Έντυπη Έκδοση

Τηλεφώνημα από την Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ

(Με το κουιντέτο του Φιλ Γουτζ)

Η πόλη φανερά κουρασμένη. Σαν να έχει λυγίσει. Λίγο ακόμη και θα πέσει στα γόνατα. Πολλαπλά τα χτυπήματα. Οπως αυτά από την τρέχουσα παγκόσμια οικονομική κρίση.

Ξεκίνησε, ως γνωστόν, από εδώ, στην καρδιά της Γουόλ Στριτ, λίγα τετράγωνα πιο πέρα απ' όπου στεγάζεται προσωρινά το γραφείο μου. Διαβάζω τη μεγαλογράμματη προτροπή, στο πίσω μέρος της πλαστικής κάρτας επιβίβασης για τον υπόγειο σιδηρόδρομο και τα λεωφορεία: «optimism», δηλαδή «αισιοδοξία». Πρώτη φορά που προστρέχουν εδώ σε συνθήματα δημόσιας παραμυθίας. Σβήνω το φώς και κλείνω μαλακά την πόρτα πίσω μου: η νύχτα είναι ευτυχώς νέα ακόμη, όπως λένε οι Αγγλοσάξονες. Ωρα για αναστήλωση. Ναι, με τον Φιλ Γουτζ. Σπάνια έχανα τις δημόσιες εμφανίσεις του ρηξικέλευθου σαξοφωνίστα, όταν ζούσα κι εργαζόμουν στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του '80. Πάντα με δικαίωνε το αποτέλεσμα εκείνων των δίωρων και πλέον μουσικών εκτελέσεων. Ο μετρημένος αυτοσχεδιασμός και η εύλογη αυτοπεποίθηση του ταλαντούχου, σε συνδυασμό μάλιστα με τις καλοδουλεμένες, προσωπικές ή μη, συνθέσεις οδηγούσε με ασφάλεια στην περιώνυμη τζαζ έκσταση. Ήταν επόμενο τώρα που ξαναβρέθηκα εδώ, στο Μανχάταν, να τον αναζητήσω με την ίδια σπουδή και άλλη τόση ευεργετική νοσταλγία. Τον βρίσκω στη «Γη του Πουλιού», το φημισμένο μπαρ στους 44 δρόμους, που ο Τσάρλι Πάρκερ βάφτισε -και δικαιολογημένα- «The Jazz corner of the World». Τον συνοδεύουν ο τρομπετίστας Μπράιαν Λιντς, ο πιανίστας Μπιλ Μέις, ο μπασίστας Στιβ Γκίλμορ και ο ντραμίστας Μπιλ Γκούντγουιν. Ανήκουν στους πλέον σταθερούς συνεργάτες του, με τους οποίους ολοκλήρωσε ένα ιδίωμα της μπίμποπ και όχι μόνον. Προωθώντας αποτελεσματικά από την πλευρά του την υπόθεση της ανανέωσης, αλλά και της χειραφέτησης ταυτοχρόνως της τζαζ από ό,τι συμβατικό είχε αρχίσει ήδη να την επιβαρύνει στις αρχές της δεκαετίας του '60, ο Φιλ Γουτζ κατέκτησε μία από τις πρώτες θέσεις στις προτιμήσεις των πιστών ακροατών αυτού του ιδιαίτερα απαιτητικού είδους μουσικής. Βρίσκω σχετικά εύκολα μια θέση στο μπαρ. Τον ακούω και γυρίζω πίσω: τότε που το νεοϋρκέζικο θαύμα ήταν κάτι το απόλυτο, το αναμφισβήτητο, όπως ο ήλιος του αυγουστιάτικου μεσημεριού. Γυρίζω στον σημαδιακό εκείνο χρόνο που άνοιγε φαρδιά-πλατιά τις πόρτες του στη γνώση του κόσμου, υποσχόμενος τότε, εμμέσως πλην σαφώς, έως και αθανασία. Ηταν ο χρόνος της μουσικής δωρεάς, το ελιξίριο της τζαζ, η πανδαισία της αλκής. Το λέω και το ξαναλέω στον εαυτό μου: οι πέντε μουσικοί ασφαλώς δεν παίζουν σήμερα μόνο για μένα. (Και δεν είμαι βεβαίως είκοσι πέντε ετών - ή μήπως είμαι;) Αφήνομαι να πιστέψω πάντως ότι, ως ιδανικό πλήρωμα του πολύτιμου χρονοκαραβιού μου, αντιλαμβάνονται στο έπακρο τη σημασία αυτού του ταξιδιού μου και με φροντίζουν και με το παραπάνω ως άλλοι άγγελοι οι πέντε αυτοί ακαδημαϊκοί της τζαζ.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Από τις 4:00 στις 6:00
Ο μύθος του Φάουστ έχει και στη μουσική μεγάλη απήχηση
Μια καλή μάγισσα...
Κριτική βιβλίου
Πώς γίνεσαι βασανιστής
Το μετέωρο βήμα της δημοκρατίας
Το παιχνίδι της βιογραφίας της Ασωτης Σώτης
Αλλοτε σφυριά, άλλοτε πούπουλα
Αντικατοπτρισμοί της εγγύτητας και της απόστασης
Ο θάνατος ως συνέχεια και δικαίωση της ζωής
Τα εγκλήματα ενός «άνθους» στον πόλεμο
Κράμα αισθημάτων και πολιτικού κυνισμού
Ιδιότυπες γοητείες
Τρεις κόκκινες σημαίες
Λογοτεχνία
Ο Κέρουακ διαβαίνει μουσηγέτης
Κέρουακ φάντης μπαστούνι
Άλλες ειδήσεις
Τηλεφώνημα από την Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ
Η άλλη Αμερική σήμερα