Έντυπη Έκδοση

Παρά τα οικονομικά δεδομένα οι εκδότες βιβλίου ανταγωνίζονται για περισσότερους τίτλους

Κούρσα εκδοτικής παραγωγής

Ολα τα οικονομικά δεδομένα έχουν οδηγήσει την ανάπτυξη σε πρώιμο «χειμώνα». Και ο φετινός Αύγουστος αποδεικνύεται ο πιο «παγωμένος» της τελευταίας δεκαετίας. Πώς συμβαίνει, πώς, και όμως συμβαίνει: οι μεγάλοι εκδότες βιβλίου να μη νοσταλγούν τις παλιές καλές μέρες, αλλά να προσδοκούν νέα κέρδη, επιδιδόμενοι σε ανταγωνισμό για το ποιος θα εκδώσει τους περισσότερους τίτλους.

Την ίδια στιγμή που τα μπαζάρ βιβλίου έχουν στηθεί σε βιβλιοπωλεία και ιστότοπους, με προσφορές που φθάνουν μέχρι και 60% επί της αρχικής τιμής κάθε τίτλου. Μετά το τέλος της επικυριαρχίας των τηλεοπτικών σειρών και μετά την κατάχρηση «εξουσίας» της παραλογοτεχνίας, γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι η καλή λογοτεχνία αναζητεί πεδίο να σταθεί στα πόδια της. Ομως, η καλή λογοτεχνία δεν γράφεται με ευχετήριες κάρτες, που εκπληρώνουν άπαξ το σκοπό τους, άμα τη αποστολή τους και παραλαβή τους. Γράφεται από τους ζωντανούς συγγραφείς, χωρίς να βάζουμε ηλικιακά βαρίδια. Ο καθένας έχει τον καιρό του για να γνωρίσει ξανά η λογοτεχνία τη λάμψη της, που θάμπωσε. Βεβαίως και δεν περιμένουμε να γράψουν όλοι αριστουργήματα, για να πέσουν οι υπογραφές στο αυτοεκπληρούμενο συμβόλαιο με την αιώνια επιβίωσή τους. Το αιτούμενο είναι να βρεθούν σύγχρονα θέματα, ή παλαιά, που θα αποδοθούν με τη χειρονομία της ταχύτητας της εποχής μας. Μακριά από φτηνές ηθογραφίες, πλαδαρά ψυχογραφήματα και μελό αυτοβιογραφίες. Ας δούμε, λοιπόν, τι ετοιμάζουν οι πεζογράφοι μας.

Ενας από τους κορυφαίους Ελληνες συγγραφείς, ο Μένης Κουμανταρέας, σκάλισε τα συρτάρια του και ανέσυρε από την ηλικία της νεότητας το μυθιστόρημα ενηλικίωσης «Οι αλεπούδες του Γκόσπορτ». Η παραθαλάσσια Αγγλία, όπου έχει μεταβεί ο ήρωας για να βελτιώσει τ' αγγλικά του, διεκδικεί το μεγαλύτερο μέρος της μυθοπλασίας.

Οταν ένα βιβλίο επανεκδίδεται δεν σημαίνει ότι έχει τελειώσει την πορεία του. Ισως να κάνει επανεκκίνηση ή μόλις ν' αρχίζει μια καινούργια σελίδα στην «αυτοβιογραφία» του. Μιλάμε για το έβδομο και τελευταίο μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Κοτζιά (1926-1992), «Φανταστική περιπέτεια». Μία από τις συγγραφικές εμμονές του, το κράτος με τους μηχανισμούς του, οδηγείται στα όριά της μέσα από την ιδιωματική γλώσσα.

Η Διδώ Σωτηρίου, σταθερό και διαχρονικό μπεστ σέλερ, εξακολουθεί να αποτελεί είδηση, αφού με τα «Ματωμένα χώματα» σταθεροποιήθηκε ως αξία στο ασυνείδητο του Ελληνα. Τα «Παιδιά του Σπάρτακου» έρχονται από τη δεκαετία του '60, πολύ κοντά και όχι ακόμη μακριά από τον Εμφύλιο. Εκεί τελειώνει. Η αρχή γίνεται στις αρχές του εικοστού. Πρόκειται για το στόρι μιας οικογένειας που μοιράζεται σε Θράκη και Αθήνα, με σημείο εστίασης την εξέργεση των σηροτρόφων της δεκαετίας του '30 (Εκδόσεις Κέδρος).

Ο Δημήτρης Νόλλας συγκεντρώνει σ' έναν τόμο άπαντα τα ιδιαίτερης θερμοκρασίας διηγήματά του. Με το ίδιο λογοτεχνικό είδος στοιχηματίζουν η σταθερή δύναμη του ελληνικού νουάρ Αθηνά Κακούρη και η απρόοπτη Ιωάννα Καρυστιάνη, η οποία θα μας περιμένει να δυναμιτίσει την αναμενόμενη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα.

Με το δεδομένο ότι οι «Μάγισσες της Σμύρνης» έγιναν μια μικρή βιομηχανία, μετά την επιτυχία του μυθιστορήματος, η Μάρα Μεϊμαρίδη μετατοπίζεται πριν από την Καταστροφή της Σμύρνης και περιμένει να θρέψει εκ νέου φήμη και επιτυχία. Χρειάστηκε δύο αιώνες, από το 18ο ώς τον 20ό, για να ενορχηστρώσει το φιλόδοξο μυθιστορηματικό υλικό της.

Την εμπορικότητα, όταν συμπορεύεται με τη λογοτεχνικότητα, την κέρδισε η Ζυράννα Ζατέλη. Η «Ηδονή στον κρόταφο» δεν συνιστά σάγκα του μαγικού κόσμου. Διηγήματα, αφηγήσεις και αυτοαναφορικά κείμενα εγκαθιδρύουν την ειλικρίνεια του πρώτου προσώπου.

Παλιά καραβάνα που δεν ξεθώριασε, αφού η επιμονή την επέβαλε ως σταθερή αναγνωστική ανάγκη, η Ευγενία Φακίνου εξαντλεί τις οφειλές της στη λατινοαμερικανική ήπειρο και τη λογοτεχνία της. Το μυθιστόρημά της «Το τρένο των νεφών» είναι η οδύσσεια μέσω ενός σιδηροδρόμου που οι ράγες του είναι καρφωμένες στην οροσειρά των Ανδεων (Εκδόσεις Καστανιώτη).

Πρωτοεμφανιζόμενη στα 28 της χρόνια, επομένως μ' όλο το χρόνο υπέρ της, η Βασιλική Πέτσα επινόησε το φόνο να συμβαίνει σε μια επαρχιακή πόλη. Η νουβέλα της «Θυμάμαι» είναι η μνήμη του φονικού, που μεταμορφώνεται σε καθρέφτη της συνείδησης, όπου η τοπική κοινωνία καθρεφτίζει το είδωλο της ιδιοτέλειας (Εκδόσεις Πόλις).

Ο Αλέξης Πανσέληνος έχει εγγραφεί στον κατάλογο της νεοελληνικής λογοτεχνίας με την ετικέτα «Θα επιβιώσει». Οσο πρώιμη και αν είναι η κρίση, δικαιολογείται από τον υψηλό λογοτεχνικό στόχο που θέτει με κάθε νέο του βιβλίο. Το μυθιστόρημά του «Σκοτεινές επιγραφές», όπως δηλοί και ο τίτλος του, είναι ο χρησμός που δίνει η μεγαλούπολη στους πολίτες με την τελετουργία του «αεικίνητου» και «αστραπιαίου» σπρέι. Ανθρωποι απρόθυμοι να επικοινωνήσουν, κι όμως υποχρεωτικά συνυπάρχουν εν τη απουσία τους, ενώ είναι παρόντες.

Λίγο μετά το '75 αρχίζει η αφήγηση του νέου μυθιστορήματος «Τα παιδιά του Κάιν» του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Πρώτα η εφηβεία με την άγνοιά της, γι' αυτό χειρονομούσε με ιλαρότητα. Οταν μεγάλωσε, άσπρισε στον καλοζωισμένο μεσήλικα, που έκρυβε τις φανερές αδυναμίες του. Κι εκεί, σ' αυτό το όριο, έχει σημείο κίνησης η επιστροφή στις κατακτήσεις του έφηβου, που τσαλακώθηκε στη δράση για επιβίωση.

Πολλά νοήματα σε λίγες λέξεις και μινιμαλισμός στη σύνθεση, η πεμπτουσία του είδους του διηγήματος, με γερή παράδοση στη νεοελληνική φιλολογία. Από τη Δράμα ο μινιατουρίστας Βασίλης Τσιαμπούσης, με το «Σάλτο μορτάλε». Ενα πήδημα θανάτου στα γκρεμά του έρωτα και του χρήματος. Ενας άλλος Μακεδόνας, ο Καβαλιώτης Κοσμάς Χαρπαντίδης αναζητεί τα όρια του σώματος, όταν η ψυχή το πολιορκεί για να το κάμψει (Εκδόσεις Μεταίχμιο). *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Κινηματογράφος
Ο δαιμόνιος ρεπόρτερ στο πανί
Βιβλίο
Κούρσα εκδοτικής παραγωγής
Αρχαιολογία
Πιο μαγευτική η Αφαία
Εικαστικά
Αναδρομική έκθεση για τον μοντέρνο βυζαντινό
Κομικ(ς)οδρόμιο
Οι κλασικοί χαμένοι αντιήρωες του Edika