Έντυπη Έκδοση

Ο εναγκαλισμός με τον Ταρκόφσκι

**Δημήτρης Κοσμόπουλος

Το μαυροπούλι στην «Ανάσταση του Ανδρέα Ταρκόφσκι»

εκδόσεις Ερατώ, σ. 40, 10, 45 ευρώ

Ο ποιητής Δημήτρης Κοσμόπουλος σε αυτόν τον θανατερό εναγκαλισμό με τον Ταρκόφσκι και το έργο του νομίζω ότι τον πλησίασε τόσο πολύ, ώστε πέρασε για στιγμές την πορτούλα του θανάτου. Πολλές φορές η ταύτιση με τον ήρωά σου χαρίζει σ' εσένα και σε αυτούς που κοινωνούν με τις λέξεις σου συμπτώματα έντονα μεταφυσικής, που είναι χαρακιές στο σώμα και στη σκέψη. Αυτό φαίνεται σε πολλά ποιήματα του βιβλίου: «Το κοτσύφι του Ταρκόφσκι», «Ρωσικό λαϊκό τραγούδι», «Θέμα Απλούν», «Λύγισμα», «Υμνος», «Χαράδρωση» κ.ά. Το χώμα, τα δέντρα, το νερό, το πηγάδι, το μαύρο νερό της λύπης συνθέτουν κόσμους και τους σβήνουν, αφήνοντας ένα ράστερ στον νου. Τραβάς την κουρτίνα και βλέπεις θαύματα και οράματα. Τι ωραίος ο στίχος: «χτυπάει μια πόρτα και ξανά, χτυπά σαν σκύλος που γαβγίζει». Ξέρετε, η ποίηση -η καλή- έχει τον τρόπο να σε εξαϋλώνει, να σε κάνει πιο ανθρώπινο και μερικές φορές αγγελίζεσαι και εκπέμπεις φώς. Φόβος θεού σε καταλαμβάνει και γίνεσαι ένας κόκκος άμμου στο Σύμπαν. Χιόνια, νύχτα και πουλιά είναι μέσα στη μυθολογία του Κοσμόπουλου. Είναι ένας πενθών, όχι κατσούφης, αλλά μια χαρμολύπη τον καταλαμβάνει και τη μεταδίδει. Ο ουρανός είναι ο προορισμός - ας μην αναφέρεται επακριβώς. Ολα δείχνουν ουρανό. Το χώμα που γίνεται χαμόγελο και σκοντάφτουμε επάνω του. Ξέρετε, ένα πρόσωπο -με ό,τι κουβαλά μαζί του- μας ξετυλίγει την ιστορία μας. Τον πόνο του σώματος και της αγάπης. Γιατί η αγάπη είναι δέντρο, είναι πουλί και μαραίνεται και φεύγει και σου μένει η στάχτη. Με ένα κεράκι ο ποιητής ψάχνει και βρίσκει γωνίες, σκιές, λέξεις. Βρίσκει μουσικές και λειμώνες την ώρα που το λουλούδι ανθεί και καρποφορεί. Θέλω να πω την ώρα την καλή, που το ποίημα κατορθώνεται και φουσκώνει σαν προζύμι και παίρνουμε όλοι το αντίδωρό μας και προσευχόμαστε για την καλή στιγμή. Τα ποιήματα αυτά για τον Ταρκόφσκι τα θεωρώ το καλύτερο μέχρι τώρα βιβλίο του Δ. Κοσμόπουλου. Ποιητής με χωνεμένα τα παλιά ποιήματα των προγόνων μας. Ετσι γίνονται αυτές οι δουλειές. Πάνω στα παλιά ποιήματα χτίζουμε και χτιζόμαστε. Τα αστέρια -οι ψυχές των παλιών ποιητών- μάς φωτίζουν και μας δείχνουν τον δρόμο. Και εκείνο το υπέροχο : «όμως ο θάνατος γεμάτος ήλιο». Οι τεχνικές και οι φόρμες του, άριστες. Μοντέρνος, με μείξη παραδοσιακής μεθόδου και παράγει τέλεια αποτελέσματα. Ο Ταρκόφσκι ήταν μεγάλος ποιητής. Μικροκαμωμένος και φάνταζε γίγαντας. Γι' αυτό ξέρουμε πολλούς ανθρώπους που η ρουφήχτρα της καθημερινότητας μας τους παρουσιάζει μονόπλευρα. Αρκεί όμως μια κίνηση στο χαρτί και οι διαστάσεις αλλοιώνονται, γίνονται πολύπλευρες. Αυτό είναι και η ευλογία της Τέχνης. Και κάτι άλλο. Αν ο καλλιτέχνης δεν μονάζει έστω για λίγο -σε σκήτη-, τα σωθικά του ζητούν την αλήθεια. Οπως και να έχουν τα ανωτέρω, το βιβλίο του Κοσμόπουλου -αυτή η λαβωμένη φτερούγα- με εντυπωσίασε. Διαβάστε το.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Σχετικά θέματα: Ποίηση
Ενα γράμμα
Η σειρά βιβλίων ποίησης «ΤΤΤ» στις εκδόσεις Νεφέλη
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Άμος Οζ
Ιστορία αγάπης και ερέβους
Από τις 4:00 στις 6:00
Shakespeare και μουσική
Ανεξάρτητος ήχος με παγκόσμια απήχηση
Κριτική βιβλίου
Ενα μικρό άλογο
Αθέμιτα ερωτικά πάθη
Το βλήμα της εικόνας
Εξουσία δεν είναι μόνο το κράτος και η πολιτική
Η ζωή, μια opera buffa
Η θεατρική γραφή
Πρωτεργάτες καταστάσεων
Τοπιογράφοι και αμαξάδες πριν από τα ταξί
Λογοτεχνικοί χαρακτήρες του Βυζαντίου
Ποίηση
Ενα γράμμα
Η σειρά βιβλίων ποίησης «ΤΤΤ» στις εκδόσεις Νεφέλη
Ο εναγκαλισμός με τον Ταρκόφσκι
Προδημοσίευση
Για τα δικαιώματα του ανθρώπου
Άλλες ειδήσεις
Μια επιστολή