Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Τα Σαββατιάτικα

  • ...Αλ-Κάιντα, Αλ-Μπάνο, Αλ-Καπόνε, Αλ-Τσαντίρ, Αλ-ντιλά και Αλ-ίμονο

    (Τυχαίο; Δεν νομίζω) ...Να ζεις στα χωράφια του Πακιστάν μ' έναν μαντρότοιχο γύρω απ' το σπίτι -σαν βίλα στα Μεσόγεια χαμηλών λιπαρών- και να ξεζουμίζεις το Κοράνι και την οποιαδήποτε ευρηματικότητα του «τζιχάντ», δεν είναι και το καλύτερο.

    Για μένα. Για τον Μπιν Λάντεν όμως, που είχε είκοσι αδέρφια και δεκαπέντε μητριές, μάλλον αποτελούσε ζορισμένη πολυτέλεια σε μια ζωή ένδοξα επικίνδυνη και, κυρίως, αφοσιωμένη στον Αλλάχ. Ομως άλλο να δοξάζεις τον Αλλάχ απ' τη βλακώδη ανοχή της Ευρώπης κι άλλο απ' το σκληρό χώμα του Πακιστάν. Ετσι χάσαμε και τον Οσάμα και τώρα θα βολευτούμε με καινούργιους αρχηγούς της «Αλ Κάιντα». Αντε να συνηθίσουμε κάτι τέτοιο. Γι' αυτό πολλοί νοήμονες Ελληνες σκέφτονται τι θα γίνει αν για κάποιο λόγο εξαφανιστεί ο πνευματικός ηγέτης του «Αλ Τσαντίρ»! Είδατε πώς επιδρά η εμπιστοσύνη του «Αλ Τσαντίρ» στο κοινό σε σχέση με το παντελώς αμήχανο προφίλ των «εκλεγμένων» δημόσιων κυριών της πολιτικής ζωής. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Οπως και να 'ναι, ο βίος μας περικυκλώνεται από περίεργες μαγιάτικες συννεφιές, καθώς οι Αμερικανοί εξηγούν -αλήθεια προς τι η εξήγηση- πως ο μακαρίτης Μπιν κηδεύτηκε μεν στον ωκεανό, με ισλαμική τυπικότητα δε! Φυσικά ουδεμία από τις χήρες του βρισκόταν εκεί για να σπαράξει και να κλάψει με το ανάλογο θρησκευτικό σαβουάρ βιβρ. Ο ηγέτης του «Αλ Τσαντίρ» δεν είναι για την ώρα καταζητούμενος απ' όσο κατάλαβα. Πάντως, αποτελεί επιπλέον αγκάθι στον συναισθηματικό κόσμο της κυβέρνησης αυτές τις άγριες μέρες. Εκείνο όμως που μου κάνει εντύπωση είναι η πρόκληση -έτσι άκουσα- να σπεύσουν οι πολιτικοί μας τη μέρα των πυροβασιών, Κωνσταντίνου και Ελένης, στις 21 του Μάη, να ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ότι είναι άξιοι να χορέψουν πάνω στα κάρβουνα ξυπόλυτοι. ΟΛΟΙ τους. Από Ντόρα μέχρι Γερουλάνο. Εκεί, λέει, κανονικά θα δοκιμαστούν οι αντοχές όλων όσοι αναγορεύτηκαν φουρνάρηδες της εθνικής μας αξιοπρέπειας (γέλια - γέλια). Κρατώντας την εικόνα του Αγίου Κωνσταντίνου (τρέχα γύρευε ποιον Κωνσταντίνο εννοεί καθένας) πρέπει με σθένος και αυταπάρνηση να χορέψουν έναν τυφλό αρκουδοχορό με γυμνές τις βρομοπατουσάρες τους. Ο παγανισμός, λοιπόν, όταν κομποζάρει με τη θρησκεία μπορεί ενδεχομένως να αποτελέσει μια αναψυκτική φλασιά στο δράμα που ζει η Πατρίς.

    Εξάλλου, γιατί να μείνουμε ΕΜΕΙΣ πίσω όταν η Καθολική Εκκλησία κι όλες οι Καρδιναλίες στο Βατικανό συμφώνησαν να ανακηρύξουν Οσιο τον προηγούμενο (πολωνέζικης ρίζας) Πάπα;

    Φυσικά υπήρξε ΘΑΥΜΑ! Μια καλόγρια απ' το μιούζικαλ «Η μελωδία της ευτυχίας» που έπασχε από τη νόσο «Πάρκινσον» συνήλθε εντελώς όταν πασαλείφτηκε απ' τη χάρη (και μερικές σταγόνες απ' το αίμα) του Πάπα! Μόλις σταμάτησε να τραντάζεται η καλόγρια από την ενοχλητική νόσο, φώναξε «Miracolo» και πρόλαβε τα νέα στο ΙΚΑ της περιοχής της. Δυστυχώς το αίμα του Πάπα-Οσίου δεν προβλέπεται να κυκλοφορήσει σε κάψουλες ή σε ενέσεις σύντομα. Ομως η «πίστη» που κινεί βουνά και ανοίγει διώρυγες, πουλιέται ή πρσφέρεται ελεύθερα...

    Τέτοια, λοιπόν, πράγματα αυτό τον Μάη προτού ξεκινήσει ο ερωτικός οίστρος των όνων και των ημιόνων. Η φύση, απτόητη όμως, γιορτάζει και στολίζει κάθε υποψήφιο οικόπεδο με παπαρούνες, μαργαρίτες και ζηλόφθονες τσουκνίδες. Κι όλα αυτά την ώρα που στη Γαλλία η Μαρίν Λεπέν κλέβει τις εντυπώσεις από τις σαρκοζιάδες, ενώ οι νεόνυμφοι της βασιλικής οικογένειας της Αγγλίας ξεπεζεύουν σιγά σιγά απ' το παραμύθι. Κι ενώ στα κομμωτήρια συζητιέται η «διακριτική» παρουσία της βαρόνης Γιάννας της Χαλυβουργικής (και της καταστροφικής Ολυμπιάδας) στον γάμο του άνοστου γιου τής αειμνήστου Νταϊάνας.

    Τυχαίο; Δεν νομίζω. Ευτυχώς όμως που ο κύριος Τσοχατζόπουλος αποδείχτηκε ανωτερότερος των περιστάσεων κι έτσι θα ζήσει, όπως δείχνει, αυτός καλά και οι λοιποί ακόμη καλύτερα.

    Εν μέσω του Μεσαίωνα που μας πολιορκεί από παντού, δικαιολογημένα με την πασίγνωστη ελληνική υπερβολή, γράφονται σελίδες επί σελίδων για τον πιο αγαπητό ηθοποιό του σινεμά. Τον Θανάση Βέγγο. Τον άνθρωπο που έτρεχε -όχι μόνο λόγω σεναρίου- για να ξεφύγει από τη λογική των μίζερων ταχυτήτων. Και το κατόρθωνε σχεδόν πάντα. Και είναι παρήγορη η πάνδημη συγκίνηση για τον θάνατό του σε μια εποχή που σφάζονται ποδοσφαιρομοσχάρια, σε μια εποχή που ένα σωρό φλύαροι λένε ανοησίες στα ραδιόφωνα των ταξί ώρες ατελείωτες, σε μια εποχή που χάσαμε τον μπούσουλα και μισιόμαστε μεταξύ μας αθεράπευτα, σε μια εποχή δυσδιάκριτης ηθικής (ας πούμε...) και πολλών «ταλαντούχων» τραγουδιστών που υμνούν τον αβάσταχτο καημό των επινεφριδίων, στα κανάλια των μπουγαδόνερων και των ξερατών.

    ΤΕΛΟΣ, σας υπενθυμίζω πως το γιαούρτι δεν είναι μόνο για τζατζίκι και γιαουρτλού κεμπάπ.

    ΥΓ.: Τολμώ να εκφράσω μια απορία: Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κ. Παπούλιας είναι ο παλιός Παπούλιας που θυμάμαι; Συγγνώμη, δηλαδή, αλλά μπερδεύομαι καμιά φορά. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Eurovision
Οι σταρ της Γιουροβίζιον!
Αφιέρωμα στο Νίκο Νικολαΐδη
Τι γλυκιά συμμορία
Εικαστικά
Πώς λειτουργεί η βιομηχανία των πλαστών
Εκθεση
Τα κλικ της εξέγερσης
Ελληνκό Φεστιβάλ
Ελληνικό Φεστιβάλ: παράξενα και υποκειμενικά
Κομικ(ς)οδρόμιο
Η μπαλάντα του Πρατ στο Παρίσι
Η εικονογραφημένη εποποιία του πράκτορα 007
Κριτική βιβλίου
Υπόσχεση γάμου 13 χρόνια μετά
Μουσεία και Αρχαιολογικοί χώροι
Θαύμα στο Ανδρομονάστηρο
Ομιλία
Αντόνιο Ταμπούκι, ο μέγας ταξιδευτής