Έντυπη Έκδοση

Συναυλία... αγωνίας

Είχαν περάσει δεκαετίες από την τελευταία φορά που ένας Ελληνας μαέστρος διηύθυνε τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης. Και φαίνεται ότι στις 17 του περασμένου Σεπτεμβρίου ήρθε ξανά το πλήρωμα του χρόνου.

Στιγμιότυπο από τη συναυλία και την παράλληλη κινηματογραφική προβολή Στιγμιότυπο από τη συναυλία και την παράλληλη κινηματογραφική προβολή Ο Κωνσταντίνος Κιτσόπουλος, Αθηναίος στην καταγωγή που ζει και εργάζεται εδώ και πολλά χρόνια στο Μεγάλο Μήλο, ανέλαβε να διευθύνει την πρώτη συναυλία της ιστορικής αυτής ορχήστρας, της αρχαιότερης των ΗΠΑ, στη σεζόν που ξεκίνησε.

«Οταν είσαι στη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης πρέπει να παίζεις τα πάντα», είχε πει παλιότερα ένας παλαίμαχος της ορχήστρας κατά τη διάρκεια μιας εκδήλωσης για τον Δημήτρη Μητρόπουλο, θέλοντας να εξηγήσει ότι τα προγράμματα των συναυλιών ήταν και είναι ανοιχτά και σε άλλα είδη μουσικής. Η ορχήστρα έχει προνομιακή σχέση με δύο κυρίως, πέραν από αυτό που συνηθίζουμε να ονομάζουμε κλασική: το μιούζικαλ και τη μουσική για τον κινηματογράφο. Τα τελευταία μάλιστα χρόνια συνηθίζεται ένα τέτοιο εναλλακτικό πρόγραμμα να παρουσιάζεται στην αρχή της σεζόν. Φέτος αφιερώθηκε στο θρυλικό σκηνοθέτη και μετρ του τρόμου και της αγωνίας Αλφρεντ Χίτσκοκ και τη μουσική από τις ταινίες του.

Πάνω από το χώρο της ορχήστρας του Avery Fisher Hall τοποθετήθηκε μια μεγάλη κινηματογραφική οθόνη, στην οποία προβάλλονταν αποσπάσματα από τα αριστουργήματα του σκηνοθέτη.

Επιδιώχθηκε επίσης οι σκηνές να έχουν, εκτός από μουσική, και κάποια θεματική ενότητα. Εκτός από την οθόνη, το μαέστρο και την ορχήστρα, το σκηνικό συμπλήρωνε και ένας αφηγητής. Στην πρώτη συναυλία αφηγητής ήταν ο διάσημος και πολυβραβευμένος ηθοποιός Αλεκ Μπόλντουιν. Τη δεύτερη μέρα την παρουσίαση ανέλαβε ο επίσης πολύ γνωστός Σαμ Γουότερστον. Η επιλογή του προγράμματος ήθελε να καταστήσει μεταξύ άλλων σαφές ότι ο τελειομανής Χίτσκοκ όχι μόνο θεωρούσε τη μουσική αναπόσπαστο και κρίσιμο στοιχείο των ταινιών του, αλλά είχε και ο ίδιος γνώμη γι' αυτήν.

Το πρόγραμμα περιλάμβανε μουσική από πέντε ταινίες της δεκαετίας του '50. Από την ταινία «Το κυνήγι του κλέφτη» (1955), με την οποία ξεκίνησε, επελέγη η μουσική των τίτλων της αρχής και η καταδίωξη του κλέφτη στα εντυπωσιακά μεσογειακά τοπία της Γαλλικής Ριβιέρας, από το συνθέτη Λιν Μάρεϊ. Ακολούθησαν κι άλλες σκηνές καταδίωξης, τρυφερότητας και χιούμορ από το «Δεσμώτη του ιλίγγου» (1958).

Συνθέτης εδώ ήταν ένας από τους αγαπημένους τού σκηνοθέτη, ο Μπέρναρντ Χέρμαν. Στο μέσο της συναυλίας, πριν και μετά το διάλειμμα, κυριάρχησε η μουσική του Ντιμίτρι Τιόμκιν με δύο εξαιρετικές ταινίες, την ασπρόμαυρη του 1951 «Ο άγνωστος του εξπρές» και την έγχρωμη του 1954 «Τηλεφωνήσατε ασφάλεια αμέσου δράσεως», με τη σκηνή του Καρουζέλ στο λούνα παρκ να ξεχωρίζει στην πρώτη, και τη σκηνή της συνωμοσίας του συζύγου να ακολουθεί τη μουσική του «τέλειου γάμου» στη δεύτερη.

Η συναυλία έκλεισε με εκτεταμένα αποσπάσματα από το αριστούργημα του 1959 «Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων», με επαναφορά έτσι στον εκλεκτό του Χίτσκοκ συνθέτη Μπέρναρντ Χέρμαν. Σε αυτή την ταινία, ακόμη μια φορά με πρωταγωνιστή τον μοναδικό Κάρι Γκραντ, τόσο ο Χίτσκοκ, σκηνοθετικά, όσο και ο Χέρμαν, μουσικά, επαναλαμβάνουν, εξελίσσουν και συνοψίζουν μοτίβα των προηγούμενων επιτυχιών τους, όπως το αίσθημα του ιλίγγου, στη σκηνή του αυτοκινήτου πάνω από τον γκρεμό, ή της καταδίωξης στη στέγη, που αυτή τη φορά μεταφέρεται στις αρχιτεκτονικές δομές μιας μοντέρνας βίλας, κυρίως όμως με ιδιαίτερα ευρηματικό τρόπο επάνω στις τέσσερις γιγάντιες μορφές των Αμερικανών προέδρων της ανεξαρτησίας, που είναι σκαλισμένες στο Ορος Ράσμορ της Νότιας Ντακότα.

Χωρίς υπερβολικές αλλά με στιβαρές και πλαστικές κινήσεις, ο Κιτσόπουλος έδειχνε να έχει σε κάθε στιγμή τον έλεγχο της ορχήστρας και όχι μόνο, αφού έπρεπε ταυτόχρονα να ελέγχει και τη ροή των ταινιών. Εδειχνε επίσης να απολαμβάνει με αυτοπεποίθηση, αλλά ταυτόχρονα με σεμνό και ευγενικό τρόπο, την ιδιαίτερη γι' αυτόν βραδιά.

Αξίζει να σημειωθεί ότι αντιμετώπισε τη μάλλον υποτιμημένη, τουλάχιστον στις κλασικές αίθουσες, κινηματογραφική μουσική με τον δέοντα σεβασμό και μεγάλη ευαισθησία και εξήρε επιτυχώς τις πιο τρυφερές και πιο εσωτερικές διαστάσεις της. Η βραδιά όμως διέθετε και οικογενειακό χαρακτήρα: ο μαέστρος συνάντησε επί σκηνής, στην πρώτη σειρά των τσέλων, την αδερφή του Μαρία, η οποία είναι εδώ και αρκετά χρόνια μόνιμο μέλος της ορχήστρας και η οποία βέβαια έλαμπε, δικαίως από χαρά. Ο Κωνσταντίνος Κιτσόπουλος καταχειροκροτήθηκε από το κοινό, χωρίς και αυτός να μπορεί να κρύψει την αποτυπωμένη στο χαμόγελό του μεγάλη χαρά για την εξαιρετική επιτυχία της συναυλίας. Πάντα τέτοια!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Νέα Υόρκη
Σχετικά θέματα: Μουσική
Πανκ - Χιπ χοπ μανιφέστο
Αυθεντικός τρομπετίστας Nicholas Payton
Οι Opera Chaotique με νέο show
Πύρινο βίος από τον Β.D. Foxmoor
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνεντεύξεις
«Αντίσταση με προσφορά προς κάθε κατεύθυνση»
Κινηματογράφος
Η ηρωίδα μου επιλέγει την πορνεία ως πρόκληση
Μουσική
Πανκ - Χιπ χοπ μανιφέστο
Αυθεντικός τρομπετίστας Nicholas Payton
Οι Opera Chaotique με νέο show
Πύρινο βίος από τον Β.D. Foxmoor
Συναυλία... αγωνίας
Οπερα
Μια Όπερα στο χρηματιστήριο
Εικαστικά
Παιδική αθωότητα
Σε άσπρο μαύρο
Τα μάτια των Αθηναίων
Χιούμορ και ειρωνεία
Hollywood
ΜακΚάρθι και ξερό ψωμί
ΟΙ 10 πιο ρομαντικές ταινίες
Ο Φρανκενσταϊν επιστρέφει ανανεωμένος
Σινεμά
Χωρίς προβλήματα λογοκρισίας
Αινιγματικό πορτρέτο
Μοιραία συνάντηση
Ενδιαφέρουν
ΑΝΤΩΝΗΣ και ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΦΑΛΗΣ Θεατρικοί συγγραφείς
Θέατρο
Δυο δυο στο Θέατρο τέχνης
Αχ, αυτοί οι «σωτήρες»
Τα πάθη του έρωτα
Βιβλίο
Γόνιμο σοκ