Έντυπη Έκδοση

ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ

Με τους ήχους της ψυχής

Ομολογώ ότι δεν είχα ξανακούσει τον όρο «μεταγλωσσικός κωφός»: μου τον έμαθε η ενδιαφέρουσα ταινία «Μια ηχηρή ιστορία» της Αλκυόνης Βαλσάρη, που θα προβληθεί στο διαγωνιστικό τμήμα του φετινού Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας (16-21/9).

Η Ελένη Χριστοπούλου στο ρόλο μιας όμορφης κοπέλας που ζει την καθημερινότητά της ως μεταγλωσσική κωφή («Μια ηχηρή ιστορία» της Αλκυόνης Βαλσάρη) Η Ελένη Χριστοπούλου στο ρόλο μιας όμορφης κοπέλας που ζει την καθημερινότητά της ως μεταγλωσσική κωφή («Μια ηχηρή ιστορία» της Αλκυόνης Βαλσάρη) Ο όρος χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή προς τους προγλωσσικούς κωφούς, που ποτέ δεν άκουσαν τίποτα, ούτε και την ομιλία τους, με αποτέλεσμα αυτή, παρ' όλη τη σκληρή προσπάθειά τους, να μην είναι τέλεια, όπως των ακουόντων, αλλά και των μεταγλωσσικών κωφών. Εκ των υστέρων έμαθα ότι ούτε οι προνοιακές δομές του κράτους (αν υπάρχουν ακόμα τέτοιες...) γνωρίζουν τον όρο και τους ανθρώπους στους οποίους αυτός αναφέρεται, αλλά τέλος πάντων...

Τι σύμπτωση! Η νεαρή σκηνοθέτρια (που δραστηριοποιείται κυρίως στο θέατρο κι εδώ κάνει το κινηματογραφικό της ντεμπούτο) συνεργάστηκε με την κωφή συγγραφέα Σοφία Κολοτούρου (βλ. διπλανό κείμενο). Εκείνη ήταν που της σύστησε τη Χριστίνα Βοζνακίδου, επίσης κωφή. «Η Χριστίνα με βοήθησε αφάνταστα ώστε να είναι η ταινία αληθοφανής. Της έστελνα το σενάριο, τους διαλόγους, συζητούσαμε για τους χαρακτήρες». Οχι, ούτε εκείνη ούτε η πρωταγωνίστρια είναι κωφές. «Ομως με ενδιαφέρουν πολύ τέτοια θέματα. Ο,τι δηλαδή θεωρείται διαφορετικό. Θέλω να δείξω πως τελικά δεν είναι τόσο διαφορετικό όσο πιστεύουμε...».

Ηρωίδα της, μια νεαρή κοπέλα που, φουριόζα, συγυρίζει το διαμέρισμα περιμένοντας την έλευση της αδελφής της με τον καλό της, αλλά και με τον ελκυστικό φίλο του. Το πρώτο πράγμα που εντυπωσιάζει το θεατή είναι ο ήχος: ακούμε τις σκέψεις της, τον εσωτερικό μονόλογό της. Οταν φτάσουν τελικά οι άνθρωποι που περιμένει, τότε μόνο καταλαβαίνουμε πως η κοπέλα είναι μεταγλωσσική κωφή, που σημαίνει πως έχασε την ακοή της σε μεγάλη ηλικία. «Ηθελα η αποκάλυψη αυτή να έρθει σαν έκπληξη στο θεατή, για να δει πόσο φυσιολογική είναι η καθημερινότητά της».

Τελικά στην ταινία, η -ανασφαλής αρχικά- κοπέλα εκδηλώνει τη συμπάθειά της προς το νεαρό άντρα, κι εκείνος ανταποκρίνεται -το μόνο που πρέπει να προσέχουν για να συνομιλήσουν είναι, κατ' αρχάς, αυτή να φοράει τα ακουστικά της και, δεύτερον, να είναι αυτός σε τέτοια θέση ώστε εκείνη να βλέπει και να διαβάζει τα χείλια του, για να καταλάβει πλήρως τι της λέει. Ομως για κάποιες συνομιλίες, όπως η ερωτική, όλα αυτά είναι άχρηστα... Μακάρι οι προνοιακές δομές, που λέγαμε, να ήθελαν να ακούσουν τους κωφούς και τα προβλήματά τους, και να μην κώφευαν, από άγνοια ή σκόπιμα...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Φεστιβάλ
Ταινίες Μικρού Μήκους
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αρχιτεκτονική
Οχυρώνεται η Κορώνη
Εκδηλώσεις διαμαρτυρίας
Με πλακάτ στην Επίδαυρο
Ταινίες/Παραγωγές
Ταπεράκι εξπρές για Αμπερντίν
Παρουσίαση βιβλίου
Η τέχνη να αφουγκράζεσαι
Μουσική
Νέες φωνές στη Σύρο
ΚΘΒΕ
Η κρίση έβγαλε το γουρούνι από μέσα μας
Ταινίες Μικρού Μήκους
Με τους ήχους της ψυχής