Έντυπη Έκδοση

Αθλητισμός

Στην αλάνα

  • Αφοβοι στην αρένα

    Τέλος καλό, όλα καλά για τον Θρύλο. παίχτες; Ισως θα είχε κάτι να πει επ' αυτού ο δικαιωμένος Μίτσελ, κάνοντας την αυτοκριτική του για την εικόνα του πελαγωμένου σε κρίσιμα χρονικά σημεία Ολυμπιακού. Οσο για τον ΠΑΟΚ, πάλι καλά να λες που δεν χρειαζόταν βαθμούς για να περάσει...

    Αλλά ήταν ανάγκη να δει τον χάρο με τα μάτια του και να κινδυνεύσει με αποκλεισμό από μια ομάδα που έπαιζε με δέκα και εννιά 

    Οσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος. Οταν μάλιστα τα αποτελέσματα της «διαχείρισης» δικαιώνουν τον νοικοκύρη, οι ενστάσεις, οι επιφυλάξεις και τα σχόλια όχι μόνο παρέλκουν, αλλά μοιάζουν χλομά, άχαρα και μικρόψυχα. Ετσι και με τον Μίτσελ. Πήγε την ομάδα στους «16» μπροστά από μια βαριά φανέλα, οπότε «σιωπή οι κήρυκες» και οι ενισταμένοι. Ελα όμως που εκείνα τα μπλακ άουτ του Θρύλου, παραλίγο μοιραία, φυσάνε τα πανιά της ένστασης και κάποιων παρατηρήσεων. Αμ' έπος:

    Στα κρίσιμα διαστήματα, με την παθιασμένη Αντερλεχτ να φτάνει κοντά στο καταστροφικό 2-2, ο Ολυμπιακός έμοιαζε σκορποχώρι.

    Και πώς να μην είναι, όταν αντί για στοιχειώδη συντήρηση έπαιζε με τρεις επιθετικούς (Ολαϊτάν, Κάμπελ, Βάις), με τους Σάμαρη, Μασάντο κουρασμένους και τον χώρο του κέντρου διάτρητο και ευάλωτο; Η ομάδα φώναζε από το ημίχρονο ότι ήθελε φρεσκάρισμα στο κέντρο. Φάνηκε καθαρά ότι δεν αρκούσε η είσοδος του Τσόρι. Ηθελε και ανασταλτική βοήθεια. Ας πούμε, με τον ορεξάτο Χολέμπας στα χαφ (αριστερά) και τον Μπονγκ στη θέση του αριστερού μπακ. Οταν οι Κάμπελ και Βάις μαρκάρουν με τα μάτια -άλλη είναι η βασική δουλειά τους- και θαλασσοπνίγεσαι στα άκρα της μεσαίας γραμμής, τότε κάτι πρέπει να κάνεις. Νωρίς. Προτού αρχίσει το καρδιοχτύπι και χρειαστεί να βάλει το χέρι του ο σπουδαίος Ρομπέρτο.

    * Αμ, το άλλο; Ειναι δυνατόν να βγάζεις ένα παίχτη ακριβώς την ώρα που πετάει εγκαρδιωμένος από τα δύο γκολ. Εντάξει, ενδεχομένως να είχε κουραστεί ο Σαβιόλα, αλλά με τέτοια ψυχολογία -και μόνο με το όνομά του- θα ήταν μεγαλύτερο πρόβλημα για τους Βέλγους αμυντικούς απ' ό,τι ο φιλότιμος αλλά μέτριος Ολαϊτάν... Στοιχειώδη πράγματα.

    * Ομως θα ήταν άδικο να μην υπενθυμίσει κανείς τα καλά του Μίτσελ. Πρώτον, ανέδειξε τον Σάμαρη, χαρίζοντας στο ελληνικό ποδόσφαιρο έναν σπουδαίο μέσο και μελλοντικό αγκωνάρι της Εθνικής. Δεύτερον, πόνταρε στους Σιόβα και Μανωλά, δουλεύοντας μεθοδικά με τις περιπτώσεις αυτές. Τρίτον, δεν δίστασε να αφήσει στον πάγκο σε κάποια παιχνίδια τον Σαβιόλα, κάτι αδιανόητο για αρκετούς προπονητές όταν βρίσκονται μπροστά σε παίχτες με περγαμηνές. Μεγάλο το ρίσκο. Η εξέδρα και προπάντων οι ιδιοκτήτες των ομάδων, που επαίρονται -και δικαίως- για τέτοιες μετεγγραφές, θα μπορούσαν να κατασπαράξουν τον προπονητή σε περίπτωση ατυχούς αποτελέσματος. Τέταρτον, πόνταρε στον Μήτρογλου, και όπως στις περιπτώσεις Μανωλά, Σιόβα, Σάμαρη λειτούργησε εντελώς διαφορετικά από τον Βαλβέρδε, που προτιμούσε το «ετοιματζίδικο» από την «παραγωγή». Και, πέμπτον, ο Μίτσελ έδειξε ότι δεν έχει εμμονές, ότι ακούει και δεν λειτουργεί εγωιστικά.

    * Και τώρα, τα θηρία. Αλλά ο Θρύλος μπορεί να έχει μια αξιοπρεπή παρουσία, έστω και αν είναι λίγες οι πιθανότητες να περάσει. Αρκεί ο Ισπανός να παραμείνει προσγειωμένος, ποντάροντας σε σιδερένιο κέντρο, αλλά και σε καμιά γερή μετεγγραφή και όχι τύπου Εντινγκα και Γιαταμπαρέ...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Αθλητισμός της έντυπης έκδοσης
Ποδόσφαιρο
Παγωμένος Βαρδάρης... ...πάνω από την Τούμπα
Ούτε τα 35 εκατ. ευρώ φτάνουν για τον ΠΑΟ
Αγκάλιασε τη δωδέκατη θέση η Ελλάδα
Ρεάλ προτιμάνε Βάις και Σαβιόλα
Στημένα ματς
Τσατίστηκε ο Μάκης
Σπορ
Η ατζέντα των Σπορ