Έντυπη Έκδοση

«Βρήκα στη σιωπή άγνωστες πτυχές του εαυτού μου»

Την αξία της σιωπής εξαίρει ο Αντώνης Φωνιαδάκης στο νέο του χορογραφικό σόλο, «All things are quite silent».

Μετά το Βερολίνο (Dockii) και τη Λιόν (Maison de la dance) παρουσιάζεται ώς τη Δευτέρα στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

«Η σιωπή είναι για μένα η στιγμή που αποκαλύπτεται η αλήθεια χωρίς φανφάρες», μας λέει. «Είναι αυτό το κενό που, είτε περνάς καλά είτε άσχημα, το βιώνεις. Είναι ο χρόνος που μένεις μόνος σου με τον εαυτό σου και προσπαθείς, χωρίς να ακούς, χωρίς να σκέφτεσαι, μόνο να καταλάβεις. Την έχω βιώσει άσχημα αλλά και ονειρικά, όπως όλοι μας. Μην ξεχνάτε πως έρχομαι από ένα νησί».

Μέχρι να ενηλικιωθεί και να ακολουθήσει την τύχη του στον χορό ο Αντώνης Φωνιαδάκης έζησε στην Ιεράπετρα, εκεί όπου πρωτοπαρουσίασε το σόλο του το περασμένο καλοκαίρι. «Δεν ένιωσα πως έκανα παράσταση. Αλλά ότι μοιράστηκα κάτι δικό μου με οικείους μου», λέει.

Με έδρα του τη Λιόν και κύρια ασχολία του τη χορογραφία ο Αντώνης Φωνιαδάκης θέλησε να βιώσει μια τέτοια στιγμή «σιωπής» και στην καριέρα του. «Τα τελευταία έξι χρόνια δημιουργώ ασταμάτητα για άλλες ομάδες. Θέλησα, λοιπόν, για μια στιγμή να εστιάσω στον εαυτό μου και να δω τελικά όλα αυτά τα χρόνια που έχουν περάσει τι έχω ανακαλύψει, τι ποιότητες έχω αναπτύξει ως χορογράφος, αλλά και πώς θα μπορούσα να τα φέρω όλα αυτά δίπλα στην ταυτότητά μου ως ερμηνευτής».

Ξεκίνησε, λοιπόν, από το μηδέν. Απομονώθηκε σε ένα στούντιο στο Βερολίνο και άρχισε την έρευνα. Σύμμαχός του σε αυτή την προσπάθεια υπήρξε ο εικαστικός Χριστόδουλος Παναγιώτου. Λειτουργώντας ως καθρέφτης, έθετε ερωτήματα και έφερνε αντιρρήσεις. «Υπήρξε δραματουργός και συνδημιουργός. Τελικά, το αποτέλεσμα είναι ένα κράμα κι από τους δύο», λέει ο χορογράφος.

Προέκυψε ένα έργο ποιητικό και αφαιρετικό. Δομείται σε τρία ταμπλό, που σηματοδοτούν ένα πέρασμα από την εξωτερική, στατική εικόνα, στον εσωτερικό μυστικιστικό χώρο του υποσυνείδητου. «Δουλεύοντας με τον Χριστόδουλο εντοπίσαμε ευαισθησία, λυρισμό, μαλθακότητα στην ποιότητα της κίνησής μου, που εφάπτονται με ένα πιο θηλυκό μέρος του εαυτού μου. Γι' αυτό στη χορογραφία υπήρχε η σύγχυση μεταξύ αρσενικού και θηλυκού», εξηγεί. «Τελικά, φτιάχνουμε ένα πορτρέτο σχεδόν ουτοπικό, ένα ονειρικό τοπίο μέσα στο οποίο μπορώ να εκφραστώ, να μετουσιωθώ σε κάτι πέρα από το καθημερινό και να αγγίξω πτυχές μου, πραγματικά πέρα από τη λογική, βαθιά χωμένες στο σχεδόν πρωτόγονο στοιχείο του εαυτού μου».

Η περσινή χρονιά, πάντως, μόνο σιωπηλή δεν υπήρξε για τον Αντώνη Φωνιαδάκη. Δούλεψε επίσης για την Εθνική Ομάδα της Ουαλίας και δημιούργησε το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» για το ΚΘΒΕ. Το αμέσως επόμενο διάστημα θα εργαστεί στη Βέρνη, στο Αμστερνταμ και στο Σάο Πάολο. «Με τις διαρκείς μετακινήσεις και αλλαγές πληροφοριών παραμένει το πνεύμα μου ανοιχτό. Γίνομαι όλο και πιο εναλλακτικός. Από την άλλη, οι αντοχές μειώνονται. Ξεκίνησα τα ταξίδια στα 32 και τώρα είμαι 38», λέει. «Ολα έχουν το τίμημά τους. Από τη μια έχω κερδίσει σε εμπειρίες και διασυνδέσεις αλλά έχω χάσει έναν τεράστιο φιλικό κύκλο εδώ και τη συνέχεια τού να βρίσκομαι σε έναν τόπο. Αγαπώ την Αθήνα, γι' αυτό και πάντα προσπαθώ να φέρνω δουλειές μου εδώ».

* Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος, τηλ. 210-3418550). Στις 9.30 μ.μ. Η μουσική είναι του μόνιμου συνεργάτη του, Ζιλιέν Ταρίντ. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Χορός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Κινηματογράφος
Η απώλεια είναι κομμάτι της ζωής μας
Κουστουρίτσα - Τζόνι Ντεπ: μαζί για «Πάντσο Βίλα»
Μουσική
Οι πολυεθνικές είναι σουπερμάρκετ, εμείς ντελικατέσεν
Χορός
«Βρήκα στη σιωπή άγνωστες πτυχές του εαυτού μου»
Εικαστικά
Το φυλάκιο της Λήδρας έγινε προπύλαια ιδιότυπου μουσείου
Αρχαιολογικοί χώροι
Το Σούνιο που δεν ξέρουμε
Συνέντευξη: Γιάννης Μπέζος
«Κι εγώ θα 'θελα να είμαι Δον Ζουάν, αλλά δεν μπορώ»
Τηλεόραση
Μείωση κόστους και τέλος στις στρατιές συμβούλων
Τα σπίτια του μέλλοντος