Έντυπη Έκδοση

Η Αμάντα Μιχαλοπούλου για το θεατροποιημένο μυθιστόρημά της

«Παραπαίουμε ως προς την ταυτότητά μας»

«Γιατί σκότωσα την καλύτερή μου φίλη» («Καστανιώτης»). Αλλο ένα μυθιστόρημα που μεταφέρθηκε στη θεατρική σκηνή (στο «104», στο Γκάζι, τελευταίες παραστάσεις απόψε και αύριο). Και παρότι το βιβλίο της Αμάντας Μιχαλοπούλου μιλά για τη μεταπολίτευση, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, την οικουμενική κυβέρνηση -τι περίεργο-, ενεργοποίησε σημερινούς 20άρηδες.

 

Η συγγραφέας, που είχε αρνηθεί παλαιότερα το μυθιστόρημα να γίνει ταινία και ενώ η σχέση της με το θέατρο είναι, όπως λέει, «μάλλον αποστασιοποιημένη», το παραχώρησε εν λευκώ στους νεαρούς ηθοποιούς. Τι άλλαξε; «Με ενδιέφερε που είναι 20άρηδες. Το βιβλίο μιλάει στα νέα παιδιά. Γιατί μιλάει για το πώς φτάσαμε ως χώρα εδώ που φτάσαμε», λέει για μια ιστορία που ξεκινά στα 70'ς με ηρωίδες δυο κορίτσια. Μια μοναχοκόρη οικογένειας αυτοεξόριστων αριστερών στο Παρίσι και μια κοπέλα γεννημένη στην αποικιοκρατούμενη Αφρική, οι οποίες συναντιούνται στη μεταπολιτευτική Αθήνα.

«Ενα κομμάτι του βιβλίου είναι ο αντιδικτατορικός αγώνας που εκείνη την εποχή νομίσαμε πως έλυσε όλα τα προβλήματα. Και ενώ θεωρήσαμε ότι βαδίζαμε στο δρόμο της μεταπολίτευσης, ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε ότι ο δρόμος αυτός έχει σκαμπανεβάσματα», σχολιάζει σήμερα η Αμάντα Μιχαλοπούλου.

Η κατάσταση της χώρας την ανησυχεί; «Φυσικά. Αλλά το γράψιμο είναι μια πρόταση διεξόδου. Σε βοηθά να βγεις από τα προβλήματα και να δεις σφαιρικότερα το πού είμαστε και πού ανήκουμε».

Πού είμαστε οι Ελληνες σήμερα; «Νομίζω σε μια από τις πολύ δύσκολες φάσεις της νεότερης ιστορίας. Ισως τη δυσκολότερη. Παραπαίουμε. Πάντα παραπαίαμε ως προ την ταυτότητά μας, με όλα τα απομεινάρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, παρ' όλο που έχουμε την επιθυμία να είμαστε Ευρώπη. Και δεν υπάρχει και αντίπαλον δέος. Οι αριστερές δυνάμεις έχουν αναδιπλωθεί. Και έτσι ανεχόμαστε τη Χρυσή Αυγή. Το δομικό μεταναστευτικό πρόβλημα ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε. Αλλά και η χώρα δεν μπορεί να δεχτεί τόσους μετανάστες. Είναι ένα πρόβλημα που μας καταπίνει».

Οπως μας καταπίνουν και τα νέα μέτρα, οι νέοι φόροι: «Ναι, αλλά είναι λάθος να βάζουμε όλα τα μέτρα σε ένα τσουβάλι, ενώ επιβιώνει η σύνταξη για τις ανύμφευτες κόρες» υποστηρίζει η Αμάντα Μιχαλοπούλου, η οποία μαζί με τον άντρα της, τον φωτογράφο Δημήτρη Τσουμπλέκα, συγγράφει αυτό τον καιρό ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Το τρυφερό πάντως φλερτ της με τη νεότητα αποτυπώνεται στο επιστημονικής φαντασίας προεφηβικό μυθιστόρημα «Ερχεται ο Ινξορ» («Πατάκης»), που εκδόθηκε πρόσφατα και μιλά για τη ζωή ενός εξωγήινου. «Εχω και εγώ μια κόρη στην προεφηβεία και την παρακολουθώ. Είναι λοιπόν σαν να γράφω για το παιδί μου».

info

«104», Ευμολπιδών 41, Γκάζι, τηλ.: 210 3455020. Θεατρική διασκευή: Βάσια Ατταριάν, Σοφία Γαλανάκη. Με τους Παναγιώτη Κατσώλη, Νάνσυ Μπούκλη και Στέλλα Νούλη

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Άλλες ειδήσεις
Το φορολογικό τούς αποτελειώνει
Εχω φρικτά μετανιώσει που έγινα συγγραφέας
Στρωματσάδα με τον Γύζη
Εικαστικά δρώμενα
«12 καλλιτέχνες ζωγραφίζουν τόπους και χάρτες της Ελλάδας»
«Λέξεις και Νομίσματα. Από την Αρχαία Ελλάδα στο Βυζάντιο»
Η αβάσταχτη κενότητα του κατεστημένου
Εκλαψε η Ναστάζια Κίνσκι
Addio Μελάτο
Οι 18 ταμπέλες του Αβραμόπουλου
«Σπείρα Σπείρα» εξαγόμενη
Σε πρώτο πλάνο η Κίνα του '30
Από την Κέιτ Μος στον Θουκυδίδη
Οι ταινίες του Διαγωνιστικου
Λουκέτο στη Μονή Λαζαριστών;
«Παραπαίουμε ως προς την ταυτότητά μας»
Eurovision, τζάμπα, με ρεμπέτικα...
Σοβαρή πρωτοβουλία