Έντυπη Έκδοση

Ο Αντώνης Κοτζιάς, 3D animator, μιλάει για τα μυστικά της δουλειάς του

Τα ψηφιακά εφέ απογειώνουν τη δράση

Θυμάμαι πως στη «Μικρά Αγγλία» ο Αντώνης Δαγκλίδης, ο σκηνογράφος, είχε παράπονο γιατί δεν προλάβαμε να αφαιρέσουμε ένα γκρίζο φράχτη από το παλιό λιμάνι της Ανδρου

«Yafka». Ετσι τιτλοφορεί την εταιρεία του ο Αντώνης Κοτζιάς, 3D animator, ειδικός στα οπτικά εφέ και υπεύθυνος για τα εντυπωσιακά ψηφιακά εφέ όχι μόνο στη «Μικρά Αγγλία» του Παντελή Βούλγαρη που προβάλλεται αυτές τις μέρες, αλλά και σε πλήθος άλλων ελληνικών ταινιών: από το φιλμ του Σμαραγδή «Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι», μέχρι τη νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη «Μικρό ψάρι».

Ναι, ακόμα και ο Οικονομίδης χρησιμοποιεί πλέον ψηφιακά εφέ. Η επιτυχία άλλωστε του Κοτζιά (ο οποίος τυγχάνει και μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου) έγκειται στο ότι τα εφέ αυτά περνούν απαρατήρητα από το θεατή.

Ο άνθρωπος δούλεψε στην Αυστραλία για το εκπληκτικό παιδικό animation «Happy Feet» (αυτό με το πιγκουινάκι που χορεύει). «Ημουν υπεύθυνος για τους πάγους, τα βουνά και τα νερά. Είχα κάνει ειδική έρευνα για τη φιλμική αποτύπωση όλων αυτών των πραγμάτων, γι' αυτό με φώναξαν οι Αυστραλοί».

Είχαν προηγηθεί σπουδές στο Λονδίνο, γερά μεταπτυχιακά στη Σχολή Καλών Τεχνών της Γλασκόβης και ζηλευτή επαγγελματική θητεία στα περίφημα Pinewood Studios του Λονδίνου. Μόλις είχε ξεκινήσει να δουλεύει στο «Εργοστάσιο Σοκολάτας» του Τιμ Μπάρτον όταν του έκαναν την πρόταση οι Αυστραλοί. Στη μακρινή αυτή χώρα έζησε 2 χρόνια. Να όμως που τελικά επέστρεψε στην Ελλάδα: «Μου είχαν λείψει οι φίλοι μου και η μάνα μου!», μας λέει.

Ερχόμενος εδώ συνέχισε να δουλεύει (όπως και τώρα άλλωστε) για πολλά ξένα πρότζεκτ: στήνει ψηφιακές μάχες, ναούς, ηφαίστεια, καταστροφές. Δημιουργεί κάθε είδους αναπαραστάσεις που του ζητούν κανάλια όπως το National Geographic και το Discovery Channel. «Για παράδειγμα, το History Channel μου ζήτησε να τους αναπαραστήσω τον Πόλεμο της Τροίας. Διότι είχα κάνει έρευνα για το Μηχανισμό των Αντικυθήρων -είχα μάλιστα φτιάξει ένα ακριβές μοντέλο».

Στη «Yafka» συνεργάζεται στενά με έναν ακόμα κορυφαίο επαγγελματία των ειδικών εφέ: τον Αντώνη Νικολάου. Και μπορεί να μην υπήρξαν οι πρώτοι που έκαναν ψηφιακά εφέ στη χώρα μας (υπάρχει η Magikon που δημιούργησε τα εξαιρετικά εφέ της «Πολίτικης Κουζίνας», η Imagina, και άλλες εταιρείες, οι οποίες δραστηριοποιούνται πολύ και στη διαφήμιση), αλλά σήμερα η εταιρεία του είναι η πλέον δραστήρια στο ελληνικό σινεμά.

Αρχικά, παραδέχεται, «σνόμπαρα την Ελλάδα. Δεν ήθελα να μπλέξω με καθυστερημένες πληρωμές και τέτοια. Εξω άλλωστε πληρώνουν καλύτερα και βλέπει τη δουλειά σου περισσότερος κόσμος. Ομως αγαπώ πολύ το ελληνικό σινεμά. Κι ας αναγκαζόμαστε να ζητάμε ως αμοιβή έως και το 1/10 όσων δίνουν οι Ευρωπαίοι. Ξέρετε πως δύο εβδομάδες δουλειά για τη διαφήμιση ισοδυναμούν εν δυνάμει με δουλειά ενός χρόνου για μία ταινία;».

* Η πρώτη ταινία που ανέλαβε ήταν το ελληνικό σπλάτερ «Το Κακό 2» του Νούσια. «Φτιάξαμε μια αναπαράσταση της Αρχαίας Ελλάδας, ενώ δικό μας επίτευγμα ήταν και ένα τηγάνι με ένα αβγό που... αιωρείται».

* Ψηφιακά εφέ σε ελληνική ρομαντική κομεντί; Και όμως. Το «Χάρισμα» της Χριστίνας Ιωακειμίδη τελειώνει με ένα αυτοκίνητο που πετάει στον ουρανό και χάνεται στον ορίζοντα. «Φτιάξαμε ένα τρισδιάστατο αυτοκίνητο, στο οποίο μετά προσθέσαμε το πλάνο με τους ηθοποιούς».

* Στο «Man at sea» του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, τα αληθινά πλοία που κινηματογράφησε ο σκηνοθέτης ήταν αγκυροβολημένα στο λιμάνι. «Εμείς αφαιρέσαμε τα διπλανά πλοία, τα βρόμικα νερά, όλον τον Πειραιά και προσθέσαμε ψηφιακή θάλασσα». Ουσιαστικά δηλαδή δημιούργησαν την αίσθηση «εν πλω». Καμία σκηνή δεν είναι στ' αλήθεια γυρισμένη στην ανοιχτή θάλασσα.

«Στην ταινία το "Χάρισμα" της Χριστίνας Ιωακειμίδη φτιάξαμε ένα τρισδιάστατο αυτοκίνητο και μετά προσθέσαμε το πλάνο με τους ηθοποιούς» «Στην ταινία το "Χάρισμα" της Χριστίνας Ιωακειμίδη φτιάξαμε ένα τρισδιάστατο αυτοκίνητο και μετά προσθέσαμε το πλάνο με τους ηθοποιούς» * Κάτι αντίστοιχο έκαναν και στον Βαρβάκη του Σμαραγδή. «Δεν υπήρχε πλάνο που να γυρίστηκε στη θάλασσα. Ολα έγιναν σε στούντιο κι εμείς στη συνέχεια προσθέσαμε τις εικόνες του τουρκικού στόλου που καίγεται, τις εκρήξεις κ.λπ. Ο Βαρβάκης (Σεμπάστιαν Κοχ), τον οποίο βλέπουμε να βουτάει από το πλοίο του στη θάλασσα, στην πραγματικότητα βουτά σε μια πισίνα στο Ολυμπιακό Στάδιο.

* Στην πρόσφατη μικρού μήκους ταινία της Αθηνάς Τσαγγάρη «24 frames per century», που προβλήθηκε στο επετειακό αφιέρωμα της Μόστρας, υπάρχει ένα πλάνο γυρισμένο σε έναν βράχο στη Βουλιαγμένη. «Ε, εμείς τροποποιήσαμε την εικόνα ώστε ο βράχος αυτός να φαίνεται σαν νησί».

«Τα ψηφιακά εφέ επιτρέπουν στο σκηνοθέτη να ονειρεύεται», εξηγεί ο Αντ. Κοτζιάς. «Δεν αποτελούν πολυτέλεια πια, αλλά δημιουργικό εργαλείο. Αν δεν υπήρχαν, είτε δεν θα γυρίζονταν καθόλου κάποιες ταινίες είτε θα ήταν αδιανόητα ακριβές». Ως παράδειγμα φέρνει τη «Μικρά Αγγλία». «Ολα τα πλοία στον Βούλγαρη είναι ψηφιακά. Σκεφτείτε να έπρεπε να φτιάξει ένα ολόκληρο πλοίο εποχής. Θα ήταν εντελώς ασύμφορο. Αν πάλι δεν υπήρχαν καθόλου τέτοια πλάνα, η ταινία θα ήταν γεμάτη εσωτερικές λήψεις, θα ήταν πολύ κλειστοφοβική». Βέβαια έγιναν γυρίσματα σε αληθινά πλοία, όπως το «Liberty». «Αλλά προσθέσαμε φουρτούνα, πλοία στο φόντο και φτιάξαμε νηοπομπή για τις σκηνές του πολέμου».

Ταυτόχρονα, ο Κοτζιάς έπρεπε να εξαφανίσει μοντέρνα στοιχεία: «να ξηλώσω, ας πούμε, κολόνες της ΔΕΗ και οτιδήποτε άλλο δεν μπορεί να καμουφλαριστεί από το σκηνογράφο. Εχουμε σβήσει άπειρα τέτοια για ταινίες εποχής ή όπου αλλού το απαιτεί η δραματουργία. Ξέρετε, ας πούμε, πόσες φορές μπαίνει ένα αυτοκίνητο στο γενικό πλάνο κι εμείς πρέπει να το εξαφανίσουμε;».

* Το κομμάτι που αφαιρείται συμπληρώνεται από στοιχεία της ίδιας εικόνας. Είναι κάπως σαν «κέντημα». Η μεγαλύτερη λεπτοδουλειά πάντως, λέει, έγινε για το «Μικρό Ψάρι» του Γιάννη Οικονομίδη που θα δούμε μέσα στο 2014. Σε επίπεδο σκηνογραφικό η ομάδα του Κοτζιά έκανε κάποιες επεκτάσεις του σετ: «Για παράδειγμα ένα τούνελ βάθους πέντε μέτρων έπρεπε να επιμηκυνθεί στα 50 μέτρα».

Πιο εντυπωσιακή ήταν η επέμβασή του σε μια σκηνή δολοφονίας που έγινε πολύ κοντά στην κάμερα -μπροστά στα μάτια του θεατή, δηλαδή. «Δεν θα μπορούσε να γίνει με συμβατικό μέσο διότι βλέπουμε να ανοίγει το κεφάλι από μία σφαίρα. Κι όμως δεν πρόκειται για σπλάτερ, αλλά για ρεαλισμό».

Παλιότερα, εξηγεί, τέτοιες αιματηρές σκηνές τις «κλέβανε», είτε με γρήγορο μοντάζ είτε με τα ειδικά εφέ των αδερφών Αλαχούζων.

Αλήθεια, πώς γνωρίζει πώς να απεικονίσει σωστά ένα ανθρώπινο κεφάλι που ανοίγει στα δύο;

«Κάνουμε έρευνα για οτιδήποτε μας ζητηθεί. Από το να συμβουλευτούμε αρχαιολόγους, λ.χ. για το πώς ήταν τα πλοία μιας συγκεκριμένης εποχής, μέχρι κυνηγούς ή κρεοπώλες. Για το ανοιγμένο κεφάλι μπήκαμε σε ένα πολύ βίαιο site με φωτογραφίες από ιατροδικαστές και αληθινούς φόνους ή ατυχήματα on camera. Μελετήσαμε τις εικόνες και βέβαια αρρωστήσαμε με όσα βλέπαμε, αλλά ήταν η δουλειά μας... Πάντως είναι εμπειρία το να δουλεύεις με τον Οικονομίδη. Ο άνθρωπος ξέρει πολύ καλά τι θέλει. Η νέα του ταινία έχει πάνω από 100 πλάνα με εφέ».

Τελικά υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να γίνει ψηφιακά; αναρωτιόμαστε.

«Μπορούν να γίνουν τα πάντα. Απλώς ο χρόνος είναι αντίπαλος. Βλέπετε, εμείς είμαστε οι τελευταίοι στη γραμμή παραγωγής. Θυμάμαι πως στη "Μικρά Αγγλία" ο Αντώνης Δαγκλίδης, ο σκηνογράφος, είχε παράπονο γιατί δεν προλάβαμε να αφαιρέσουμε ένα γκρίζο φράχτη από το παλιό λιμάνι της Ανδρου. Ευτυχώς, δεν ήταν αδιανόητο να υπάρχει κάτι τέτοιο εκείνη την εποχή».

Και η ταρίφα τους;

«Είναι ανάλογα με τη δυσκολία ενός έργου. Είναι πιο φτηνό να σβήνεις κεραίες για μια ώρα και πολύ πιο ακριβά τα 5 λεπτά με εικόνες καραβιών. Η αμοιβή μας είναι ανάλογη με το μπάτζετ μιας ταινίας. Αν ξέρεις πως μια ταινία κόστισε 100.000 ευρώ, δεν θα ζητήσεις βέβαια το 1/5 του μπάτζετ της!».

Ενίοτε μπαίνουν και ως συμπαραγωγοί σε κάποιες ταινίες. «Στη "Μήδεια" του Γραμματικού, για παράδειγμα, τον οποίο αγαπάμε πολύ, μπήκαμε δωρεάν. Και φτιάξαμε διάφορα: ένα πλάνο όπου φαίνεται φεγγάρι και ήλιος μαζί, έναν δράκο...».

Οπως μας πληροφόρησε, η τεχνική Motion Capture (αποτύπωση ερμηνείας) που βλέπουμε σε ταινίες όπως το «Polar Express» με την εικόνα του Τομ Χανκς να γίνεται καρτούν, έχει έρθει και στην Ελλάδα. «Υπάρχουν κι εδώ άνθρωποι που κάνουν τέτοια, κυρίως για τη διαφήμιση: καταγράφουν δηλαδή ψηφιακά την ερμηνεία κάποιου ηθοποιού και ύστερα την προσθέτουν σε χαρακτήρες αισθητικής 3D animation».

«Στη "Μικρά Αγγλία" δημιουργήσαμε διάφορα ανθρωπάκια που κινούνται πάνω στα καράβια του Βούλγαρη. Καταγράψαμε με ακρίβεια την κίνηση πραγματικών ανθρώπων κι ύστερα αυτή την κίνηση τη βάλαμε σε 3D ψηφιακούς ανθρώπους που έχουν τη μορφή που θέλουμε. Κάτι τέτοιο είχαμε κάνει και στο "Happy Feet". Προσθέσαμε την ανθρώπινη κίνηση στους πιγκουίνους».

Μήπως αυτό σημαίνει πως κάποτε θα δούμε τους ηθοποιούς να αντικαθίστανται από τους τρισδιάστατους ψηφιακούς κλώνους τους;

«Ποτέ των ποτών. Ο άνθρωπος είναι αναντικατάστατος. Ούτε γίνεται αυτό ούτε έχει και νόημα. Ακόμα και τα ψηφιακά την κίνησή τους, την ψυχή τους, την παίρνουν από τον άνθρωπο. Το Γκόλουμ, στον "Αρχοντα των δαχτυλιδιών" βασίζεται σε έναν ηθοποιό, τον Αντι Σέρκις. Το "Avatar" επίσης».

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Συνεντεύξεις
Ταινίες/Σήριαλ/Παραγωγές
Σκηνοθέτες/Παραγωγοί
Κινηματογράφος
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Υγεία
Διατροφική νοημοσύνη
Καρδιοχτύπια με την... καρδιά
Θέατρο
«Χάσαμε την ποίηση, τη μαγεία, το πάθος»
Αρχιτεκτονική
Μουσεία μπισκότα
Ταινίες
Τα ψηφιακά εφέ απογειώνουν τη δράση
Βιβλίο
Νευρώσεις, εμμονές και δυσκοιλιότητα
Ο Γουίλιαμ Φόκνερ έφιππος
Ο Τόμας Μαν και τα βάσανά του
Ψυχολογία
Ο θεμελιωτής του συμπεριφορισμού
«Ναρκισσιστικός» εθισμός
Ψυχολογική γνώση για όλους
Αποδέσμευση από τα προβλήματα
Αγχος και διατροφή: υποτιμημένοι κίνδυνοι
Νους υγιής εν σώματι υγιεί
Ο νους σκοτώνει το σώμα
Ανακαλύψτε τις κλίσεις σας
Με πρωταγωνιστή το σώμα
Άλλες ειδήσεις
Ασκήσεις ευζωίας