Έντυπη Έκδοση

Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία

Τώρα που πέρασαν τα Χριστούγεννα, αξίζει να διαβάσει κανείς αυτό το έργο του Ντίκενς (προσφέρεται για οποιαδήποτε μέρα από τις 365).

Εχει μεν να κάνει με το κλίμα των Χριστουγέννων, όμως ο τίτλος που, ίσως, θα του ταίριαζε περισσότερο θα ήταν «Μια τραγική ιστορία». Κι αυτό γιατί υπάρχουν δύο τρόποι να διαχειριστεί κανείς την αγάπη. Ο ένας είναι να τη διαγράψει από τη ζωή του και ο άλλος να αφεθεί στη μοιραία της πορεία. Βέβαια το ένστικτο της αυτοσυντήρησης οδηγεί τους περισσότερους ανθρώπους σε μια ενδιάμεση κατάσταση. Και ευτυχώς. Γιατί αλλιώς ο πλανήτης θα είχε γεμίσει είτε από ψυχρά είτε από βασανισμένα πρόσωπα. Το θέμα είναι πως και στις δυο περιπτώσεις (κι εδώ μπαίνει ο Ντίκενς) αντιλαμβάνεται σε ποια κατηγορία ανήκει, είτε αργά (στην καλύτερη περίπτωση) είτε ανεπίστρεπτα. Με δυο λόγια υπάρχουν γύρω μας χιλιάδες Σκρουτζ. Η χριστουγεννιάτικη ευχή του Ντίκενς είναι, έστω και αργά, να αφυπνιστούν και ό,τι προλάβουν... Η έννοια της αφύπνισης δεν οδηγεί απαραιτήτως στη μετάνοια, αλλά κυρίως στη σκέψη. Η οποία αναπόφευκτα προκύπτει όταν ο κύκλος της ζωής ενός ανθρώπου πλησιάζει να κλείσει. Είναι αυτό που με άλλα λόγια ονομάζουμε απολογισμό. Τότε βλέπει κανείς τη συνολική εικόνα και μπορεί να καταλάβει τι πραγματικά μέτρησε περισσότερο. Το παραμύθι του Ντίκενς αγνοεί τον χρόνο, περιφρονεί αυτό που πολλοί λένε πως «ο άνθρωπος δεν αλλάζει». Ετσι κι αλλιώς δεν είναι αλήθεια. Είναι μια ευκολία για να καταλήγουν σε διάφορα συμπεράσματα χωρίς πολύ κόπο. Εξάλλου η αλλαγή έρχεται δεύτερη. Προηγείται η συνειδητοποίηση. Αρα δεν μας ενδιαφέρει αν ο άνθρωπος αλλάζει ή όχι. Μας ενδιαφέρει αν καταλαβαίνει. Αυτό έχει μεγάλη σημασία γιατί λειτουργεί πέρα από τον χρόνο. Ενώ η αλλαγή έχει ανάγκη από χρόνο, που μερικές φορές δεν υπάρχει... Γι' αυτό και ο Ντίκενς, προκειμένου να προλάβει τον χρόνο, χρησιμοποίησε ένα φάντασμα. Μέσα σε δύο λεπτά ο Σκρουτζ κατάλαβε, και από κει και πέρα είχε το φάντασμα οδηγό. Η σύμβαση του παραμυθιού το επιτρέπει. Η σύμβαση της πραγματικότητας επιτρέπει την ύπαρξη φαντασμάτων, τα οποία όμως ούτε μιλούν ούτε κινούνται, κι αυτό γιατί δεν θα είχαν ούτε τι να πουν ούτε πού να πάνε. Σου φτάνει μόνο ότι νιώθεις την ύπαρξή τους. Κι εδώ ο Ντίκενς είναι σαν να μας λέει να ανακαλύψουμε γρήγορα το προσωπικό μας φάντασμα. Εστω και αν μια τέτοια ανακάλυψη πονάει...

Η πιο μεγάλη λογοκρισία της εποχής μας αφορά τη λέξη αγάπη, παρότι λέγεται πολύ και συχνά με ειλικρίνεια. Επειδή η σημασία της θεωρείται αυτονόητη, δεν μπαίνει ως θέμα. Υπάρχουν τόσα και τόσα θέματα που μας καίνε, εντός των οποίων η αγάπη εξαντλείται στο πεδίο του σεξ. Οχι όμως ο έρωτας. Κι αυτός (συνώνυμο της αγάπης) πάει πολύ πιο πέρα. Οδηγεί το μέλλον ακόμα και ως παρελθόν...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη
Επειδή το βιβλίο χρειάζεται αυξημένη φροντίδα
Κριτική βιβλίου
Μαύρο τριαντάφυλλο στο στήθος
Η τέχνη της Ρομιγύ
Μεταξύ ντοκουμέντου και μυθοπλασίας
Από το μέτωπο των κοινωνικών επιστημών
Κάποιος με φώναξε Σεμπάστιαν
Οι παρενέργειες μιας στράτευσης στην τέχνη του Πάουντ
Επιρροές, σχεδιασμοί και συγκρούσεις στη Μεσόγειο
Η συμμετοχή του ελαφρού μουσικού θεάτρου
Ρεμπέτες, αγαπητικοί και πόρνες
Αφανής αναγνώστης
Ωραία είναι τα βιβλία που σε κάνουν να σκέφτεσαι διαφορετικά
Η τρίτη ανάγνωση
Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία
Προδημοσίευση
ΚΑΝΕΙΣ
Από τις 4:00 στις 6:00
Με τις πέτρες κτίζονται τραγούδια
Ο Che Guevara της φολκ
Άλλες ειδήσεις
Μια εποχή αρόδο
Η καλή σου μεριά
Η Μαρίνα Καραγάτση και η υπόσχεση του Παραδείσου
Αυτό που δεν υπάρχει εδώ· πουθενά δεν υπάρχει
Ανθισμένες ρεματιές, αρχοντικά και μουράγια