Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Η άποψή μου

  • Η xρεοκοπία της κυρίαρχης πολιτικής

    Η οικονομία είναι σε κρίση. Ο μηχανισμός υπέρβασής της, η πολιτική, είναι μπλοκαρισμένος. Πριν ολοκληρωθεί η χρεοκοπία της χώρας, έχει ήδη χρεοκοπήσει η κυρίαρχη πολιτική.

    Πολιτική που παράγει αδιέξοδα, αγριότητες εις βάρος του λαού, ενώ συνοδεύεται από υποχωρήσεις στις έξωθεν πιέσεις. Είναι χαρακτηριστικό, ότι αντί η προηγούμενη κυβέρνηση να καταγγείλει εκείνους τους ανώτερους υπαλλήλους των ευρωπαϊκών θεσμών που εκβιάζουν τη χώρα μας, τους συνέδραμε. Στόχος της, να εκβιαστούν ο λαός και η αντιπολίτευση. Οι ένοχοι αναζητούν συνένοχους.

    Ανάλογα, αντί να γίνουν εκλογές, προβάλλεται το επιχείρημα ότι «η χώρα κινδυνεύει» να καταστραφεί από τη διεξαγωγή τους. Δεν θυμάμαι σε δημοκρατικό καθεστώς να έχει ξαναδιατυπωθεί η άποψη από κυβερνών κόμμα ότι η δημοκρατία μπορεί να αποτελεί παράγοντα καταστροφής.

    Δείγμα του πόσο έχει παγιδευτεί ηγεσία του ΠΑΣΟΚ σε συμφέροντα, σε νοοτροπία υποτέλειας, αλλά και σε μια αντίληψη βίαιου «εκσυγχρονισμού», ορθότερα αναχρονισμού.

    Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επικαλέστηκε το επιχείρημα ότι αν γίνουν εκλογές, θα χαθεί πολύτιμος χρόνος, οι 21 μέρες, δηλαδή, που απαιτεί το Σύνταγμα. Ουσιαστικά, υποστηρίζει ότι η δημοκρατική διαδικασία είναι αχρηστεμένος χρόνος. Υποκρίνεται, όμως, διότι για 12 ολόκληρες ημέρες η χώρα βρισκόταν σε πλήρη παράλυση χωρίς να δοθεί το δικαίωμα στο λαό να μιλήσει. Η ζωή, δηλαδή, απέδειξε τη χρεοκοπία αυτών των αιτιολογήσεων.

    Αυτή τη διαπίστωση η κυβέρνηση την αποκρούει υποστηρίζοντας ότι αν γίνουν εκλογές, η χώρα κινδυνεύει να μην πάρει τα οκτώ εκατομμύρια ευρώ, την έκτη δόση, που έχει άμεσα ανάγκη. Αυτό που αποσιωπά είναι ότι στις 12 ημέρες τις κρίσης, αδιέξοδου και σπατάλης χρόνου, σηκώθηκαν από τις ελληνικές τράπεζες σε συνθήκες πανικού οκτώ δισ. ευρώ και προστέθηκαν στα προηγούμενα 60 δισ. που έχουν κάνει φτερά. Δηλαδή, τι έγινε; Παραδίδουν κυριαρχία, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα, προκειμένου η χώρα να πάρει άμεσα μια δανειακή δόση που το ύψος της είναι αντίστοιχο με τα λεφτά που χάθηκαν από την ελληνική οικονομία! Αυτό αν δεν είναι χρεοκοπία πολιτικής, και επικοινωνιακής πολιτικής τι είναι;

    Το Κόμμα του Μνημονίου παρουσιάζει και ένα επιχείρημα πιο γενικό ως προς τα μελλούμενα. Υποστηρίζει ότι πρώτα πρέπει να τακτοποιηθούν τα των συμφωνιών της Συνόδου Κορυφής του Οκτωβρίου και μετά να πάμε σε εκλογές. Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι οι πρόσφατες συμφωνίες είναι κακές διότι εκχωρούν κυρίαρχα δικαιώματα της χώρας, ενώ εισάγεται η αρχή της ύπατης αρμοστείας.

    Στην πραγματικότητα, τρόικα και δικομματισμός δεν βιάζονται να τακτοποιήσουν τα των συμφωνιών, «για να μην χαθούν». Εκείνο για το οποίο βιάζονται είναι να προλάβουν τον λαό. Να τον παρεμποδίσουν να εκφραστεί και να αναβάλλουν όσο μπορούν τις εκλογές. Ο πραγματικός φόβος της τρόικας και του νέου ραγιαδισμού δεν είναι οι μεταξύ τους δυσλειτουργίες, αλλά ο λαός. Δεν είναι σίγουροι το τι θα τους βγάλουν οι εκλογές και πώς θα αντιμετωπιστεί μια εκλογική αμφισβήτηση των κάκιστων συμφωνιών μεταξύ τρόικας και Βενιζέλου - Παπανδρέου. Αν και κατά πόσο την επομένη των εκλογών θα μπορούν να επιβάλλουν ό,τι θέλουν, έτσι όπως το έκαναν μέχρι σήμερα διαπραγματευόμενοι με ασπόνδυλους. Προκειμένου, λοιπόν, να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, θέλουν να δέσουν τον γάιδαρο πριν να μιλήσει ο λαός.

  • Από την οικονομική στην πολιτική κρίση

    Η παγκόσμια οικονομική κρίση που άρχισε το 2008 ως χρηματοπιστωτική κρίση στις ΗΠΑ γρήγορα μετατράπηκε σε κρίση της πραγματικής οικονομίας και εξελίχθηκε σε δημοσιονομική κρίση στις περισσότερες αναπτυγμένες χώρες.

    Είναι αλήθεια ότι οι κυβερνήσεις των αναπτυγμένων χωρών (ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ενωση) πολύ γρήγορα, ανεξάρτητα από τον πολιτικό τους προσανατολισμό, ανταποκρίθηκαν στην ανάγκη να χορηγηθεί ρευστότητα στην πραγματική οικονομία, όταν το τραπεζικό σύστημα κινδύνευε με κατάρρευση προκειμένου να μην καταρρεύσει και ολόκληρη η πραγματική οικονομία. Προφανώς, η ρευστότητα (χρηματικά κεφάλαια) που διοχετεύθηκε από τους κρατικούς προϋπολογισμούς στις τράπεζες για να στηριχτεί η πραγματική παραγωγή, οδήγησε στην αύξηση των δημόσιων δαπανών. Ταυτόχρονα υπήρξε επιβράδυνση της οικονομικής δραστηριότητας που μείωσε τα φορολογικά έσοδα των κρατικών προϋπολογισμών. Ετσι, η αύξηση των δαπανών και η μείωση των εσόδων δημιούργησε σοβαρά δημοσιονομικά ελλείμματα.

    Στις περισσότερες αναπτυγμένες χώρες αυξήθηκε ο δανεισμός από τις διεθνείς χρηματαγορές προκειμένου να καλύψει αυτά τα ελλείμματα. Στις ισχυρότερες από αυτές τις χώρες, το πρόβλημα του δανεισμού από τις διεθνείς αγορές για την κάλυψη των ελλειμμάτων των προϋπολογισμών τους αντιμετωπίζεται με μια σχετικά ήπια περιοριστική δημοσιονομική πολιτική (Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία) η οποία δεν έχει πολύ μεγάλες κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες ( μείωση μισθών και συντάξεων -ύφεση- ανεργία).

    Στις λιγότερο ισχυρές χώρες, τις λεγόμενες PIIGS δηλαδή, στην Πορτογαλία, στην Ιταλία, στην Ιρλανδία, στην Ελλάδα, στην Ισπανία, το πρόβλημα της κάλυψης των ελλειμμάτων με αύξηση του δανεισμού από τις διεθνείς αγορές οδήγησε σε πολύ υψηλά επιτόκια, λόγω του κινδύνου αποπληρωμής των δανείων τους και σε ορισμένες περιπτώσεις χρειάστηκε η ευρωπαϊκή συνδρομή μέσω του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης και του ΔΝΤ (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία).

    Ταυτόχρονα στις χώρες αυτές η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση προκαλεί κοινωνική κρίση. Τα μέτρα λιτότητας που λαμβάνονται προκειμένου να αποπληρωθούν τα χρέη και να καλυφθούν τα ελλείμματα είναι εξαιρετικά σκληρά και πλήττουν σοβαρά το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Επιπλέον, οι χώρες αυτές καθώς βρίσκονται στην ευρωζώνη δεν μπορούν να εφαρμόσουν μέτρα νομισματικής πολιτικής (υποτίμηση η/και κάλυψη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων με έκδοση χρήματος). Είναι έτσι αναγκασμένες να εφαρμόζουν περιοριστικά μέτρα δημοσιονομικής και εισοδηματικής πολιτικής, τα οποία έχουν τεράστιο κοινωνικό και πολιτικό κόστος.

    Ετσι η ένταση της κοινωνικής κρίσης προκαλεί κρίση και στο επίπεδο της πολιτικής διακυβέρνησης. Η πολιτική κρίση πρώτα εμφανίστηκε στην Ιρλανδία και μετά στην Πορτογαλία, πράγμα που οδήγησε και τις δύο χώρες σε εκλογές και στην άνοδο στην εξουσία των κομμάτων της αντιπολίτευσης, προφανώς με το ίδιο οικονομικό πρόγραμμα, εφόσον η οικονομική κρίση συνεχίζεται και απαιτεί ανάλογη οικονομική πολιτική λιτότητας. Παρόμοια πολιτική κρίση δημιουργείται και στην Ιταλία, καθώς η οικονομική κρίση οξύνεται κυρίως λόγω αναξιοπιστίας της κυβέρνησης και φαίνεται να οδηγεί σε εκλογές ή σε συνεννόηση των βασικών πολιτικών κομμάτων. Στη χώρα μας η πολιτική κρίση εμφανίστηκε με μεγαλύτερη οξύτητα λόγω και της μεγαλύτερης έντασης της οικονομικής και της κοινωνικής κρίσης σε σχέση με τις άλλες χώρες και αλλά και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Ετσι, ενώ στις άλλες χώρες δεν ετέθη σε αμφισβήτηση ο ευρωπαϊκός τους προσανατολισμός, στην Ελλάδα υπήρξε και αυτή η αυτοκαταστροφική σκέψη. Επίσης, ενώ στις άλλες χώρες (Ιρλανδία, Πορτογαλία ) η συνεννόηση μεταξύ των βασικών κομμάτων εξουσίας ήταν μια αυτονόητη πράξη εθνικής σωτηρίας, προκειμένου να αντιμετωπισθεί η κρίση και να εξασφαλισθεί η ευρωπαϊκή συνδρομή, στη χώρα μας η πολιτική συνεννόηση παρουσιάζει σοβαρές δυσκολίες δημιουργώντας μεγάλους κινδύνους για την εθνική μας υπόσταση μέχρι να επιτευχθεί.

  • Η αριστερά ως κοινωνική συμμαχία

    Οποιαδήποτε συζήτηση για τη σύμπηξη κοινωνικών συμμαχιών οφείλει να λάβει υπόψη τα κοινωνικά δεδομένα όπως αυτά διαμορφώνονται από τις αλλαγές στην ταξική διάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας.

    Σε τελική ανάλυση εδώ θα βασιστεί η νέα σχέση κοινωνικής αντιπροσώπευσης την οποία η αριστερά οφείλει να εκφράσει. Τρία είναι τα κύρια χαρακτηριστικά αυτών των αλλαγών που το μνημόνιο επιτάχυνε: (α) η αύξηση της αποσπασμένης απλήρωτης εργασίας και η μεγαλύτερη ρευστοποίησή της (μείωση μισθών, παράταση χρόνου εργασίας, ευελιξία), (β) η αποταξικοποίηση-προλεταριοποίηση των παραδοσιακών μικροαστικών στρωμάτων (αγρότες, βιοτέχνες κ.ά.), και (γ) η πληβιοποίηση των μισθωτών μεσαίων στρωμάτων (κάτοχοι τίτλων σπουδών, πολιτισμικού κεφαλαίου). Αυτά συνδέονται άμεσα με τη συγκεντροποίηση του κοινωνικού πλούτου στα χέρια μερίδων της αστικής τάξης αλλά και με την παραπέρα διαφοροποίηση του κοινωνικού σώματος. Η προλεταριακή συνθήκη, τόσο με την έννοια της εκμετάλλευσης (ιδιοποίηση απλήρωτης εργασίας), πολύ δε περισσότερο με την έννοια της ανεργίας, γενικεύεται, ακουμπώντας ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού.

    Η κατάσταση αυτή προσδιορίζει τις δυνατότητες ανάπτυξης κοινωνικών συμμαχιών όσο και την κοινωνική τους βάση. Πρόκειται πρωτίστως για τη σύγκρουση κεφαλαίου-εργασίας, στις παρυφές της οποίας αναδύονται και δευτερεύουσες συγκρούσεις, όπως μεταξύ κεφαλαίου και μικροαστικών στρωμάτων ή ακόμη συγκρούσεις με πολιτισμικό και οικολογικό διακύβευμα (μεταναστευτικό, ποιότητα ζωής κ.λπ.). Κάποιες από αυτές ενυπάρχουν στον τεχνικό (επαγγελματικό) καταμερισμό εργασίας και εκδηλώνονται σήμερα ως αντίσταση στη συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και των μέσων (ταξί, φορτηγά κ.λπ.), εμπερικλείουν δε, παρά τον «συντεχνιακό» τους χαρακτήρα και δικαιώματα. Αυτά, ως υλική και συμβολική αμοιβή, είναι, σύμφωνα με τον φιλελευθερισμό, νόμιμα και θεμιτά, καθώς οι θέσεις καταλαμβάνονται με βάση ικανότητες, στις οποίες λογίζονται και οι αγοραίες (καπατσοσύνη, «μέσον» κ.ά.). Συνεπώς αυτοί που κατηγορούν σήμερα τις επαγγελματικές κατηγορίες των ταξιτζήδων, των φορτηγατζήδων κ.ά. που ο ίδιος ο καπιταλιστικός καταμερισμός εργασίας έφερε μαζί του για συντεχνιασμό, δεν ζητούν την κατάργησή του, σύμφωνα με την αρχή του Κομμουνιστικού Μανιφέστου, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του, στον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, αλλά την διατήρησή του, όμως χωρίς δικαιώματα. Κοντολογίς οι άνθρωποι ανυπεράσπιστοι, γυμνοί, βορά στο κεφάλαιο.

    Επομένως ο χαρακτήρας αυτής της συμμαχίας θα έχει πρωτίστως αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα ενώ θα συμπεριλάβει τα μικροαστικά και λαϊκά στρώματα, καθώς οι αντιθέσεις που εδώ εμφανίζονται δεν έχουν συγκρουσιακό χαρακτήρα. Η ένταξη αυτών των στρωμάτων είναι κρίσιμη ώστε να διαρρηχθεί η ιδεολογική συμμαχία του κεφαλαίου με αυτά. Μολαταύτα η συμμαχία αυτή για να είναι γειωμένη στην ελληνική πραγματικότητα οφείλει να γίνει πρωτίστως με όρους ανάγκης (υπεράσπιση της εργασίας, του λαϊκού εισοδήματος και του δημόσιου πλούτου), και δευτερευόντως με όρους επιθυμίας και αισθητικής που δύσκολα διαμεσολαβούνται κοινωνικά (βλ. «αγανακτισμένοι», «πλήθος» κ.λπ.).

    Τίθεται επομένως το ερώτημα ποια πολιτικά κόμματα δύνανται, συνθέτοντας τα επιμέρους συμφέροντα αυτών των στρωμάτων, να εκφράσουν πολιτικά τη νέα σχέση κοινωνικής εκπροσώπησης. Ενώ το ΚΚΕ διαθέτει ισχυρά ερείσματα, κυρίως στα εργατικά, στα αγροτικά, καθώς επίσης και στα μικροαστικά στρώματα, αδυνατεί εντούτοις -εξαιτίας της αποξένωσής του από τους διανοούμενους αλλά και ενός ιδιότυπου αναχωρητισμού που εμποδίζει το «άνοιγμα» (πολιτικό και πολιτισμικό) στην κοινωνία, να αποκτήσει πρόσβαση στα μεσαία στρώματα και να θέσει ζήτημα ηγεμονίας.

    Παρ' όλα αυτά η ανάληψη από μέρους του της ηγεμονικής πρωτοβουλίας για τη σύμπηξη του ενιαίου μετώπου, έχει τη σημασία του, επειδή το ΚΚΕ ως σταθερός πολιτικός οργανισμός, οφείλει να εντάσσει με πιο ισορροπημένο τρόπο την τακτική στη στρατηγική. Δεν χάνεται έτσι στην αποσπασματική δράση και στον ακτιβισμό του «όλα ή τίποτε», ή, του «εδώ και τώρα» που χαρακτηρίζει μορφές δράσεις μικροαστικών στρωμάτων και της «ριζοσπαστικοποιημένης» διανόησης που βρίσκονται -υποστασιοποώντας την εξουσία και το κράτος- σε πόλεμο μαζί τους, όχι όμως με το κεφάλαιο, όσο και εξαιτίας της ιστορίας του που ταυτίζεται με τους κοινωνικούς αγώνες του λαού μας. Από την άλλη ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και άλλα μορφώματα της αριστεράς, εκφράζοντας κατά κύριο λόγο τμήματα των μισθωτών μεσαίων στρωμάτων, των ελεύθερων επαγγελματιών και μιας ετερόδοξης διανόησης που απειλούνται με πληβιοποίηση, είναι αναγκαίος για την επίτευξη αυτού του εγχειρήματος. Σε τελική ανάλυση πρόκειται για συμμαχία κοινωνικών στρωμάτων.

  • Κάτω η νέα εθνικο- σοσιαλιστική κυβέρνηση

    Πρώτη φορά δεν επιτρέπεται να παραχωρηθεί ούτε λεπτό ανοχής απέναντι στη νέα κυβέρνηση, όχι μόνον από τους πολιτικοποιημένους αριστερούς πολίτες, αλλά ακόμη από κάθε στοιχειωδώς ορθολογικά σκεπτόμενο άνθρωπο ο οποίος έχει υποστεί τις συνέπειες της πολιτικής που αυτή η κυβέρνηση θα συνεχίσει και θα εντείνει.

    Ετσι λοιπόν η σύνθεση της νέας κυβέρνησης μικρή σημασία έχει για το μέλλον του λαού μας. Αυτός θα είναι στο ίδιο έργο θεατής. Και αυτό θα συμβεί διότι αυτή η κυβέρνηση:

    *Είναι προϊόν της ξεδιάντροπης, εκβιαστικής, κατοχικού τύπου, επέμβασης του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κέντρου για συναίνεση στην κορυφή, έτσι ώστε αυτή να μπορέσει, όσο γίνεται, να αντισταθμίσει τη δεδομένη απώλεια κοινωνικής συναίνεσης από τη βάση. Αυτό είναι αναγκαίο για να συνεχιστεί, όσο πιο απρόσκοπτα για τους κυρίαρχους, η βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική.

    *Η ιδέα του σχηματισμού της υιοθετήθηκε και στηρίχθηκε με πάθος από τους ιδεολογικούς εκπροσώπους της αστικής τάξης και με λιγότερη ή περισσότερη θέρμη από τις συνιστώσες του μπλοκ αστικής εξουσίας, δηλαδή από το κατέχον το πρώτο βραβείο νεοφιλελευθερισμού ΠΑΣΟΚ, το προς στιγμήν «δεν σε παίζω με την μπάλα μου» κυβερνητικό εξαπτέρυγο ΛΑΟΣ, τη δήθεν αντιμνημονιακή Ν.Δ., τη δήθεν ταγμένη στη συναίνεση, για να επιβιώσει πολιτικά, «Δημοκρατική Συμμαχία», και πιο χαλαρά από τους Πασόκους με πολιτικά της αστικοθεσμολάγνου «Δημοκρατικής Αριστεράς».

    *Είναι προϊόν της σχετικής αυτοτέλειας των πολιτικών του συστήματος, οι οποίοι ναι μεν είναι υπηρέτες της αστική τάξης, από την άλλη όμως προσπαθούν να διαφυλάξουν και τα προσωπικά τους ιδιοτελή συμφέροντα, λειτουργώντας όπως γράφει ο Νίτσε σαν «ειδωλολάτρες» του εξουσιαστικού θρόνου, ή «αναρριχητικοί και ακόλαστοι» πίθηκοι.

    Αυτό αποδείχθηκε περίτρανα τόσο από τη εμμονή του Γιώργου Παπανδρέου να παραμένει γαντζωμένος με νύχια και με δόντια στην εξουσία όσο και από την άρνηση του Αντώνη Σαμαρά να υποστεί τη φθορά της πριν καν τη γευτεί.

    *Είναι βέβαιο ότι θα διέπεται από τη μονοδιάστατη δογματική σκέψη με βάση την οποία το καλό των λαών ταυτίζεται με τα συμφέροντα του κεφαλαίου και των νόμιμων ή παράνομων τοκογλύφων, και με βάση την οποία δεν έχουμε άλλη λύση παρά την υποταγή στα κελεύσματα των δυναστών μας.

    *Είναι επίσης βέβαιο ότι πρώτη φορά θα τηρήσει τις υποσχέσεις της, μια και αυτές δεν τις έδωσε στον λαό, αλλά στους δυνάστες του. Με βάση αυτές θα συνεχίσει την πολιτική της πολύπλευρης έντασης της εκμετάλλευσης του λαού, του ξεπουλήματος της χώρας, της έντασης της εξάρτησης και του αυταρχισμού. Εξ ου και δεν θα είναι κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» αλλά κυβέρνηση λαϊκής καταστροφής .

    *Είναι βαθιά αντιδημοκρατική, όχι μόνον διότι συγκροτήθηκε κατ' απαίτησιν ξένων κέντρων, όχι μόνον διότι αποτελεί προϊόν παρασκηνιακών παζαριών πίσω από την πλάτη του λαού, και όχι προϊόν λαϊκής εντολής, όχι μόνον διότι θα εφαρμόσει και θα δεσμεύσει τον λαό μας για δεκαετίες με μια συμφωνία με την οποία διαφωνεί στη συντριπτική του πλειοψηφία, όχι μόνον διότι ο έχων τον πρώτο λόγο σε αυτήν είναι παντελώς άγνωστος και ουδέποτε κριθείς από τον λαό, ενώ αντίθετα είναι γνωστός και ευμενώς αποδεκτός από τους διεθνείς τοκογλύφους, μια και ως τραπεζίτης ανήκει στη φάρα τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι μέλος του λόμπι Trilateral Commission (τριμερής επιτροπή), ενός οργανισμού που έφτιαξαν τη δεκαετία του '70 εκπρόσωποι πολυεθνικών εταιρειών και που έχει ρητό στόχο τον περιορισμό των δημοκρατικών κατακτήσεων των λαών και την αύξηση της εξουσίας αυτών των εταιρειών (1).

    *Τέλος, είναι βαθιά αντιδημοκρατική, διότι σε αυτήν θα συμμετέχει, στο πλαίσιο της ανοιχτής πια εθνικοσοσιαλιστικής συμμαχίας, και η φύσει αντιδημοκρατική ακροδεξιά, και μάλιστα με εκπρόσωπό της, μεταξύ άλλων, τον Μάκη Βορίδη, τον τσεκουροφόρο τέως πρόεδρο της ΕΠΕΝ, κόμματος που ίδρυσε ο δικτάτορας Παπαδόπουλος!

    Στην πραγματικότητα είχαμε από την άποψη της πολιτικής που πρόκειται να εφαρμοστεί πολύ κακό για το τίποτα. Με άλλα λόγια «ώδινεν όρος και έτεκεν μυν».

    Αλλά ακόμη και ο τρόπος που το λαϊκό ένστικτο αντιμετώπισε την καθυστέρηση της συγκρότησης αυτής της κυβέρνησης είναι ενδεικτικός του χαρακτήρα της. Οι απλοί άνθρωποι, σε αντίθεση με την αγωνία των κατακτητών και των ντόπιων παπαγάλων τους, όχι μόνον δεν αγωνιούσαν, αλλά διασκέδαζαν με το σίριαλ αυτής της καθυστέρησης. Και διασκέδαζαν διότι αυτή:

    *Γελοιοποιούσε το φθαρμένο στη λαϊκή συνείδηση κυρίαρχο πολιτικό σύστημα.

    *Αποκάλυπτε το πραγματικό ποιόν των πολιτικών των αστικών κομμάτων.

    *Εκνεύριζε τους απεχθείς καταχτητές μας.

    *Τάραζε τις μισητές αγορές.

    *Εστω και για λίγες μέρες διακόπηκαν οι ανακοινώσεις λήψης αντιλαϊκών μέτρων.

    Τώρα που η νέα κυβέρνηση είναι πραγματικότητα, η γνήσια δηλαδή αντι-Ε.Ε. αριστερά επιβάλλεται, δίχως την παραμικρή χρονοτριβή, να στραφεί, αν όχι άμεσα μετωπικά, τουλάχιστον συντονισμένα εναντίον της, εναντίον του μπλοκ εξουσίας που τη στηρίζει εναντίον των ξένων αφεντικών της.

    ΥΓ.: Να υποθέσω ότι στην επέτειο του Πολυτεχνείου, για να το τιμήσει εκ μέρους της κυβέρνησης, θα καταθέσει στεφάνι ο Μάκης Βορίδης;

    (1) Βλέπε άρθρο του Γ. Βασάλου στο gttp://www.aristerovima.gr

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Κυβέρνηση
Αλλάζουν οι όροι του παιχνιδιού
Τα 11 αγκάθια της νέας κυβέρνησης
Πρωθυπουργός σε τέσσερις νύχτες
Συγκατοίκηση με λεπτές ισορροπίες
Εργα και ημέρες του Λ. Παπαδήμου
Οι «μνημονιακοί» κέρδισαν τη μάχη
Οι 8 τραπεζίτες που έγιναν πρωθυπουργοί
Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και ο ΛΑΟΣ στην εξουσία
ΠΑΣΟΚ
Το καταστατικό, ο πρόεδρος και το άγχος των εκλογών
Νέα Δημοκρατία
Διχασμός στη Ν.Δ. λόγω συναίνεσης
Συνέντευξη: Φίλιπ Τσιάρας
«Ο Γιώργος και ο Αντώνης πιστεύω να ξαναγίνουν φίλοι»
ΚΚΕ
Τώρα ακόμη πιο αντικυβερνητικά
ΣΥΡΙΖΑ
Κυβέρνηση ταχείας φθοράς βλέπει ο ΣΥΡΙΖΑ
Δημοκρατική Αριστερά
Πλειοψηφούσε το «παρών» αλλά υπερίσχυσε το «όχι»
ΛΑΟΣ
Μπήκε στην κυβέρνηση αλλά κοιτάζει προς τη Ν.Δ.
Ευρωπαϊκή Ένωση
Σενάρια για Ευρώπη δύο ταχυτήτων
Διπλωματία
Χάγη: Παγώνει το θέμα των Σκοπίων
Βιβλίο
Αποκαλύπτοντας τις δανειακές συμβάσεις