Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Προσωπική ματιά

  • Συνειρμοί και αναμνήσεις

    «Η μνήμη είναι το δεύτερο είναι μας. Πλασμένο, περίπου, καθ' ομοίωσιν του πρώτου. Κι όποτε το πρώτο υπολειτουργεί, αθορύβως συμπληρώνει εκείνη» γράφει η Κική Δημουλά στο «Θυμάμαι, άρα ζω;», ένα από τα κείμενα του εορταστικού τόμου «Για μια επέτειο» που μόλις κυκλοφόρησε από τον «Ικαρο», με αφορμή τα εβδομηντάχρονά του.

    Ενός τόμου που υλοποιήθηκε κι αυτός αθορύβως, και στις σελίδες του οποίου η επινόηση, οι συνειρμοί και οι αναμνήσεις αποπνέουν τα θερμότερα συναισθήματα. Σε αντίθεση με το επετειακό λεύκωμα που είχε εκδοθεί το 1993, όταν ο οίκος που δημιούργησαν ο Νίκος Καρύδης, ο Μάριος Πλωρίτης και ο Αλέκος Πατσιφάς στα μαύρα χρόνια της Κατοχής συμπλήρωνε μισόν αιώνα λειτουργίας, η παραπάνω έκδοση δεν στηρίζεται σε ντοκουμέντα γύρω από την ιστορία του «Ικάρου», αλλά σε ποιήματα, διηγήματα και σύντομα δοκίμια δεκάδων συνεργατών του, παλιότερων και νεότερων.

    Με την «Επέτειο» του Οδυσσέα Ελύτη για προμετωπίδα («Εφερα τη ζωή μου ώς εδώ/ Στο σημάδι ετούτο που παλεύει...») η ανθολογία συγκεντρώνει 39 υπογραφές -από των Ευγένιου Αρανίτση, Μ.Ζ. Κοπιδάκη, Ιουλίτας Ηλιοπούλου, Μιχάλη Πιερρή και Χρίστου Ζουράρι έως των Απόστολου Δοξιάδη, Δημήτρη Νόλλα, Γιάννη Υφαντή και Αλέξη Κυριτσόπουλου. Ο τελευταίος στα νιάτα του, μπαίνοντας στο μικροσκοπικό κατάστημα της οδού Βουλής με το θρυλικό πατάρι, ένιωθε το χώρο να τον πλακώνει. Σήμερα όμως, του φαίνεται κάπως μεγαλύτερος, γεμάτος κορίτσια και γυναίκες, κι έναν βιαστικό νέο που... «όλο κοιτάει το ρολογάκι του, σαν τον κούνελο από την "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων"»...

    Πράγματι, ο πρωτομάστορας του «Ικάρου», ο Νίκος Καρύδης, από το 1984 δεν βρίσκεται ανάμεσά μας, αλλά στη θέση του στέκονται οι κόρες και τα εγγόνια του, που συνεχίζουν την οικογενειακή παράδοση μπολιάζοντάς την με ανοίγματα όχι μόνο σε νέους ποιητές και πεζογράφους, Ελληνες και ξένους, αλλά και σε λιλιπούτειους ανανγώστες μέσω μιας πολύ φροντισμένης παιδικής σειράς. Οπως επισημαίνει με τον τρόπο του ο Χρήστος Γιανναράς, σε κοινωνίες παρακμής όπου όλα αγοράζονται, «ο σοβαρός εκδότης επιμένει να μη συναλλάσσεται με την παρακμή». Κι όταν αυτή η συνειδητή αντίσταση μεταγγίζεται και στις επόμενες γενιές, «η μακροβιότητα του οίκου προσδιορίζει τη στάθμη του πολιτισμού της χώρας και διαιωνίζει κάτι που κανένα υπουργείο Πολιτισμού δεν πρόκειται να παραγάγει ποτέ: την αδίδαχτη αρχοντιά».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Βιβλίο
«Εγώ, του Λαέρτη ο γιος...»
Μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι
Μπούκαραν με φορτηγάκι
Παρουσίαση βιβλίου
Παράθυρο στην κρίση
Αρχαιολογία
Εκσκαφές στο μετρό χωρίς αρχαιολόγους
Θέατρο
Η Μυρτιά του Βουνού
Βιβλιοπωλεία
Αθέμιτος ανταγωνισμός τα παζάρια βιβλίου
Μουσεία
Το «όχι» του Λούβρου
Συγγραφείς
Λίγοι γνωρίζουν πια παλιά παραμύθια
Κι εκείνα
Φαβορί για Χρυσές Σφαίρες
Πήδηξε στο κενό
TV & Media
600 θέσεις εργασίας, 300 εκτός ΑΣΕΠ
Διεθνής καταδίκη για τη Χρυσή Αυγή
Η Κεφαλονιά βραβεύει τη Μαρία Χούκλη
Νέα εταιρεία επικοινωνίας
«Οχι λουκέτο στο δημοτικό ραδιόφωνο της Αθήνας»