνεντεύξεις
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Σκηνοθέτες
Η γυμνή αλήθεια του Σαμαρά
Αρχαιολογία
Φαγοπότι στην Αρχαία Αγορά
Η Ευρώπη μέσα από τις αρχαίες ελληνικές αποικίες
Θέατρο
Η αιματηρή πορεία της γυναίκας
Εκθέσεις
Ο απλήρωτος λογαριασμός του Λόρενς
Εθνική Λυρική Σκηνή
Από τύχη δεν υπήρξαν θύματα
Κριτική κινηματογράφου
Κοινωνίες βουτηγμένες στη διαφθορά και τον πουριτανισμό
Καλλιτεχνικό ρεπορτάζ
Ο Γιάννης Σμαραγδής νέος πρόεδρος
Η θηλιά
TV & Media
Πιο βαρετός, πεθαίνεις
Εκδήλωση στη μνήμη του Δημήτρη Γκλαβά