Έντυπη Έκδοση

Οικονομία

Ελεύθερο βήμα

  • Το ελληνικό «κούρεμα» με τη ματιά των ειδικών

    ΕΠΙΦΑΝΕΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ ΚΑΤΑΘΕΤΟΥΝ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ «ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ» ΓΙΑ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΧΡΕΟΥΣ ΣΤΗΝ Ε.Ε. Για τις «γκρίζες ζώνες» της συμφωνίας κορυφής της 26ης Οκτωβρίου, την υλοποίηση της οποίας καλείται να εξασφαλίσει η νέα κυβέρνηση, μιλούν γνωστοί οικονομολόγοι.

    Εξηγούν γιατί πρωταρχικός στόχος πρέπει να είναι η ανάπτυξη της οικονομίας, η οποία θα δημιουργήσει πραγματικές προϋποθέσεις εξόδου από την κρίση. Σημειώνουν ότι αν δεν γίνει αυτό η Ελλάδα θα πέσει ξανά σε «παγίδα χρέους». Επισημαίνουν τις «αγκυλώσεις» της Ε.Ε. και της ΕΚΤ, που κινούνται στη λογική της τιμωρίας αντί της προοπτικής.

    Καλύτερη λύση η χρεοκοπία και η αποχώρηση από το ευρώ

    Του FRANKLIN ALLEN Καθηγητής Χρηματοοικονομικών στην έδρα «Nippon Life» και καθηγητής Οικονομικών στη Σχολή Γουόρτον του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνιας.

    Στην κρίση που διανύουμε γίνεται μεγάλη συζήτηση για το διάσημο βιβλίο του Κέινς «Η Γενική Θεωρία» και τις ιδέες του περί επανεκκίνησης των οικονομιών.

    Εντούτοις, ίσως αυτό που είναι πιο κρίσιμο για την παρούσα φάση της κρίσης να είναι το βιβλίο του «Οι Οικονομικές Συνέπειες της Ειρήνης». Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Κέινς εργάστηκε στο βρετανικό υπουργείο Οικονομικών και στο τέλος του πολέμου ήταν μέλος της βρετανικής αντιπροσωπείας για τη διαπραγμάτευση της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Παραιτήθηκε από το υπουργείο Οικονομικών, προκειμένου να γράψει το βιβλίο και να διαμαρτυρηθεί για την τραχύτητα και την ανηθικότητα των όρων που επιβλήθηκαν στους Γερμανούς από τους Γάλλους, τους Βρετανούς, τους Ιταλούς και τους Αμερικανούς.

    Είναι κρίμα που ο πρόεδρος Σαρκοζί και η καγκελάριος Μέρκελ δεν έχουν το χρόνο να διαβάσουν αυτό το βιβλίο. Η τελευταία διαπραγμάτευση δίνει πάρα πολλή μεγάλη έμφαση στο να τιμωρήσει τους Ελληνες και να διασφαλίσει τα συμφέροντα των μετόχων στις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες. Το κούρεμα είναι απίθανο να είναι επαρκές για αναθέρμανση και ανάπτυξη της οικονομίας και για να διασώσει τους άνεργους νέους, που είναι αυτήν την περίοδο ενεργοί στην αγορά εργασίας και εκείνους που θα συμμετάσχουν στα επόμενα χρόνια. Η απώλεια κυριαρχίας είναι επίσης πολύ σκληρή.

    Η επιλογή της αποχώρησης από την ευρωζώνη και η ανάκτηση ελέγχου της νομισματικής πολιτικής, ενώ διατηρείται η θέση μέσα στην Ε.Ε., φαίνεται όλο και περισσότερο ελκυστική. Υπό τις τρέχουσες πολιτικές, η οικονομία της Ελλάδας θα συνεχίσει να συρρικνώνεται για αρκετό καιρό ακόμα. Θα περάσουν πολλά χρόνια, πριν καν επιστρέψει εκεί που ήταν πριν από την κρίση. Το παράδειγμα της Αργεντινής, αν και υπάρχουν διαφορές, προτείνει ότι η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί σε καλύτερη οικονομική κατάσταση, εάν χρεοκοπήσει, ανακτήσει οικονομική κυριαρχία και αρχίσει να αναπτύσσεται ξανά.

    Μόνο με ανάπτυξη θα επιβιώσετε στο ευρώ

    Του GEORGE IRVIN Καθηγητής εταίρος Ερευνας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.

    Οι αγορές πανηγύρισαν αρχικά για τις ειδήσεις ότι η Ευρώπη έφτασε τελικά σε μια διαπραγμάτευση.

    Αλλά γρήγορα τις είδαμε ξανά με βλοσυρή διάθεση, όταν συνειδητοποίησαν την πραγματικότητα -ακριβώς όπως έγινε μετά την ανακοίνωση του πακέτου της 21ης Ιουλίου. Εκ πρώτης όψεως, ένα κούρεμα κατά 50% στο ελληνικό χρέος μπορεί να φαίνεται μια λαμπρή ιδέα. Αλλά υπάρχουν διάφορες περιπλοκές:

    Κατ' αρχάς, περιλαμβάνει το κούρεμα στις ελληνικές τράπεζες (που διατηρούν μεγάλο μέρος των ελληνικών ευρωομολόγων) και, αν είναι έτσι, θα ανακεφαλαιοποιηθούν με κάποιο τρόπο -ή αφορά η ανακεφαλαιοποίηση μόνο τις τράπεζες στη Γαλλία, στη Γερμανία και σε άλλες μεγάλες χώρες της ευρωζώνης;

    Δεύτερον, το «εθελοντικό» κούρεμα του 50% για τους κατόχους ελληνικών ομολόγων που διαπραγματεύθηκε η γερμανίδα καγκελάριος με το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (IIF) δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα. Εν ολίγοις, όταν σφίξουν τα πράγματα, δεν υπάρχει λόγος να δεχθούν οι κάτοχοι ομολόγων πετσόκομμα 50% στα χρεόγραφά τους αντί για πλήρη αποζημίωση -και απαιτείται μόνο ένας θεσμικός επενδυτής να απορρίψει το deal, για να καταρρεύσει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.

    Τρίτον, και πιο σημαντικό πρόβλημα, η αξίωση των ευρωπαίων ηγετών ότι το χρέος της Ελλάδας θα πέσει από το 160% που είναι σήμερα στο 120% το 2020. Οπως θα σας πει ο οποιοσδήποτε οικονομολόγος, για να μειωθεί η αναλογία του χρέους, το εθνικό εισόδημα πρέπει να αυξηθεί γρηγορότερα από τα επιτόκια δημόσιου δανεισμού. Αυτή τη στιγμή, το εθνικό εισόδημα στην Ελλάδα βουλιάζει -και περαιτέρω μέτρα λιτότητας θα κάνουν τελείως αδύνατη οποιαδήποτε προοπτική ανάπτυξης. Επιπλέον, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι ο ελληνικός λαός, που έχει ήδη υποφέρει, αποδεχθεί κι άλλο πόνο, δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο ότι η αναλογία χρέους του 120% θα κάνει εφικτή την πρόσβαση της Ελλάδας στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές.

    Επειδή οι αγορές θεωρούν πλέον μια ελληνική χρεοκοπία σχεδόν αναπόφευκτη, θα ήταν πολύ σοφότερο για τους ευρωπαίους ηγέτες να συμφωνήσουν σε μια 100% διαγραφή του ελληνικού χρέους τώρα, και να διαμορφώσουν ένα σχέδιο ανάπτυξης. Η Ελλάδα θα επιβιώσει στην ευρωζώνη μόνο με την επιστροφή στην ανάπτυξη. Διαφορετικά, θα αναγκαστεί να χρεοκοπήσει μονομερώς, να φύγει από το ευρώ και να υιοθετήσει μια νέα δραχμή. Οπως η Ισλανδία, έτσι και η Ελλάδα θα χρειαστεί να επιβάλει κεφαλαιακούς ελέγχους και να αρνηθεί να σώσει τις ιδιωτικές τράπεζες. Οσο μεγαλύτερη είναι η επιμονή της Ευρώπης στην επιβολή περισσότερου πόνου στους έλληνες πολίτες, τόσο ελκυστικότερη θα γίνεται αυτή η λύση.

    Η χώρα θα βρεθεί ξανά σε... παγίδα χρέους σε λίγα χρόνια

    Του HEINER FLASSBECK Πρώην υφυπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, νυν επικεφαλής του UNCTAD, επίτιμος καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Χάμπουργκ.

    Το ελληνικό «εθελοντικό κούρεμα» δεν είναι σε καμία περίπτωση επαρκές, ώστε να βοηθήσει την Ελλάδα να ξεπεράσει τα προβλήματά της.

    Ακόμα κι αν οι επιπτώσεις στα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και σε ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα μπορούν να περιοριστούν, τούτο δεν βοηθάει καθόλου να δημιουργηθεί αυτό που η Ελλάδα χρειάζεται πρωτίστως, μια ακμάζουσα οικονομία.

    Οι χώρες με υψηλό δημόσιο χρέος χρειάζονται δύο πράγματα: χαμηλά επιτόκια και ένα ποσοστό ανάπτυξης της γενικής οικονομίας που θα υπερβαίνει το επιτόκιο. Η διαπραγμάτευση των Βρυξελλών δεν προσφέρει διέξοδο σε κανένα από τα δύο αυτά κρίσιμα πεδία. Απλά και μόνο με συνολικά χαμηλότερο επίπεδο χρέους, η Ελλάδα δεν θα είναι σε θέση να επανεκκινήσει την οικονομία από τη δημοσιονομική πλευρά, καθώς η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οι πιστωτές θα επιμείνουν στη συνέχιση των επιχειρήσεων... πετσοκόμματος και τα επιτόκια σίγουρα δεν θα μειωθούν ούτε στις κεφαλαιαγορές ούτε από την επίσημη πλευρά.

    Οι καταναλωτές και οι επενδυτές στην Ελλάδα ανησυχούν βαθιά για το μέλλον τους και δεν θα έχουν κανένα μέσο να ξοδέψουν περισσότερα χρήματα στα ερχόμενα χρόνια. Μια ακμάζουσα ευρωπαϊκή οικονομία και η βελτίωση της ανταγωνιστικότητάς της θα μπορούσαν να δώσουν στην Ελλάδα μια πιθανότητα να δραπετεύσει από μια νέα παγίδα χρέους σε ένα δυο χρόνια, επειδή αυτό θα μπορούσε να προσφέρει το οικονομικό ερέθισμα, που τόσο επειγόντως έχει ανάγκη η οικονομία της.

    Εντούτοις, η ευρωπαϊκή οικονομία έχει βαλτώσει και βρίσκεται σε κίνδυνο υποχώρησης. Από την άλλη μεριά, εάν οι χώρες με πλεονάσματα, κυρίως η Γερμανία, δεν επιτρέψουν μια επιδείνωση της ανταγωνιστικότητάς τους μέσω μιας ισχυρής αύξησης των μισθών για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν υπάρχει κανένας τρόπος για τις ελλειμματικές χώρες να ευημερήσουν.

    Αντί εποπτείας των ελλειμματικών χωρών, οι πλεονασματικές χώρες πρέπει να αναλάβουν μέρος της ευθύνης τους, για να σταθεροποιήσουν την ευρωπαϊκή οικονομία και να σταματήσουν να προστατεύουν τα πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Αυτά είναι τα πραγματικά μαθήματα πολιτικής οικονομίας που πρέπει να εμπεδωθούν από τους σημερινούς ηγέτες της Ε.Ε. Το να κατηγορούν την Ελλάδα και άλλες χώρες για ασύνετη οικονομική πολιτική είναι μια λανθασμένη προσέγγιση.

    Αλλαγές στους ευρωπαϊκούς θεσμούς ή κράτη-«αποικίες»;

    Του GENNARO ΖΕΖΖΑ Αναπληρωτής καθηγητής Οικονομικών στο Universita di Cassino της Ιταλίας και ερευνητικός μελετητής στο Οικονομικό Ινστιτούτο Λίβι του Κολεγίου Μπαρντ στη Νέα Υόρκη.

    Η τελευταία σύνοδος κορυφής των ηγετών της ευρωζώνης οδήγησε «σε μια εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων με μια ονομαστική έκπτωση του 50% του ελληνικού χρέους, που κατέχουν οι ιδιώτες επενδυτές».

    Η εξέλιξη αυτή αποκλήθηκε «κούρεμα». Αυτή η λύση ήταν πιθανώς αναπόφευκτη, αν λάβουμε υπόψη την τρέχουσα θεσμική ρύθμιση στο πλαίσιο της Συνθήκης του Μάαστριχτ, και είναι ενδεχομένως η λύση που υπονοεί λιγότερη ζημιά για την Ελλάδα.

    Στην παρούσα κατάσταση, τα ελληνικά κρατικά ομόλογα πλήρωναν περισσότερο από 20% σε επιτόκιο, με το μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου χρέους να το κατέχουν οι ξένες τράπεζες. Με ένα δημόσιο χρέος που ισοδυναμεί με το 166% του ελληνικού ΑΕΠ, αυτό σήμαινε ότι περισσότερο από το 30% του εθνικού εισοδήματος (περισσότερα από 18 δισ. δολάρια) έπρεπε να πληρώνονται σε ξένους κάθε χρόνο, μόνο για την εξυπηρέτηση του χρέους. Το «κούρεμα» μειώνει κατά πολύ το ποσό των πόρων που η Ελλάδα πρέπει να μεταφέρει στο εξωτερικό για να εξυπηρετήσει το χρέος της, ενώ η ευρωπαϊκή στήριξη προς τις τράπεζες που διατηρούν ελληνικά ομόλογα θα μειώσει τις απώλειες στις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες, σημαντικούς πιστωτές της Ελλάδας, με κάποιο κόστος για τους ευρωπαίους φορολογούμενους. Αν και το «κούρεμα» ήταν τώρα πιθανώς αναπόφευκτο, αυτό δεν αποτελεί μια δομική λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα και τα οποία άλλες χώρες σύντομα θα αντιμετωπίσουν, ξεκινώντας με την Ιταλία. Το θεμελιώδες πρόβλημα της σημερινής κρίσης βρίσκεται στη θεσμική διευθέτηση των ευρωπαϊκών θεσμών.

    Αν επρόκειτο ποτέ να λυθεί η κρίση της ευρωζώνης, θεσμικές αλλαγές στο πώς λειτουργεί η ΕΚΤ απαιτούνται επειγόντως, καθώς επίσης και άλλα μέτρα για την ενδυνάμωση της ικανότητας των ευρωπαϊκών θεσμών να συντονίζουν τη νομισματική πολιτική με τη δημοσιονομική πολιτική για την Ενωση και για τα μεμονωμένα κράτη-μέλη, με στόχο την πλήρη απασχόληση. Χωρίς αυτές τις αλλαγές, που σχετίζονται άμεσα με τη νομισματική και δημοσιονομική κυριαρχία, χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία θα παραμείνουν «αποικίες». Για παράδειγμα, εάν η Ελλάδα μπορούσε να δανειστεί από την ΕΚΤ με επιτόκιο 1%, θα είχε παραμείνει φερέγγυα και ήταν σε θέση να αποφασίσει για το μέλλον της.

    Δυστυχώς, οι ευρωπαίοι ηγέτες φαίνονται να είναι πλήρως δεσμευμένοι στην εσφαλμένη οικονομική φιλοσοφία που ενέπνευσε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, καθώς συνεχίζουν να προτείνουν σκλήρυνση της δημοσιονομικής πειθαρχίας και εξισορροπημένους προϋπολογισμούς, που ουσιαστικά εξασφαλίζουν την αδυναμία των μεμονωμένων χωρών να αντιμετωπίσουν την κρίση.

    Για τους λαούς, όχι για τις αγορές

    Της ΜΑΡΙΚΑΣ ΦΡΑΓΚΑΚΗ Οικονομολόγος, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ομάδας των Ευρωπαίων Οικονομολόγων για την Εναλλακτική Οικονομική Πολιτική για την Ευρώπη και μέλος του δ.σ. του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς».

    Πρώτα οι λαοί, όχι το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο! Με το σύνθημα αυτό, περισσότερες από 40 οργανώσεις -κοινωνικά κινήματα και σωματεία εργαζομένων- από ολόκληρη την Ευρώπη, καθώς και από Λατινική Αμερική, ΗΠΑ, Ασία, Αφρική συνεργάστηκαν για τη διοργάνωση αντι-συνόδου και συγκεκριμένα τριήμερων κινητοποιήσεων (1-3 Νοεμβρίου) στη Νίκαια της Γαλλίας ενόψει της συνόδου της «Ομάδας των 20», που συνήλθε στις 3 και 4 Νοεμβρίου στις Κάνες. Οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν με μια μεγάλη πορεία το απόγευμα της Τρίτης 1 Νοεμβρίου, στην οποία συμμετείχαν περισσότερα από 10.000 άτομα. Ηταν μια ειρηνική, πολύχρωμη και πολύβουη πορεία.

    Τα κεντρικά συνθήματα της πορείας ήταν:

    - Οχι στη λιτότητα, όχι στην ανισότητα.

    - Για τους λαούς, όχι για τις αγορές.

    - Να αλλάζει το σύστημα, όχι ο πλανήτης.

    - Αλληλεγγύη, συλλογικότητα, δημοκρατία.

    - Είναι 20, είμαστε δισεκατομμύρια.

    Οι δύο επόμενες ημέρες ήταν αφιερωμένες σε δράσεις για την ενημέρωση του ευρύτερου κοινού για τα τρέχοντα θέματα της κρίσης, με έμφαση στο ρόλο του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των τραπεζών, και για την προβολή των εναλλακτικών προτάσεων. Εκτός από τις δράσεις, το τριήμερο περιλάμβανε επίσης περισσότερες από 30 εξειδικευμένες συζητήσεις στα θέματα που απασχολούν το ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο κίνημα κατά της λιτότητας και της πρωτοφανούς επιβάρυνσης της κοινωνίας προκειμένου οι τράπεζες να απεμπλακούν από την κρίση, που οι ίδιες προκάλεσαν. Ιδιαίτερη βαρύτητα στις συζητήσεις αυτές κατέλαβαν τα ζητήματα της δημοκρατίας, της διασφάλισης και ενίσχυσης των δημόσιων αγαθών, με έμφαση στην εκπαίδευση και στην υγεία, του περιορισμού και ελέγχου του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, ώστε να εξυπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας κι όχι τα δικά του συμφέροντα κ.ά.

    Εξάλλου, στη διάρκεια των εργασιών της αντι-συνόδου, ανακοινώθηκε η έναρξη πανευρωπαϊκής και διεθνούς καμπάνιας για τον έλεγχο του δημόσιου χρέους και την άρνηση εξόφλησης του τμήματος εκείνου, για το οποίο η κοινωνία νομίμως δεν φέρει ευθύνη. Το ζήτημα αυτό έχει ήδη τεθεί σε δημόσια συζήτηση, με τη σύσταση ανάλογων επιτροπών πρωτοβουλίας, σε μια σειρά χώρες, όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Βρετανία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Αίγυπτος, η Τυνησία κ.λπ. Τη σκυτάλη παίρνει η Γαλλία και ακολουθούν και άλλες χώρες εντός και εκτός ευρωζώνης και Ευρώπης.

    Κεντρικά ζητήματα στην καμπάνια αυτή είναι ο ρόλος του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην ανάδειξη του δημοσίου χρέους ως κεντρικού ζητήματος, γύρω από το οποίο αρθρώνεται η πολιτική λιτότητας παγκοσμίως, η νομιμότητα του χρέους αυτού και η διαπίστωση ότι υπάρχει αδυναμία εξυπηρέτησής του με όρους λιτότητας, όπως επιδιώκεται από τις ηγεσίες τόσο της Ευρώπης όσο και των ΗΠΑ. Τα ζητήματα αυτά συζητήθηκαν ευρέως από πλευράς τόσο στρατηγικής όσο και οργανωτικής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η προσπάθεια που καταβάλλεται ήδη στη Βρετανία, όπου η κυβέρνηση υποχρεώθηκε έπειτα από πολλές πιέσεις να παραδώσει στοιχεία σχετικά με τους οφειλέτες του βρετανικού Δημοσίου. Από τα στοιχεία αυτά προέκυψε ότι τη δεκαετία του 1980, η Αίγυπτος έλαβε από τη βρετανική κυβέρνηση δάνεια σημαντικού ύψους για την κάλυψη στρατιωτικών δαπανών, που βεβαίως διογκώνουν σήμερα τις υποχρεώσεις της Αιγύπτου!

    Οπως θα περίμενε κανείς, η περίπτωση της Ελλάδας συζητήθηκε ευρέως, ενώ θερμή ήταν η συμπαράσταση που εκφράστηκε στον αγώνα του ελληνικού λαού κατά της αδιέξοδης και κοινωνικά άδικης πολιτικής, που ασκείται σε βάρος του εδώ και δύο χρόνια. Μάλιστα, εκδόθηκε ψήφισμα, το οποίο χαιρετίζει τους αγώνες των ελλήνων εργαζομένων ενάντια στη λιτότητα, για αξιοπρεπή διαβίωση, κοινωνική δικαιοσύνη και για το δικαίωμα να αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον τους. Το τριήμερο έληξε με την ανανέωση της συμφωνίας των οργανώσεων που συμμετείχαν σε αυτό για τη συνέχιση και εντατικοποίηση των κινητοποιήσεων παγκοσμίως γύρω από μια σειρά αιτήματα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Οικονομία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Οικονομία της έντυπης έκδοσης
Κυβέρνηση
Νέα κυβέρνηση, ίδιες συμπληγάδες
Υπολογίζεται να φτάσει το 1 δισ. ευρώ η υστέρηση στα έσοδα
Τράπεζες
Το «κούρεμα» τώρα, η «λυπητερή» μετά
Τουρισμός
Κερδοσκοπικά παιχνίδια σε... εφιαλτικό τοπίο
Κτηματαγορά
Βουτιά στο κενό για την αγορά ακινήτων
Διεθνείς αγορές
Η ευρω-περιφέρεια καταρρέει, ο DAX τραβάει την ανηφόρα
Θέματα καταναλωτή
Καμπάνες στους παρόχους κινητής για χρεώσεις Ιντερνετ
Επιχειρήσεις
Ελεγκτές ιδιωτικής χρήσης για Α.Ε. και ΕΠΕ
Η ύφεση αγγίζει και τα βαριά χαρτιά
Εκκλησία της Ελλάδος
Τα εκκλησιαστικά πωλητήρια
Πλεονεκτήματα για τον Αστέρα
Τράπεζα Κύπρου
Εξίσωση για δυνατούς λύτες η κεφαλαιακή ενίσχυση της Τράπεζας Κύπρου