Έντυπη Έκδοση

Βιβλίο

Πεντάλ

  • Δεν είμαστε οι γιατροί, είμαστε η ασθένεια

    Δελτίο Καιρού

    Ο καιρός αρχικά θα είναι νεφελώδης.

    Θα είναι αρχικά ψυχρός

    Αργότερα όμως κατά τη διάρκεια της μέρας

    Θα έχει ηλιοφάνεια

    Και το απόγευμα θα είναι ξηρό και θερμό.

    Το βράδυ θα φανεί το φεγγάρι

    Και θα είναι πολύ λαμπερό.

    Θα φυσήξει, να σημειωθεί,

    Αέρας δυνατός

    Αλλά πριν τα μεσάνυχτα θα κοπάσει.

    Τίποτα άλλο δεν θα συμβεί.

    Αυτό είναι το τελευταίο δελτίο.

    Μάρτιος 2003

    ****************

    Συνάντηση

    Είναι της νύχτας η ώρα η νεκρή

    Οι παλιοί νεκροί κοιτάζουν προς το μέρος

    Των νέων νεκρών

    Που βαδίζουν προς το μέρος τους

    Ακούγετ' ένα καρδιοχτύπι ελαφρύ

    Σαν αγκαλιάζονται οι νεκροί

    Εκείνοι που 'ναι από καιρό νεκροί

    Κι εκείνοι από τους νέους νεκρούς

    Κλαίνε και φιλιούνται

    Σαν ξανασυναντιούνται

    Για πρώτη φορά και τελευταία

    Αύγουστος 2002

    (...)

    Οι άνθρωποι δεν ξεχνούν. Δεν ξεχνούν τον θάνατο των συντρόφων τους, δεν ξεχνούν τα βασανιστήρια και τους ακρωτηριασμούς, δεν ξεχνούν την αδικία, δεν ξεχνούν την καταπίεση, δεν ξεχνούν την τρομοκρατία των μεγάλων δυνάμεων. Και όχι μόνο δεν ξεχνούν. Ανταποδίδουν το χτύπημα.

    Το φρικαλέο χτύπημα στη Νέα Υόρκη ήταν αναμενόμενο και αναπόφευκτο. Ηταν μια πράξη αντιποίνων στην αδιάκοπη και συστηματική επίδειξη κρατικής τρομοκρατίας εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών επί πάρα πολλά χρόνια, σ' όλα τα μέρη του κόσμου. (...) Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία ακολουθούν μια πορεία που δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε μια κλιμάκωση της βίας σε παγκόσμιο επίπεδο και τελικά στην καταστροφή (...) Αν η Ευρώπη δεν βρει τη σύμπνοια, την ευφυΐα, το θάρρος και τη βούληση να θέσει υπό αμφισβήτηση την εξουσία των Ηνωμένων Πολιτειών και να της αντισταθεί, θα είναι άξια του ορισμού του Αλεξάντερ Χέρτσεν: «Δεν είμαστε οι γιατροί. Είμαστε η ασθένεια».

    Ο ποδηλάτης επανέρχεται στην προηγούμενη βόλτα του με τον περίεργο συνδυασμό Πίντερ και δυναστεία Τανγκ, συμβολισμός και ρεαλισμός, ή Ιστορία και Τέχνη, ή Θάρρος και Κομψότητα.

    Ο,τι μόλις παραπάνω παρατέθηκε είναι ποιήματα και απόσπασμα πεζού από το ολιγοσέλιδο Πόλεμος (τίτλος πρωτοτύπου War) του Χάρολντ Πίντερ, εκδόσεις Αιώρα, Αθήνα 2003, σε μετάφραση Τάνιας Παπαδοπούλου. Οχτώ όλα κι όλα ποιήματα και μια ομιλία στο Τορίνο, όταν του απονεμήθηκε μια τιμητική διάκριση στις 27 Νοεμβρίου 2002. (Ενα λιτό κομψό βιβλιαράκι που μπορεί κανείς να το διαβάσει και όρθιος στο βιβλιοπωλείο, εάν μπορέσει να το διακρίνει ανάμεσα στα ευτραφή ευπώλητα.) Ολα με πολιτικό περιεχόμενο. Τα ποιήματα έχουν υπόψη τους τους βομβαρδισμούς της Σερβίας από τις ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις τον Μάρτιο του 2009, βομβαρδισμούς που κράτησαν τέσσερις ολόκληρους αποσβολωμένους και ντροπιαστικούς μήνες.

    Εμαθα τα νέα για το βραβείο στις 12 παρά 20 την Πέμπτη το πρωί, μόλις είκοσι λεπτά πριν από την επίσημη ανακοίνωση (...) Γιατί μου δώσανε το βραβείο αυτό, δεν ξέρω (...) Αλλά υποψιάστηκα ότι θα είχαν μετρήσει και οι πολιτικές μου δραστηριοποιήσεις, μια και είναι πολύ σημαντικό μέρος της δουλειάς μου. Είναι συνυφασμένες με πολλά θεατρικά μου (...)

    The Guardian Weekly, 21-27 Οκτωβρίου 2005

    Υστερόγραφο του ποδηλάτη

    Σκεφτείτε πόσοι (εγχώριοι και ξένοι) πνευματικοί άνθρωποι κοπιάζουν αληθινά και συστηματικά, μην πω κυριολεκτικά σκοτώνονται, για την είσοδό τους σε ιδρύματα και την κατάκτηση της ύψιστης λογοτεχνικής διάκρισης.

    Σ' ένα από τα σημεία του σκεπτικού της Σουηδικής Ακαδημίας για την απονομή του Νόμπελ λογοτεχνίας στον θεατρικό συγγραφέα και ποιητή Χάρολντ Πίντερ αναφέρεται πως ο εν λόγω συγγραφέας αποκαλύπτει στο έργο του το βάραθρο που αναδύεται από τη μωρολογία της καθημερινότητας, και παραβιάζει τις πύλες της εισχωρώντας στους κλειστούς θαλάμους της καταπίεσης. Σωστό, παρόλο που οι θάλαμοι της καταπίεσης δεν είναι μόνο κλειστοί. Είναι και ορθάνοιχτοι, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται.

    1999

    Ν' αδειάσουν τα βρομόνερα

    τα άκαμπτα βήματα

    στις ιλιγγιώδεις κοιλάδες του Ιλίου

    δική τους χώρα καίγεται

    και όχι δική μου

    ίλιγγος ίλιγγος

    ιλιγγιώδεις κοιλάδες

    του ήλιου

    να πέσει το αόρατο

    να πέσει το στελθ

    το κομμάτιασε

    το χωριό που γελάει

    Ο νυχτοφύλακας

    Τις νύχτες προσέχω

    τα σώματά μας

    ακούω τις πνοές μας πώς βαθαίνουν

    αλλά και το απόκοσμο τραγούδι

    πάνω απ' τα κλειστά σου μάτια

    εκεί που σε πηγαίνουν τα ανήσυχα πόδια

    και θα τρέμω ώσπου να γυρίσει

    το άσπρο ποντίκι με δυο καρφιά μάτια

    στο στόμα σου πριν από σένα

    ώσπου να αφήσεις τρυφερά στον τάφο μου

    μια πέτρα να ακουμπήσω το κεφάλι

    ώσπου να έρθει η ώρα να κοιμηθώ

    ξανά μαζί σου ομορφιά μου

    δύο ποιήματα γραμμένα στα ελληνικά του σέρβου ποιητή Μόμα Ράντιτς. «Το χωριό που γελάει» στο πρώτο είναι ασφαλώς η χώρα της Σερβίας.

    Από την ίδρυσή της, το 618, έως την πτώση της, το 907, η δυναστεία Τανγκ κυβέρνησε επί 289 χρόνια και παρέμεινε η πλέον επιτυχημένη δυναστεία στην κινεζική ιστορία. Οι Τανγκ μπορεί να διαιρεθούν σε δύο περιόδους: την πρώιμη και την ύστερη. Η πρώιμη ήταν η Χρυσή Εποχή, μια ειρηνική περίοδος, ενώ η ύστερη ήταν εποχή πολιτικών αναταραχών, με διαμάχες ανάμεσα στις φατρίες Νίου και Λι και το μονοπώλιο των ευνούχων, και συνεχείς εξεγέρσεις των χωρικών, που τραυμάτισαν σοβαρά την αυτοκρατορία και σηματοδότησαν την παρακμή της.

    Στη διάρκεια της δυναστείας, καθιερώθηκαν σε πολλούς τομείς θεσμοί και κανονισμοί, όπως η φορολογία και ο εθνικός διαγωνισμός για την επιλογή στα επίσημα αξιώματα. Στη διπλωματία, οι κυβερνήσεις υιοθέτησαν ανοιχτή πολιτική. Οι πολιτιστικές και οικονομικές ανταλλαγές με άλλες χώρες έγιναν συχνότερες. Η ποίηση των Τανγκ μπορεί να καυχιέται για σπουδαία ονόματα στην κινεζική ιστορία. Τα χειρόγραφα του Γιαν Τζενγκτσίνγκ, οι πίνακες του Γιαν Λιμπέν, του Λι Σισούν κι ένα σωρό άλλων ανήκουν επίσης στην περίοδο αυτή. Την ίδια ώρα αναγνωρίζεται επίσημα ο Ταοϊσμός.

    Τι δουλειά έχουν οι Τανγκ ακόμη μια φορά στο Πεντάλ

    Μ' άδεια χέρια πηγαίνω, και δες, η αξίνα στα χέρια μου·

    Πηγαίνω με τα ποδαράκια μου, κι όμως καβάλα σε βόδι.

    Περνάω το γεφύρι, και να που δεν κυλάει το νερό

    κυλάει όμως το γεφύρι.

    διάσημο ghata (τραγούδι) του λαϊκού Fudaishi, που έζησε στο τέλος του 5ου αιώνα, περίπου την ίδια δηλαδή εποχή με τον μυθικό Bodidharma, τον ιδρυτή του Ζεν στην Κίνα. Ο ποδηλάτης το βρήκε στα αγγλικά και το μετέφρασε λαχανιασμένος.

    Η αλήθεια είναι πως όταν μιλάμε για μυαλό βρισκόμαστε μπροστά σ' ένα κουτί. Με λαμπάκια. Οταν καίγεται κάποιο, δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Απλούστατα. Ο,τι καίγεται, καίγεται μια και καλή. Η ατμόσφαιρα δεν ωφελεί. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη
Επειδή το βιβλίο χρειάζεται αυξημένη φροντίδα
Κριτική βιβλίου
Μαύρο τριαντάφυλλο στο στήθος
Η τέχνη της Ρομιγύ
Μεταξύ ντοκουμέντου και μυθοπλασίας
Από το μέτωπο των κοινωνικών επιστημών
Κάποιος με φώναξε Σεμπάστιαν
Οι παρενέργειες μιας στράτευσης στην τέχνη του Πάουντ
Επιρροές, σχεδιασμοί και συγκρούσεις στη Μεσόγειο
Η συμμετοχή του ελαφρού μουσικού θεάτρου
Ρεμπέτες, αγαπητικοί και πόρνες
Αφανής αναγνώστης
Ωραία είναι τα βιβλία που σε κάνουν να σκέφτεσαι διαφορετικά
Η τρίτη ανάγνωση
Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία
Προδημοσίευση
ΚΑΝΕΙΣ
Από τις 4:00 στις 6:00
Με τις πέτρες κτίζονται τραγούδια
Ο Che Guevara της φολκ
Άλλες ειδήσεις
Μια εποχή αρόδο
Η καλή σου μεριά
Η Μαρίνα Καραγάτση και η υπόσχεση του Παραδείσου
Αυτό που δεν υπάρχει εδώ· πουθενά δεν υπάρχει
Ανθισμένες ρεματιές, αρχοντικά και μουράγια