Έντυπη Έκδοση

Αθλητισμός

Φιλιππικοί

  • Εχασε, αλλά πήρε ψήφο εμπιστοσύνης

    Η ήττα του Παναθηναϊκού, τα... ξημερώματα της Παρασκευής, από την ΤΣΣΚΑ, μπορεί να μην ήταν αυτό που λέμε στον αθλητισμό «γλυκιά ήττα», γιατί, έτσι όπως ήλθε, στο τέλος ενός συγκλονιστικού αγώνα, πόνεσε πολύ.

    Ομως ήταν μια ήττα που σίγουρα βοήθησε τον πρωταθλητή Ευρώπης να δει πόσο μετράει φέτος απέναντι στους «σφετεριστές» του τίτλου του, σε τι υπολείπεται έναντι αυτών, σε τι συνεχίζει να υπερέχει και ενδεχομένως μέχρι πού μπορεί να φτάσει στην κούρσα για το Φάιναλ Φορ της Κωνσταντινούπολης.

    Οπως αντιλαμβάνεται κανείς, και μόνο η αναφορά της «γλυκιάς ήττας» σημαίνει ότι ο Παναθηναϊκός πέρασε το τεστ και δημιουργεί βάσιμες, πλέον, ελπίδες για τη συνέχεια της διοργάνωσης. Από την άποψη αυτή, λοιπόν, ο αγώνας με την ΤΣΣΚΑ θα μπορούσε, ίσως, να παρομοιασθεί με τον πρώτο των περυσινών πλέι οφ, εναντίον της Μπαρτσελόνα, όταν και πάλι ο Παναθηναϊκός είχε ηττηθεί, αλλά όμως είχε αποδείξει ότι ήταν ικανός να ανατρέψει την εις βάρος του κατάσταση, πράγμα που τελικά έκανε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο.

    Η διαφορά τού φέτος με το πέρυσι έγκειται στην απόσταση από το τελικό ραντεβού, γεγονός που κάνει πιο επισφαλή τα τωρινά συμπεράσματα. Γιατί κανένας δεν μπορεί να ξέρει τι θα συμβεί μέχρι τον Μάιο, όχι μόνο στον Παναθηναϊκό, αλλά και στους ανταγωνιστές του. Ομως, πέρα από ενδεχόμενες ατυχίες, που είναι αδύνατον να προβλεφθούν, για τους πρωταθλητές Ευρώπης ένα είναι βέβαιο: ο χρόνος κυλάει υπέρ τους! Για να ενσωματώσουν πλήρως τους νέους παίκτες και παράλληλα να αποδεχθούν, γύρω στο Γενάρη, τον άτυχο Περπέρογλου, η προσφορά του οποίου εκτιμάται εντέλει περισσότερο εν τη απουσία του παρά εν τη παρουσία του!

    Θα το ξαναπώ ακόμα μια φορά. Το μεγαλύτερο κατόρθωμα του Παναθηναϊκού είναι ότι, ενώ τα δύο τελευταία καλοκαίρια αντικατέστησε αστέρες σαν τους Σπανούλη, Πέκοβιτς, Φώτση, Νίκολας με παίκτες που διαθέτουν σαφώς μικρότερη λάμψη, εντούτοις συνέχισε να είναι απολύτως ανταγωνιστικός στο κορυφαίο επίπεδο και μάλιστα να προκαλεί, μεταξύ των αντιπάλων του, όχι απλά σεβασμό, αλλά και φόβο.

    Σ' αυτό όμως πρέπει να αναζητήσει κανείς τον Ομπράντοβιτς και τον στενό του συνεργάτη Δ. Ιτούδη, που 13 χρόνια τώρα έχουν μετατρέψει τον Παναθηναϊκό στο καλύτερο πανεπιστήμιο μπάσκετ στην Ευρώπη. Με αρχές και πρόγραμμα που δεν αλλάζουν ποτέ και συμβάλλουν τα μέγιστα στην εξέλιξη παικτών όλων των κατηγοριών. Από τους πιο ταπεινούς (βλέπε π.χ. Καϊμακόγλου) μέχρι και τους σούπερ σταρ που, πηγαίνοντας στον Παναθηναϊκό, ανακαλύπτουν ότι έχουν αρκετά ακόμα να μάθουν.

    Με λίγα λόγια, το φετινό μεγάλο στοίχημα, όπως φάνηκε και εναντίον της ΤΣΣΚΑ, θα είναι για τους «πράσινους» οι καινούριοι Λόγκαν, Σμιθ και ο επανακάμψας Γιασικεβίτσιους. Οι Σάτο, Καλάθης, Καϊμακόγλου, Βουγιούκας είναι καλύτεροι από πέρυσι, ο τόσο άτυχος την πρώτη φορά Μάριτς μπορεί να θεωρηθεί ένα επιπλέον νέο απόκτημα. Ενώ οι Μπατίστ, Διαμαντίδης, Τσαρτσαρής, Περπέρογλου, αντιπροσωπεύουν την εμπειρία και ταυτόχρονα ενσαρκώνουν το πνεύμα της ομάδας.

    Σίγουρα ο φετινός Παναθηναϊκός έχει λιγότερο ταλέντο από την ΤΣΣΚΑ και την Μπαρτσελόνα, ενδεχομένως δε και από άλλες ομάδες στην Ευρωλίγκα, αλλά αυτό μπορεί και να το παρακάμψει, αν καταφέρει να πάρει ό,τι περιμένει από τους τρεις που προαναφέραμε. Αν λοιπόν ο Σμιθ ανταποκριθεί στις επιστημονικές άμυνες του Ομπράντοβιτς και, γενικότερα, από παίκτης ενστίκτου στο χαμηλότερο επίπεδο, καταφέρει να παίξει με οδηγό τη σκέψη, τη σωστή επιλογή και την τακτική, τότε οι «πράσινοι» θα έχουν «ένα το κρατούμενο».

    «Ενα δεύτερο κρατούμενο» θα έχουν αν ο Λόγκαν καταλάβει τι μπορεί να κάνει και τι όχι σ' αυτό το επίπεδο και επιλέξει ανάλογα και -τέλος- «ένα τρίτο κρατούμενο», αν ο Γιασικεβίτσιους ανταποκριθεί σε ό,τι περιμένουν όλοι από αυτόν: υψηλής κλάσεως δημιουργία ή εκτέλεση, σε επιλεγμένα σημεία αγώνων, με πολύ μεγάλη σημασία και υψηλό συντελεστή δυσκολίας.

    Ο Ομπράντοβις έχει στο ενεργητικό του τα μεγαλύτερα κατορθώματα (Κωνσταντινούπολη 1992, Τελ Αβίβ 1994, Μπολόνια 2002) στην ιστορία της Ευρωλίγκας. Ενα ακόμα απλά θα κατέρριπτε μια για πάντα το γνωστό αξίωμα «Οι παίκτες κάνουν τον προπονητή και ο προπονητής την ομάδα». Γιατί ο περί ου ο λόγος προπονητής τα κάνει όλα, και τους παίκτες και την ομάδα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Αθλητισμός της έντυπης έκδοσης
Ποδόσφαιρο
Οταν ο Τζεμπούρ συνάντησε τον Λέτο
Κάθε «El Classico» και μια ιστορία...
Κάτι τρέχει με τη Μίλαν