Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Αρθρο

  • Η θεωρία του βατράχου

    Εχουμε συνηθίσει στην κρίση.

    Υστερα από τέσσερα χρόνια, χοντρικά, αναφερόμαστε σ' αυτή σαν να είναι ένα καιρικό φαινόμενο, ή μια αναπόδραστη πραγματικότητα της ζωής - κάτι σαν τους καύσωνες ή τα γηρατειά. Εχουμε βολευτεί στη δυστυχία μας - κάποιος είχε πει πως η γνωστή Κόλαση είναι προτιμότερη από έναν άγνωστο Παράδεισο, και συμφωνούμε μαζί του.

    Εχουμε συνηθίσει στην ανεργία ή την απλήρωτη εργασία. Βρίσκει δουλειά κάποιος τυχερός, και σπεύδει να διευκρινίσει με υπερηφάνεια πως πληρώνεται κανονικά. Κι εμείς κουνάμε το κεφάλι με κακοκρυμμένη ζήλια - για κοίτα, λέμε, υπάρχουν και τέτοιες δουλειές στην Ελλάδα σήμερα.

    Η κρίση μάς έχει κάνει επινοητικούς, αλλά περισσότερο μοιρολάτρες. Ναι, έχουμε σκαρφιστεί τρόπους να τη βγάζουμε μέρα με τη μέρα, αλλά έχουμε γίνει σαν τα παχύδερμα: όλο και λιγότερο μας ενοχλεί το ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να μας κόψουν το ρεύμα, να μην έχουμε δύο ευρώ στην τσέπη για να πιούμε έναν καφέ στον ήλιο, να τρεφόμαστε βδομάδες ολόκληρες με μακαρόνια και με ρύζια, να μην ικανοποιούμε καμία άλλη βιοτική ανάγκη πέραν της τροφής. Η εξαθλίωση έχει γίνει σαν παλιό, τριμμένο, αλλά βολικό ρούχο που το φοράμε ως δεύτερο δέρμα.

    Εχουμε συνηθίσει στις αγριότητες. Θεωρούμε πλέον φυσικό να υπάρχει νεοναζισμός και θρησκευτική μισαλλοδοξία, εφ' όσον αυτά τα προξενεί η κρίση. Είναι αναμενόμενο, λέμε, να αυτοκτονούν άνθρωποι, ή να πεθαίνουν χωρίς ιατροφαρμακευτική φροντίδα - εξηγείται γιατί υπάρχουν παιδιά που λιποθυμούν από πείνα στο σχολείο: φταίει η κρίση, μουρμουρίζουμε, και ακουγόμαστε σαν πιστοί που φορτώνουν όλα τους τα δεινά σε ανώτερες δυνάμεις. Στον Διάβολο, που μας πειράζει, ή στον Θεό που στέλνει τις συμφορές, για να μας δοκιμάσει.

    Φορολογούμαστε σαν να είμαστε Νορβηγοί εκατομμυριούχοι, κι έχουμε τις κοινωνικές παροχές των απόκληρων της Ζιμπάμπουε. Χάνουμε τα σπίτια μας, χάνουμε τα δικαιώματά μας, χάνουμε την αξιοπρέπειά μας, χάνουμε το μέλλον μας, και ποια είναι η αντίδρασή μας; Κάποιες μούντζες στο Σύνταγμα. Το «κάθε πέρσι και καλύτερα» έχει γίνει το εθνικό μας σλόγκαν: δεν πειράζει που φοβόμαστε, που ταπεινωνόμαστε, που αγωνιούμε τώρα, γιατί είμαστε απελπιστικά σίγουροι πως αύριο θα είμαστε σε χειρότερη κατάσταση.

    Η θεωρία του βατράχου λες και έχει επινοηθεί για μας. Την ξέρετε; Είναι πολύ διδακτική. Εάν πετάξεις ένα βάτραχο σε μια κατσαρόλα με βραστό νερό, αυτός θα τιναχτεί αμέσως έξω. Το απότομο, οδυνηρό κάψιμο από το νερό θα είναι η σωτηρία του, γιατί θα ενεργοποιήσει αυτόματα τα αντανακλαστικά του, της επιβίωσης. Εάν όμως τον βάλεις σε κρύο νερό και δυναμώνεις τη φωτιά πολύ αργά, σταδιακά, ο καημένος ο βάτραχος θα χαλαρώσει, θα χουχουλιάσει και θα απολαύσει το μπάνιο του, μέχρι να γίνει βραστός, με ένα στωικό χαμόγελο στο πρόσωπό του.

    Προλαβαίνουμε - δεν προλαβαίνουμε να πηδήξουμε έξω από την κατσαρόλα.

  • «Μέσω των λαϊκών αγορών μάς χτυπούν όλους»!

    Οι λαϊκές αγορές από την πρώτη στιγμή είχαν κυριότερο σκοπό την καθημερινή προσφορά στο ευρύ καταναλωτικό κοινό άφθονων, φρέσκων και ποιοτικών προϊόντων, προσιτών σε όλα τα βαλάντια όσο φτωχά κι αν ήταν.

    Εξω από την πόρτα του πολίτη απλώνεται ένα υπαίθριο ολοζώντανο πολυκατάστημα, με αμεσότητα στην εξυπηρέτηση, διαχρονική σχέση οικειότητας και εμπιστοσύνης μεταξύ πωλητή και καταναλωτή.

    Με το επαίσχυντο νομοσχέδιο που προωθεί η κυβέρνηση μέσω του υφυπουργού Ανάπτυξης Θανάση Σκορδά, καταστρατηγείται κάθε έννοια αγοραστικής εμπιστοσύνης για τους καταναλωτές και επαγγελματικής σταθερότητας-ασφάλειας για τους πωλητές των λαϊκών αγορών.

    Στην ουσία, 30.000 πωλητές λαϊκής αγοράς βλέπουν το επάγγελμά τους να μετατρέπεται σε ένα ψυχοφθόρο παιχνίδι ρουλέτας καθώς κάθε χρόνο θα γίνεται κλήρωση των θέσεών τους.

    Η συνεχής και ανακατεμένη μετακίνηση των πωλητών θα αποξενώσει και θα απομακρύνει τον καταναλωτή από τον πωλητή τον οποίο ήξερε πού ακριβώς θα βρει, μηδενίζοντας τους κόπους μιας ολόκληρης χρονιάς για τους πωλητές που πάσχισαν να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν σταθερή πελατεία.

    Το τερατούργημα της κυβέρνησης μοναδικό στόχο έχει να διαλυθούν οι αγορές των απανταχού φτωχών και αδυνάτων και να γίνουν έρμαια των απρόσωπων σουπερμάρκετ και των αδηφάγων πολυεθνικών.

    Οι λαϊκές αγορές είναι όαση ανθρωπίνων σχέσεων και οικονομικής ασφάλειας για τα φτωχά και αδύναμα κοινωνικά στρώματα. Το νομοσχέδιο της ντροπής προσβλέπει να εξαφανίσει κάθε πηγή ανακούφισης για τον εργαζόμενο των 300 ευρώ το μήνα, τον οικογενειάρχη που αγωνίζεται λυσσαλέα να μην λείψουν τα βασικά από το σπίτι του, τον συνταξιούχο που μετράει σαν τα κουκιά τα λιγοστά ευρώ της κατακλεμμένης του σύνταξης, τον άνεργο που δεν έχει στήριξη και συμπαράσταση από κανέναν, τον επαγγελματία που από τις 5 τα χαράματα είναι στο πόδι και παλεύει για τον εαυτό του και όλους τους προαναφερθέντες.

  • Το χαμόγελό μας θα «σπάσει» τις τηλεοράσεις τους

    Εάν στην προσπάθεια να κατανοήσεις τα «επιχειρήματα» της άλλης πλευράς κάνεις το λάθος να παρακολουθήσεις κάποιον μνημονιακό βουλευτή ή δημοσιογράφο (δύσκολα τους ξεχωρίζεις πια), ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι την ώρα που προσπαθούν να σου πουλήσουν τα διάφορα ψέματά τους, σε κοιτάνε κατάματα γεμάτοι αλαζονεία και έπαρση, σαν να σου λένε:

    Χαμογέλα, ρε... Τι σου ζητάνε;

    Μια φράση τυπωμένη στο υποσυνείδητο από μια άλλη εποχή, σε άλλες συνθήκες (ελπίζω να με συγχωρέσει ο Χρόνης Μίσσιος από κει που βρίσκεται), την οποία ακούω συνέχεια στα αυτιά μου όταν σιωπούν οι Stars των οκτώ από τις Antennes των Megaλων καναλιών. Ετσι:

    Σου «δίνουν» γεμάτοι μεγαλοψυχία ένα ψίχουλο που το βαφτίζουν κοινωνικό μέρισμα, αφού πρώτα σου έχουν στερήσει το δικαίωμα να ζεις με αξιοπρέπεια, και έχουν το θράσος να σε κοιτάνε στα μάτια και να σου λένε:

    Εχουν ξεφτιλίσει και τα τελευταία υπολείμματα της δικής τους δημοκρατίας, κυβερνώντας με Προεδρικά Διατάγματα, βγάζοντας αντισυνταγματικό ακόμα και το δικαίωμα να αναπνέεις, και έχουν το θράσος να σε κοιτάνε στα μάτια και να σου λένε:

    Ξαφνικά πέφτουν από τα σύννεφα και καταγγέλλουν γεμάτοι έκπληξη τις «απαράδεκτες» συμπεριφορές ορισμένων επίσημων και «ανεπίσημων» φασιστών, που μέχρι χθες τους θεωρούσαν έγκυρους συνομιλητές και έχουν το θράσος να σε κοιτάνε στα μάτια και να σου λένε:

    Ξεπουλάνε τη χώρα μας (δίνοντας στην κυριολεξία γη και ύδωρ για ένα κομμάτι ψωμί), υπογράφουν το ένα «κατοχικό δάνειο» μετά το άλλο, στέλνοντας τα παιδιά μας και τους φίλους μας μετανάστες, και έχουν το θράσος να σε κοιτάνε στα μάτια και να σου λένε:

    Μπροστά σε ένα τέτοιο θράσος οι δημοτικές εκλογές, μαζί με τις περιφερειακές και τις ευρωεκλογές μάς δίνουν μια μοναδική ευκαιρία:

    Να «φύγουν» με την ψήφο μας στις 18 και στις 25 και να βρεθούμε όλοι στο δρόμο για να τους διώξουμε από τις 26.

    Και όταν οι «βενιζελοσαμαράδες» θα μαζεύουν τις βαλίτσες τους από το Μαξίμου για να πάνε σπίτι τους ή όπου αλλού αποφασίσει η Δικαιοσύνη, τότε ένας ολόκληρος λαός θα τους κοιτάξει με θάρρος στα μάτια και θα τους πει:

    Τώρα πια χαμογελάμε κι ας μην το ζητάτε.

    site: http://giorgostsekouras.blogspot.gr/mail: dinamizois.gtsekouras@gmail.com

  • Ο Δήμαρχος της Λιλιπούπολης ζει και βασιλεύει

    Ο Χαρχούδας είναι υβρίδιο καιρο-σκοπικής πεταλούδας και κανιβαλικής αρκούδας Ο Δήμαρχος Χαρχούδας είναι ο εκλεγμένος άρχοντας στην παραμυθένια χώρα της Λιλιπούπολης. Ενα συμβολικά υπαρκτό πρόσωπο που υιοθέτησε ανεπιφύλακτα τον ιδεολογικό τυχοδιωκτισμό και τον πολιτικό καιροσκοπισμό, ενσαρκώνοντας τον αδιέξοδο τρόπο διακυβέρνησης της Ελλάδας στη Μεταπολίτευση.

    Σε μια ουτοπική χώρα, όπου μόνο ο Μάνος Χατζιδάκις μπόρεσε να στείλει ραδιοφωνικό ανταποκριτή για τους παιδικούς ακροατές του Τρίτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Πώς εξηγείται, άραγε, μια ονειρεμένη χώρα της παιδικής αθωότητας κι ένας ανομολόγητος πόθος της αδυσώπητης ενηλικίωσης να εκπροσωπείται σε αυτοδιοικητικό επίπεδο από ένα δημαγωγό και λαϊκιστή Δήμαρχο;

    Ο Δήμαρχος Χαρχούδας γαλουχήθηκε πολιτικά με το εμετικό σύνθημα «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» στην περίοδο της 7χρονης Χούντας. Εκπροσωπεί κομματικά την πλειονότητα των δημάρχων, νομαρχών και βουλευτών της 35άχρονης Μεταπολίτευσης στην Ελλάδα. Μιας Μεταπολίτευσης που ξεκίνησε το 1974 με τις βουλευτικές εκλογές της 17ης Νοεμβρίου και το δημοψήφισμα για τη μορφή του πολιτεύματος στις 8 Δεκεμβρίου. Μιας Μεταπολίτευσης που έκλεισε, οριστικά και αμετάκλητα, τον ιστορικό της κύκλο με τις βουλευτικές εκλογές του 2009 και το αλησμόνητης επινόησης προεκλογικό σύνθημα «Λεφτά υπάρχουν».

    Ο Δήμαρχος Χαρχούδας εξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει, θαυμάζοντας ιδεολογικά την οικογένεια Κεδίκογλου. Ο πατέρας Κεδίκογλου, (πρώην) βουλευτής του ΠΑΣΟΚ· ο υιός Κεδίκογλου, (νυν) βουλευτής της Ν.Δ. και (πρώην) δημοσιογράφος της (πρώην) ΕΡΤ· ο εξάδελφος Κεδίκογλου, βουλευτής της (νυν) Ελιάς και του (πρώην) ΠΑΣΟΚ. Είναι η οικογένεια-πρότυπο, που έσπασε πρώτη τα ταμπού της κομματικά δογματικής οικογενειοκρατίας της Μεταπολίτευσης. Εξ ορισμού δεν είναι ρατσιστής με τους μετανάστες, τους Εβραίους, τους ομοφυλόφιλους και τους κομμουνιστές. Αρκεί να μην είναι μέλη της στενής του οικογένειας και της ευρύτερής του γειτονιάς... Γενικά, δεν είναι υποστηρικτής της θεωρίας των δύο, αλλά των πολλαπλών άκρων σε εθνικό, μεταφυσικό, σεξουαλικό και ιδεολογικό επίπεδο.

    ΟΔήμαρχος Χαρχούδας είναι μορφολογικά μια αρκουδο-πεταλούδα, ένα ομολογουμένως οξύμωρο υβρίδιο της Λιλιπούπολης. Για το λόγο ότι ο υβριδισμός στη φύση -η γενετική αναπαραγωγή μεταξύ δύο διαφορετικών ειδών- είναι σχετικά σπάνιος στο ζωικό βασίλειο και βιολογικά αδύνατος μεταξύ ενός (παμφάγου) θηλαστικού και ενός (φυτοφάγου) εντόμου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα υβριδισμού αποτελεί η περιστασιακή αναπαραγωγή μεταξύ γκρίζου λύκου (Canis lupus) και κογιότ (Canis latrans) από την οποία προήλθε ο ερυθρός λύκος (Canis rufus), που είναι ένα απειλούμενο είδος λύκου στις ΗΠΑ. Ο Δήμαρχος Χαρχούδας εκφράζει, ουσιαστικά, τον πολιτικό υβριδισμό μεταξύ μιας καιροσκοπικής πεταλούδας και μιας κανιβαλικής αρκούδας. Η πεταλούδα όμορφη εμφανισιακά, συμπαθής εκ πρώτης όψεως, μα συγχρόνως (πολιτικά) ασταθής και (ιδεολογικά) απρόβλεπτη στο (κυβερνητικό) πέταγμά της, ικανή να επιτύχει κάθε είδους κυβίστηση. Από την άλλη, η αρκούδα αναντίρρητα ευμεγέθης, επιβλητική εκ πρώτης όψεως, μα συγχρόνως (εξουσιαστικά) ακόρεστη και (λεκτικά) βουλιμική, ικανή να κατασπαράξει κάθε απροστάτευτο συνοδοιπόρο της.

    Στην εποχή της εσωτερικής υποτίμησης των αποταμιεύσεων και της αξιοπρέπειας των Ελλήνων, ο Δήμαρχος Χαρχούδας ενσαρκώνει με τον πιο κωμικοτραγικό τρόπο την παρούσα κυβέρνηση. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι η αυτονόητη καταψήφιση των υποψήφιων δημάρχων, περιφερειαρχών και ευρωβουλευτών της Κυβέρνησης Χαρχούδα. Αυτό είναι εκλογικά αναμενόμενο, χρονικά αναπόφευκτο και εθνικά επιβεβλημένο. Μαύρο, πρωτίστως, στους κρυφοχαρχουδικούς πολιτευτές που θρασύδειλα εκτονώνονται σε απροστάτευτους μετανάστες. Μαύρο, κυρίως, στους κρυφοχαρχουδικούς πολιτευτές που, αντί για γεφύρια, υπόσχονται ποτάμια σε ανυποψίαστους ψηφοφόρους.

    * «Εδώ Λιλιπούπολη» της δισκογραφικής εταιρείας MINOS - ΕΜΙ: (α) 5 CD με ραδιοφωνικούς διαλόγους και (β) απλό CD με τραγούδια της Μαριανίνας Κριεζή

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Τρόικα
Παρακαλώντας την τρόικα
Δημόσιος Τομέας
547 θέσεις για 2.000 «διαθέσιμους»
Κίνδυνος απόλυσης για πρώην συμβασιούχους
Συνεντεύξεις
«Αυτοί με τα συμφέροντα κι εμείς με τους πολίτες»
Η Καλλιθέα γίνεται ριβιέρα!
ΣΥΡΙΖΑ
«Μαριονέτα ο Σαμαράς»
Σεξιστικός οχετός από τον Πάγκαλο
Κύπρος
Η Αγκυρα αναγκάζεται να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία
Κυβέρνηση
Οι κάλπες σώζουν προσωρινά τις παραλίες
Αφορολόγητο πετρέλαιο υποσχέθηκε ο Σαμαράς
ΚΚΕ
Τελευταίο αντίο σήμερα στον Μπάμπη Αγγουράκη
Παφίλης: «Νέα Ελλάδα με τα ίδια υλικά δεν γίνεται»
ΠΑΣΟΚ
Αποφεύγει σύγκρουση
Εκλογές
604.456 πολίτες θα ψηφίσουν πρώτη φορά
Τοπική Αυτοδιοίκηση
«Τοπική Αυτοδιοίκηση και Αθλητισμός»
Δημοτικές και περιφερειακές εκλογές
«Για μια πόλη φιλική προς τον πολίτη»
Αρθρα
Ανασυγκρότηση της Αττικής με σχέδιο
ΑΝΕΛ
Παραίτηση Αθανασίου ζητεί ο Καμμένος
ΔΗΜΑΡ
Κουβέλης: «Ναι» μόνο σε προοδευτική κυβέρνηση
Λίστα Λαγκάρντ
Ιούνιο η απολογία Παπακωνσταντίνου
ΑΝΤΑΡΣΥΑ
«Οι ζητάδες τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτί τον υποψήφιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ»