Έντυπη Έκδοση

Η ΥΨΗΛΗ ΑΠΟΧΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕ ΤΙΣ ΑΠΟΚΑΛΟΥΜΕΝΕΣ «ΔΕΞΑΜΕΝΕΣ ΣΚΕΨΗΣ» ΝΑ ΡΙΧΤΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΣΤΙΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Τελικά, τι έγινε στις ευρωεκλογές;

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών αποτέλεσαν καθ' όλη τη διάρκεια της εβδομάδας αντικείμενο αναλύσεων, ερμηνειών και εκτιμήσεων από διάφορα ινστιτούτα, ή τις αποκαλούμενες «δεξαμενές σκέψης» των Βρυξελλών, ο αριθμός των οποίων έχει αυξηθεί εντυπωσιακά την τελευταία διετία.

Οι αναλύσεις αυτές κατέληξαν σε μια σειρά κοινών συμπερασμάτων. Μια σταχυολόγηση των συμπερασμάτων αυτών τόσο για την αποχή όσο και για την επόμενη ημέρα της Ε.Ε.

Ι. Η υψηλή αποχή

Το ρεκόρ χαμηλής συμμετοχής των ψηφοφόρων (43% έναντι 45,6% το 2004) καταδεικνύει, όπως επισημαίνει το European Policy Center (EPC), «το υψηλό επίπεδο απάθειας και απουσίας ενδιαφέροντος, μια τάση που δεν είναι καινοφανής αφού διαπιστώνεται από τις πρώτες ευρωπαϊκές εκλογές του 1979 μέχρι σήμερα».

Τα πιο ανησυχητικά δείγματα προέρχονται από τα νέα κράτη-μέλη, όπου η συμμετοχή κινήθηκε σε θεαματικά χαμηλά επίπεδα (20% στην Πολωνία π.χ.), παρά το γεγονός ότι οι πολίτες των χωρών αυτών δηλώνουν γενικά ικανοποιημένοι από την ένταξή τους στην Ε.Ε. Ως πιθανή ερμηνεία προβάλλεται η ευρύτατα διαδεδομένη εντύπωση ότι πρόκειται για δευτερεύουσας σημασίας αναμέτρηση, σε σχέση με τις εθνικές εκλογές, ωστόσο το οξύμωρο είναι ότι συχνά το αποτέλεσμά τους χρησιμεύει ως «πολιτικό τεστ» για το μέλλον της κυβέρνησης και την ενδεχόμενη προκήρυξη εκλογών (όπως στην περίπτωση της Ελλάδας, της Γερμανίας, της Τσεχίας, της Πορτογαλίας και της Μ. Βρετανίας).

ΙΙ. Νικητές και ηττημένοι

Το θέμα που επικράτησε σε όλες τις προεκλογικές εκστρατείες των κομμάτων ήταν οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης. Το αποτέλεσμα, λοιπόν, των ευρωεκλογών θα πρέπει να κριθεί κυρίως με γνώμονα τις προτάσεις των κομμάτων ως προς την αντιμετώπιση της κρίσης. Από αυτή την άποψη, το Κόμμα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών ήταν αυτό που κατά γενική ομολογία δέχτηκε το ισχυρότερο πλήγμα, μειώνοντας τις έδρες του από 216, στο απερχόμενο Κοινοβούλιο, σε 161.

Τα αίτια αυτής της ήττας των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών είναι πολλά αλλά και συγκλίνοντα: Οι πολιτικές διαφωνίες εντός της ίδιας οικογένειας, η απουσία διακριτής πολιτικής πρότασης στην κρίση τόσο απέναντι στην κεντροδεξιά όσο και στην πρόταση των αριστερών κομμάτων και η απουσία ηγετικών προσωπικοτήτων ικανών να προσελκύσουν το αναποφάσιστο σώμα. Στη Γαλλία, ορισμένοι ελέφαντες του γαλλικού Σοσιαλιστικού κόμματος αποδέχτηκαν υψηλές κρατικές θέσεις που τους προσέφερε απλόχερα ο Νικολά Σαρκοζί, είτε διότι «τους το ζήτησε η... Γαλλία και δεν μπορούσαν να αρνηθούν » (Μ. Κουσνέρ, Ζακ Λανγκ), είτε για να να δοκιμάσουν πιο λιπαρούς ορίζοντες (Στρος Καν στο ΔΝΤ). Αν προστεθούν οι σοσιαλιστικοί οικογενειακοί καβγάδες, δικαιολογημένα ο Γάλλος ψηφοφόρος προσγείωσε το κόμμα στο θλιβερό 16%. Στην Ισπανία, όπου θερίζει η ανεργία, ο Θαπατέρο αναγκάστηκε να δείξει την πόρτα στον υπουργό Οικονομίας Πέδρο Σόλμπες, αλλά το PSOE αρχίζει και κλυδωνίζεται επικίνδυνα. Στη Γερμανία, το SPD έχει διαβρωθεί και έχει πρόβλημα ηγέτη. Το ίδιο και οι εργατικοί στη Μ. Βρετανία.

Ετσι, προς έκπληξη πολλών, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) κατέγραψε αρκετά καλά αποτελέσματα με καλύτερες επιδόσεις σε Πολωνία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, καθώς και σε Μ. Βρετανία και Ισπανία. Οι αιτίες θα πρέπει να αναζητηθούν κυρίως σε εθνικό επίπεδο, αλλά ταυτόχρονα σχετίζονται και με την αποτυχία των Σοσιαλιστών να πείσουν το εκλογικό σώμα καθώς και με το γεγονός ότι τα κεντροδεξιά κόμματα της Ευρώπης δεν κατηγορήθηκαν από τους ψηφοφόρους για την οικονομική κρίση.

Το πιο εντυπωσιακό αποτέλεσμα, όμως, ήταν τα ποσοστά που συγκέντρωσαν, σχεδόν παντού στην Ευρώπη, κόμματα λαϊκιστικής, ξενοφοβικής κατεύθυνσης. Θα πρέπει ωστόσο να σημειωθεί ότι οι δυνάμεις αυτές στην πραγματικότητα διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους: ορισμένα είναι υπέρ της ελεύθερης οικονομίας (στην Ολλανδία ή τη βόρεια Ιταλία), άλλα υπέρ του προστατευτισμού, ενώ άλλοι σχηματισμοί, εκτός από ρατσιστικοί είναι και ομοφοβικοί.

ΙΙΙ. Και τώρα, τι;

Ο Ζ. Μπαρόζο θεωρείται φαβορί για την προεδρία της Κομισιόν. Αλλωστε, εκτός από το ΕΛΚ, την ανανέωση της θητείας του υποστηρίζουν οι Γ. Μπράουν, Ζ. Θαπατέρο και Ζ. Σόκρατες. Ωστόσο, η σχετική απόφαση φαίνεται απίθανο να ληφθεί στη Σύνοδο Κορυφής της επόμενης εβδομάδας, όπου αναμένεται μια απλή έκφραση «πολιτικής στήριξης» στον Ζ. Μπαρόζο από την πλευρά των Ευρωπαίων αρχηγών κρατών. Πιθανή θεωρείται επίσης, εν αναμονή του ιρλανδικού δημοψηφίσματος, η ολιγόμηνη καθυστέρηση της ανάδειξης της νέας Επιτροπής.

Για τη θέση του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου ο υποψήφιος μάλλον θα προέρχεται από τους κόλπους του ΕΛΚ και ως επικρατέστερος υποψήφιος για τη θέση τού ενός από τους δύο εναλλασσόμενους προέδρους της περιόδου 2009-2014 προβάλλεται ο πρώην Πολωνός πρωθυπουργός, Jerzy Busek. Στην ανάλυση του EPC επισημαίνεται ότι την επόμενη 5ετία το ευρωκοινοβούλιο αναμένεται να είναι:

* Λιγότερο ευνοϊκό απέναντι στη διεύρυνση της Ε.Ε. γενικά και κυρίως σε ό,τι αφορά την Τουρκία.

* Πιο συντηρητικό και αυστηρό σε θέματα διαχείρισης του κοινοτικού προϋπολογισμού.

* Πιο συντηρητικό σε ζητήματα που σχετίζονται με την Κοινή Αγροτική Πολιτική.

* Περισσότερο διχασμένο σε ζητήματα που σχετίζονται με την υπεράσπιση θεμελιωδών δικαιωμάτων, ένα πεδίο στο οποίο είναι πιθανό να προκληθούν εντάσεις μεταξύ ακροδεξιών, λαϊκιστικών σχηματισμών από τη μια και φιλελεύθερων-πρασίνων από την άλλη, με το ΕΡΡ και το PES να βρίσκονται παγιδευμένα κάπου στη μέση.

* Περισσότερο επικεντρωμένο σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Ευρωεκλογές
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Πακιστάν
Βομβιστικές επιθέσεις στο Πακιστάν...
Ιράκ
...καμικάζι σε τζαμί στο Ιράκ
Τουρκία
Ερευνούν συνταγματάρχη για συνωμοσία κατά της κυβέρνησης
Βόρεια Κορέα
Πυρηνική η «απάντηση» της Β. Κορέας στις κυρώσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας
Αναλύσεις για τις ευρωεκλογές
Τελικά, τι έγινε στις ευρωεκλογές;
Αφγανιστάν
Οι ΗΠΑ «παίρνουν» το Αφγανιστάν
Τεχνολογία
Δώσε αέρα στο... ρομπότ, να σ' ανέβει στο κρεβάτι