Ελευθεροτυπία - 14/02/2010
Έντυπη Έκδοση
Επτά, Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2010
Big Band για τέσσερις
Οι μουσικοί επί σκηνής είναι μόλις τέσσερις, αλλά... κάνουν για 30. Μετά τις περσινές «πληθωρικές» του εμφανίσεις και τους πολλούς καλεσμένους, ο Φοίβος Δεληβοριάς μπαίνει σε πρόγραμμα λιτότητας. Από την Παρασκευή και για τέσσερα μόνο διήμερα (κάθε Παρασκευή και Σάββατο) παρουσιάζει στο «Μετρό» τη μουσική παράσταση «Big Band» με 30 μουσικά όργανα!
Την «μεγάλη μπάντα» αποτελούν οι εξής δύο: ο Σταμάτης Σταματάκης στο κοντραμπάσο και ο Γιώργος Κατσάνος (συλλέκτης και σολίστας πολλών μουσικών οργάνων). «Πηγαίνοντας σε δημοπρασίες σε όλη την Ευρώπη και ψάχνοντας κάθε απίθανο παζάρι κατάφερε να παίζει όλα εκείνα που δεν σκέφτεται ποτέ κανείς να μάθει: μουσικό πριόνι, theremin, βιμπραντονεόν, hang, καλίμπα, glockenspiel, στυλόφωνο είναι λίγα μόνο από τα όργανα που χρησιμοποιεί στην παράσταση, στήνοντας ένα μουσικό περίπτερο», λέει ο Φ. Δεληβοριάς για τον συνεργάτη του.
Οι τρεις τους, παρέα με τη Ρένα Μόρφη στο τραγούδι, «παίζουν» με το ρεπερτόριο του τραγουδοποιού, το μπλέκουν με τραγούδια του Κοέν, του Μπρασένς, του Καζαντζίδη και της Πλάτωνος και συστήνουν για πρώτη φορά ζωντανά τις νέες συνθέσεις του Φοίβου που αναμένεται να κυκλοφορήσουν το φθινόπωρο. «Πέρυσι με το που τελείωσαν οι παραστάσεις μπήκα σε μια πολύ δημιουργική φάση. Είχα τρομερή όρεξη για δουλειά. Δεν μου είχε συμβεί για καιρό να κοιμάμαι και να ξυπνάω έχοντας στο μυαλό τη μουσική: αγόραζα δίσκους, κατέγραφα ιδέες, άκουγα συνεχώς νέα πράγματα. Ετσι γεννήθηκαν περίπου 20 νέα κομμάτια».
- Τι κοινό έχουν;
«Πρόκειται για έναν ολόκληρο κύκλο τραγουδιών που αφορούν τον έρωτα. Θα μπορούσε να είναι μια συλλογή διηγημάτων ή μια ποιητική ανθολογία. Επηρεασμένος από τα "69 love songs" των Μαγκνέτικ Φιλντ, "20 Songs about desire" των Ιλς και "Blood on the tracks", του Μπομπ Ντίλαν αποφάσισα να μιλήσω για τον νευρωτικό έρωτα που ζούμε όλοι στις μεγαλουπόλεις, για τα ερωτηματικά που γεννούν οι συναισθηματικές καταστάσεις, την αμφιβολία, την απόρριψη, το ανικανοποίητο, αλλά και το απόλυτο δόσιμο».
«Διαδικασία ανασυγκρότησης»
- Πραγματικά πιστεύεις ότι εκφράζονται σήμερα αυτά τα συναισθήματα;
«Ναι, αν και μ' ένα καρτουνίστικο, σπινταριστό τρόπο. Με αγχωμένα SMS, με σύντομες "ψυχαναλυτικές συνεδρίες" στο Skype και στο Msn. Ολοι θέλουν να τα εξομολογηθούν όλα τώρα, σα να είναι η τελευταία μέρα της Γης. Το βαθύ ερωτικό τραγούδι όμως ήταν πάντα μια άλλη υπόθεση. Γι' αυτό και μου φαίνεται τέλεια στιγμή για έναν ερωτικό δίσκο, τώρα που η μόδα προστάζει πολιτικό τραγούδι -ακόμα και οι πιο mainstream ερωτύλοι γράφουν κομμάτια για την κρίση, τα Δεκεμβριανά, την... πράσινη ενέργεια! Ας πιάσουμε, λοιπόν, εμείς τον έρωτα».
- Κι εσύ έχεις γράψει αρκετά κομμάτια για όσα συμβαίνουν γύρω σου.
«Πράγματι, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν με ενοχλεί αυτή η ανέξοδη κι εύκολη πολιτικολογία και η συγκεκριμένη ευαισθησία που πρέπει να έχει ο καλλιτέχνης. Ενώ, αντιθέτως, τον έρωτα δεν μπορεί καμία τάση να σου τον επιβάλει. Οταν σε χτυπήσει είναι επιτακτικός».
- Και τη λιτότητα πού την εντοπίζεις;
«Παντού. Υπάρχει ένα συμπαθητικό κλίμα όπου όλοι προσπαθούν να μπουν σε τάξη: κάνουν περικοπές, ξεκινούν ψυχοθεραπεία, μπαίνουν σε πρόγραμμα διατροφής και γυμναστικής. Μέσα στο γκρίζο κλίμα φτώχειας μπαίνουμε σε διαδικασία ανασυγκρότησης. Μια low budget έκρηξη δημιουργικότητας, που σε μας εδώ φαίνεται ότι ταιριάζει. Τόσο καλές ελληνικές ταινίες μαζεμένες, ας πούμε, είχαμε καιρό να δούμε. Από τον "ψεύτη ήλιο" του Χρηματιστηρίου, προτιμώ σαφέστατα την "ομίχλη"». *
