Έντυπη Έκδοση

Ποιητής ξαναγίνεται παιδί

Ο 67χρονος ποιητής Γιάννης Κοντός έχει φίλους ζωγράφους κι έχει γράψει γι' αυτούς πάμπολλα κείμενα, τα οποία είναι η ιμπρεσιονιστική ματιά ενός δημιουργού στον κόσμο τους.

Από αυτή τη σχέση φιλίας που έχει αναπτύξει μαζί τους, προήλθε μία συνομιλία η οποία απευθύνεται στα παιδιά.

Τελευταίο δημιούργημα αυτής της συνύπαρξης ποιητή και ζωγράφου είναι τα «Παραμύθια του καλού μάγου», με εικονογράφηση του Φαίδωνα Πατρικαλάκη (εκδόσεις Κέδρος). Οι ζωγραφιές του εικαστικού εκτίθενται, ώς τις 23 Ιανουαρίου, στην γκαλερί «Astrolavos Artlife» (Ηροδότου 11). Βιβλίο κυρίως αλληγορικό, μα πάνω απ' όλα ανθρώπινο, είναι μία συλλογή σύγχρονων παραμυθιών με παλιά δοκιμασμένα υλικά, που όμως δεν έχουν παλιώσει, με πρωταγωνιστές παιδιά και ζώα. Ο από μηχανής θεός, ο οποίος σώζει τις καταστάσεις, είναι ο καλός μάγος που πάντα δείχνει τον δρόμο της γενναιοψυχίας και της καλοσύνης.

Η αρχή σ' αυτή την περιπέτεια-επιστροφή του Γιάννη Κοντού στην παιδική ηλικία, τη δική του κι όλων μας, είχε γίνει με τον «Αριστείδη τον μικρό ιπποπόταμο» με εικόνες του Δημήτρη Μυταρά, ενώ είχαν μεσολαβήσει τα «Χριστούγεννα έρχονται», με ζωγραφική του Αλέκου Φασιανού.

«Προσπαθώ σε ορισμένες στιγμές του βίου μου να είμαι παιδί. Θα μου πείτε: Από πού ξεκινάνε όλα αυτά; Από τα παιδικά μου διαβάσματα, που θα σας τα απαριθμήσω: Τον "Μικρό Ηρωα", τα Κλασικά Εικονογραφημένα των εκδόσεων Πεχλιβανίδη, το μάθημα που μας έδωσε ο μεγάλος παραμυθάς Αντερσεν και οι δικές μας Πηνελόπη Δέλτα και Αλκη Ζέη», λέει ο Γιάννης Κοντός. Ο λόγος του για τα παιδιά δεν βρίσκεται μακριά από τις ποιητικές του καταθέσεις. Ετσι, δεν εκπλήσσει όταν υποστηρίζει ότι «οι δικές μου απόπειρες έχουν σαν αποτέλεσμα μικρά και απλά κείμενα, περίπου παραμύθια, περίπου καθημερινές ιστορίες και όχι μυθιστορηματική έκταση. Είναι παλαιόθεν πίστη μου ότι η λογοτεχνία για παιδιά είναι μία σοβαρή υπόθεση. Δεν μπαίνει κανείς σ' αυτόν τον χορό ελαφρά τη καρδία. Τα τρία παιδικά βιβλία που έχω γράψει, και υπόσχομαι ότι θα κάνω κι άλλα, είναι συμπλήρωμα της ποιητικής μου και της γενικότερης πνευματικής μου εργασίας».

Γιατί, όμως, δεν αποπειράθηκε να ανοιχτεί στη μεγάλη φόρμα του παιδικού μυθιστορήματος; «Γιατί θέλω να μείνω στη μικρή φόρμα, η οποία ταιριάζει πολύ και με τα ποιήματά μου», εξηγεί. Μάλιστα, διευκρινίζει ότι «οι εικονογράφοι δεν είναι επαγγελματίες, αλλά φίλοι μου, γνωστοί ζωγράφοι, που για πρώτη φορά κάνουν μαζί μου ζωγραφιές για παιδιά».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Κι αυτά...
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Κινηματογράφος
Η απώλεια είναι κομμάτι της ζωής μας
Κουστουρίτσα - Τζόνι Ντεπ: μαζί για «Πάντσο Βίλα»
Μουσική
Οι πολυεθνικές είναι σουπερμάρκετ, εμείς ντελικατέσεν
Χορός
«Βρήκα στη σιωπή άγνωστες πτυχές του εαυτού μου»
Εικαστικά
Το φυλάκιο της Λήδρας έγινε προπύλαια ιδιότυπου μουσείου
Αρχαιολογικοί χώροι
Το Σούνιο που δεν ξέρουμε
Συνέντευξη: Γιάννης Μπέζος
«Κι εγώ θα 'θελα να είμαι Δον Ζουάν, αλλά δεν μπορώ»
Τηλεόραση
Μείωση κόστους και τέλος στις στρατιές συμβούλων
Τα σπίτια του μέλλοντος