Έντυπη Έκδοση

Διεθνή

Ανθρωποι & Τόποι

  • Απελάσεις μεταναστών γεννούν... ορφανά

    Μια απίστευτη τραγωδία εκτυλίσσεται καθημερινά στο περιθώριο της ειδησεογραφίας.

    Συμβαίνει στις ΗΠΑ και αφορά τις οικογένειες των χιλιάδων παράνομων μεταναστών που απελαύνονται, χάνοντας τα παιδιά τους για μεγάλες χρονικές περιόδους ή ακόμη και για πάντα. Πρόκειται για την επικίνδυνη και απάνθρωπη διαπλοκή των μεθοριακών αστυνομικών υπηρεσιών με τις υπηρεσίες κοινωνικής μέριμνας ανηλίκων, μια διαπλοκή που προκαλεί στρατιές χαμένων παιδιών: μόνο το τελευταίο εξάμηνο μετρήθηκαν πάνω από 5.100 παιδιά απελαθέντων μεταναστών που έχουν αποκοπεί από τους γονείς τους και βρίσκονται σε κρατικούς παιδικούς σταθμούς που λειτουργούν ως ανάδοχες οικογένειες.

    Συγκλονιστική είναι μια σχετική έκθεση που δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα στις ΗΠΑ, από το Κέντρο Εφαρμοσμένων Ερευνών, και προειδοποιεί ότι αν συνεχιστούν οι σημερινές τάσεις, ο αριθμός των χαμένων παιδιών θα φτάσει τις 15.000 μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια.

    Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η διαπίστωση ότι η κυβέρνηση Ομπάμα έχει πετύχει ιστορικό ρεκόρ απελάσεων, έχοντας απελάσει στη διάρκεια της θητείας της πάνω από 400.000 ανθρώπους, προκαλώντας μόνιμη διάλυση χιλιάδων οικογενειών. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι παράνομοι μετανάστες δεν εντοπίζονται για χρόνια, και στο μεταξύ έχουν δημιουργήσει οικογένειες και έχουν αποκτήσει παιδιά που καταγράφονται ως αμερικανοί πολίτες. Με την απέλαση, τα παιδιά αποχωρίζονται από τους γονείς, οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειονότητα επιχειρούν να ξαναπεράσουν στις ΗΠΑ και να ξαναβρούν τα παιδιά τους. Ετσι, σημειώνει η έκθεση, οι γονείς καταλήγουν κατά κανόνα σε ποινικές φυλακές, ανοίγοντας έναν φαύλο κύκλο συλλήψεων, απελάσεων ή φυλακίσεων, που οδηγεί στη μόνιμη διάλυση των οικογενειών τους.

    «Μίλησα με γονείς που αποχωρίστηκαν τα παιδιά τους. Δεν είχαν ιδέα για το πού μπορεί να βρίσκονται, πιστεύουν μόνο ότι θα είναι σε κάποια ανάδοχη οικογένεια. Δεν ξέρουν όμως με ποιους είναι και δεν βρίσκουν άκρη με τις υπηρεσίας μέριμνας ανηλίκων», λέει ο ερευνητής Φριντ Ουέσλερ του Κέντρου Εφαρμοσμένων Ερευνών.

    Στις ΗΠΑ, πολλοί θυμούνται τις επιδρομές των μεταναστευτικών υπηρεσιών στους χώρους εργασίας ανά την επικράτεια, επί προεδρίας Μπους, και συγκεκριμένα στην τριετία 2006-8. Χιλιάδες οικογένειες μεταναστών είχαν διαλυθεί σε λίγες ώρες τότε, και οι μικρές οικογενειακές τραγωδίες είχαν αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές της αμερικανικής κοινωνίας. Η μεταναστευτική πολιτική άλλαξε από τότε και τυπικά οι οικογενειάρχες μετανάστες έχουν το χρόνο και το δικαίωμα να επιλέξουν τι θα γίνει με τα παιδιά τους - που είναι αμερικανοί πολίτες. «Στην πραγματικότητα, αυτό δεν συμβαίνει», διευκρινίζει ο Ουέσλερ, ο οποίος περιγράφει μια ανατριχιαστική διόγκωση του αντιμεταναστευτικού κατασταλτικού μηχανισμού που έχει διαχυθεί στα τοπικά αστυνομικά τμήματα χωρίς κανένα σεβασμό και μέριμνα για τις οικογένειές τους.

  • Ούτε ο Σαρκοζί άντεξε τον Νετανιάχου

    Τι αποκαλύπτει ο διάλογος του γάλλου προέδρου με τον Μπαράκ Ομπάμα στους G20 Στην Ελλάδα, την Ιταλία και όποια άλλη ευρωπαϊκή (προς το παρόν) χώρα έχει σειρά τεχνοκράτες αναλαμβάνουν καθήκοντα πολιτικών.

    Χωρίς να έχει αποσαφηνιστεί ακόμη ποιοι πραγματικά τους επέλεξαν τη συγκεκριμένη εποχή για τους ρόλους αυτούς, αναρωτιέμαι αν ακόμη και ως αφελείς παρατηρητές μας κάνει εντύπωση αυτή η διαδοχή. Πέσαμε δηλαδή «από τα σύννεφα»;

    Η απαξίωση των πολιτικών, των λόγων τους και η περίφημη επιδεξιότητά τους να μιλάνε ακατάπαυστα χωρίς ουσία και να κάνουν ό,τι ακριβώς κατακρίνουν έχει αποτελέσει εδώ και δεκαετίες αντικείμενο έρευνας πολλών επιστημών. Άλλωστε για να καταστρέψεις μια χώρα δεν χρειάζεσαι 300 πολιτικούς, το κάνεις εύκολα και μόνος σου. Αυτό όμως που πραγματικά «θαυμάζω» σε αυτούς τους ανθρώπους είναι η ευκολία τους στο ψέμα.

    Η μοναδική ίσως αλήθεια που τολμούν να παραδεχθούν και μεταξύ τους.

    Ο Νικολά Σαρκοζί, για παράδειγμα, την περασμένη βδομάδα μιλώντας με τον Μπαράκ Ομπάμα αποκάλεσε «ψεύτη» τον ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου χωρίς ο συνομιλητής του να διαφωνήσει. Η άποψη διατυπώθηκε στη συνάντηση των δύο ανδρών στη σύνοδο των G20, όπου ο γάλλος πρόεδρος είπε πως ο Νετανιάχου «είναι ψεύτης και δεν μπορώ να τον αντέξω άλλο», για να του απαντήσει ο αμερικανός πρόεδρος: «Εσύ τον σιχάθηκες, αλλά εγώ πρέπει να συνδιαλέγομαι μαζί του κάθε μέρα». Κι αν οι πολιτικοί δεν αντέχουν έναν (;) ψεύτη συνομιλητή εμείς πώς αντέχουμε κάθε μέρα 300;

    Φυσικά, όταν η συνομιλία έγινε γνωστή, ο διεθνής τύπος χαρακτήρισε «γκάφα» του γάλλου προέδρου τη διατύπωση, υπενθυμίζοντάς του ότι «ο νούμερο ένα κανόνας στην πολιτική είναι να μη μιλάς ποτέ μπροστά από μικρόφωνα εάν δεν θέλεις να ακουστείς».

    Γκάφα, αγένεια ή σκανδαλώδης συμπεριφορά, το αποτέλεσμα είναι πως η αλήθεια μάς προκαλεί αμηχανία και κατακρίνεται, ακόμη και όταν βρει λίγο χώρο να ακουστεί.

    Αλλωστε, μεγαλώνουμε και εκπαιδευόμαστε σε μια κοινωνία όπου το ψέμα, σε αντίθεση με την αλήθεια, διευκολύνει τη ζωή μας. Από το ψεματάκι στους γονείς για να καλύψουμε τις σκανδαλιές μας, στον δάσκαλο για να δικαιολογήσουμε την τεμπελιά μας, στον άνδρα ή τη γυναίκα μας για να αποφύγουμε τις κακοτοπιές, στα ίδια τα παιδιά μας.

    «Τουλάχιστον να μας πούνε την αλήθεια» λέμε οι περισσότεροι παρακολουθώντας τις πολιτικές εξελίξεις, ελπίζοντας ότι οι τεχνοκράτες είναι λιγότερο εκπαιδευμένοι στο ψέμα. Μέσα σε τόσα ψέματα, όμως, θα ξεχωρίσουμε άραγε την αλήθεια;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Ιταλία
Πτώχευσε μαζί με την Ιταλία
Ρώμη: Ο εύκολος στόχος των αγορών
Γαλλία
Γάλλοι στο έλεος της φιλανθρωπίας
Διαδίκτυο
Anonymous: Οι Ρομπέν των δασών του κυβερνοχώρου
ΗΠΑ
Μικροκαταθέτες φτιιάχνουν τις δικές τους τράπεζες
Ο Ρεπουμπλικάνος αντι-Ομπάμα
Συνέντευξη: Νίνα Χρούστσεβα
«Στη δεσποτική Ρωσία κανένας δεν αγαπάει τους μεταρρυθμιστές»
Ενέργεια
Το αέριο τους φέρνει πιο κοντά
Le Monde diplomatique
Σοκ για τη στρατιωτική βιομηχανία της Ρωσίας