Έντυπη Έκδοση

Βιβλίο

Νύχτα είναι - θα περάσει

  • Πατρίδα από σαπουνάδα

    Η ΝΥΧΤΑ ήταν γλυκιά. Λίγο πριν είχε ψιχαλίσει. Εξω απ' το βιβλιοπωλείο ο Τάκης φύλαγε σκοπιά με τον δικό του, περήφανο τρόπο. Μέσα στο ισχνό του κορμί χωρούσε το μισό Μοσχάτο.

    Το βλέμμα του έψαχνε τις σκιές - που έφυγαν πρώτες. Δίπλα του η Αγγελική -αδιάβροχη-, συναγωνιζόταν σε κομψότητα μια άλλη Αγγελική, της ζωής μου. Δεν θα ξαναρωτούσε τον μπαμπά. Ούτε εγώ.

    Τους είδα από μακριά, σαν σε επανάληψη, ζήλεψα την αγάπη που περίσσευε. Ηθελα να τη μαζέψω, να τη βάλω στο βάζο. Ηταν περιορισμένης διανομής. Θα την κρατούσα ενθύμιο. Οπως το πρόγραμμα από μια θεατρική παράσταση τη δεκαετία του '70. Αγάπησαν και δεν βρήκαν τη σκόνη. Ομως, νίκησαν;

    ΠΑΡΚΑΡΑ. Επαιζε ένα πιάνο. Ο αέρας μύριζε σαπουνάδα. Ηρθε ο Χάρης. Το Μοσχάτο με χριστουγεννιάτικες φορεσιές, έλαμπε μέσα στις καθημερινές του χειρονομίες: μια πατρίδα συλλεκτική. Εδώ μπορούσες να ονειρευτείς τη συνέχειά σου.

    Ενα ταξί έφερε την Κατερίνα. Κατέβηκε όπως η Τζόπλιν στο φεστιβάλ του Μόντερεϊ. Τα μαλλιά της ήταν πιασμένα με τσιμπιδάκι. Περπάτησε στον χώρο. Υπάρχει κάτι να πιούμε; Η Μαρία, κουλουριασμένη σε μια καρέκλα. Αγκαλιά με τα ποιήματα. Την είδα απ' το τζάμι, είδα τα χείλη της που κινήθηκαν ρυθμικά. Διάβαζε: Εχω μέσα μου ένα παιδί / Και κάτι παλιοσίδερα νύχτες / Παρασημοφορημένες / Με ελάττωμα αγάπης.

    ΜΠΗΚΑ. Εγώ, προτού γίνω εγώ. Με το μακό της Γ' Λυκείου και τα Hellas special. Ο κύριος Γιάννης κάθησε στην τρίτη σειρά: ένα βουνό τυλιγμένο σε καμπαρντίνα. Η ευγένειά του σε καθήλωνε.

    Συγγραφέας είναι αυτός που γράφει ή αυτό που γράφει; Αναρωτήθηκα. Δεν θα το βρούμε ποτέ. Η αλήθεια είναι απόρρητη. Και η γραφή, πες κάτι για τη γραφή... Είναι η προσπάθεια να ακουμπήσουμε τον άνθρωπο που κάνει τον εαυτό μας στην ταινία του βιβλίου. Τον ηθοποιό που ανεβάζει το έργο. Είπα.

    ΗΡΘΑΝ οι φίλοι. Ακουσα το κελάρυσμά τους, σαν χαλάζι από χαρμόσυνα γεγονότα. Οι παλιές γυναίκες. Με μπλουτζίν, με μίνι φούστες, με ταγιέρ, με κίτρινα άνορακ. Το μέλλον το μετάνιωσε, δεν χωρούσε. Δεν μπήκε. Ντράπηκε. Ακούμπησα το μικρόφωνο. Ενα κοριτσάκι πέρασε μπροστά απ' τα μάτια μου, μου είπε σε βρήκα. Το κοίταξα με αγάπη. Είναι πολύ βαρετό να είσαι μεγάλος σήμερα. Η μουσική έσβησε. Τα βλέμματα σώπασαν. Τα σώματα σταμάτησαν να αγγίζονται. Να ενώνονται στις ραφές. Η Μαρία χάιδεψε τις πρώτες λέξεις. Τις έκανε να ριγήσουν. Ερωτικά. Και ξεκινήσαμε.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Από τις 4:00 στις 6:00
Ο μύθος του Φάουστ έχει και στη μουσική μεγάλη απήχηση
Μια καλή μάγισσα...
Κριτική βιβλίου
Πώς γίνεσαι βασανιστής
Το μετέωρο βήμα της δημοκρατίας
Το παιχνίδι της βιογραφίας της Ασωτης Σώτης
Αλλοτε σφυριά, άλλοτε πούπουλα
Αντικατοπτρισμοί της εγγύτητας και της απόστασης
Ο θάνατος ως συνέχεια και δικαίωση της ζωής
Τα εγκλήματα ενός «άνθους» στον πόλεμο
Κράμα αισθημάτων και πολιτικού κυνισμού
Ιδιότυπες γοητείες
Τρεις κόκκινες σημαίες
Λογοτεχνία
Ο Κέρουακ διαβαίνει μουσηγέτης
Κέρουακ φάντης μπαστούνι
Άλλες ειδήσεις
Τηλεφώνημα από την Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ
Η άλλη Αμερική σήμερα