Έντυπη Έκδοση

Η ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΗΣ ΦΙΝΛΑΝΔΙΚΗΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Με ταλέντο και ωριμότητα

Ηχοι ζωντανοί

Δύο ακμαίους Ελληνες σολίστες συνόδευσε η Ορχήστρα της Φινλανδικής Ραδιοφωνίας υπό τον Σάκαρι Οραμο, στις συναυλίες που πρόσφερε στο αθηναϊκό κοινό, στο Μέγαρο Μουσικής, στις αρχές Απριλίου.

Ο Σπύρος Μουρίκης (πάνω) και ο Γιάννης Βακαρέλης (αριστερά) παίζουν με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Φινλανδικής Ραδιοφωνίας υπό τη διεύθυνση του Σάκαρι Οραμο Ο Σπύρος Μουρίκης (πάνω) και ο Γιάννης Βακαρέλης (αριστερά) παίζουν με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Φινλανδικής Ραδιοφωνίας υπό τη διεύθυνση του Σάκαρι Οραμο Αμφότερες άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις. Η πρώτη (3/4/2009) ξεκίνησε με το «Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 3» του Προκόφιεφ, έργο στο οποίο το «κακό» αλλά ταλαντούχο παιδί της σοβιετικής μουσικής συνομιλεί με το εξωστρεφές, μηχανιστικό πνεύμα των αρχών του Μεσοπολέμου. Κομμάτι που σφύζει από νεανική ορμή, ρυθμική ζωντάνια και κινητικότητα, δίχως να στερείται μελωδικών διατυπώσεων και λυρικών εξάρσεων, το κοντσέρτο αυτό ζητάει ομοίως από σολίστα και ορχήστρα ακρίβεια, αθλητική εγρήγορση και στιβαρό παίξιμο. Η συνάντηση του έμπειρου Θεσσαλονικιού πιανίστα με το ορχηστρικό σύνολο, που σημειωτέον, στο κοντσέρτο αυτό σχεδόν πρωταγωνιστεί, εκτυλίχθηκε σαν ισότιμη, φιλική πάλη, αδιάλειπτα ωθούμενη προς ανταγωνιστικές εξάρσεις, διάσπαρτη από σπάνια ξέφωτα λυρικής ανάπαυλας. Το αφυπνιστικό, σβέλτο ξεκίνημα και οι σφυροκοπηματικές ρυθμικές εμφάσεις στο εναρκτήριο Allegro, οι δεξιοτεχνικοί μονόλογοι του πιάνου με φόντο τον περιπαικτικό βηματισμό της ορχήστρας στο μεσαίο μέρος και οι πεισματικές εμβατηριακές συμπορεύσεις που αθροίστηκαν σε οργασμική κορυφωματική αναρρίχηση στο φινάλε έστειλαν αλλεπάλληλα κύματα ευφορίας στο ακροατήριο. Μοναδική επιφύλαξη υπήρξε η υπερβολική ταχύτητα με την οποία αποδόθηκαν οι ύστατες καταληκτικές παράγραφοι, παρ' ότι εδώ ο συνθέτης ουδέποτε ζητάει κάτι περισσότερο από Allegro. Αυτή η άστοχη όσο και συνήθης κίνηση εντυπωσιασμού συμπίεσε παραμορφωτικά πλείστες όσες απολαυστικές λεπτομέρειες ρυθμικής άρθρωσης, ηχοχρωματικών αντιπαραθέσεων κ.λπ. Η βραδιά ολοκληρώθηκε στο απολύτως αντίθετο άκρο από άποψη μουσικοαισθητικού στίγματος και ιδεολογικής αποσκευής με τη «Συμφωνία αρ. 3» του Αντον Μπρούκνερ. Μουσικοί και αρχιμουσικός προσάρμοσαν ανάλογα τις επιδόσεις τους, δίνοντας έμφαση στη διαφάνεια και την εσωτερική δόμηση του ήχου, που τους επέτρεψαν να χειριστούν επιτυχώς την πυκνότητα της συμφωνικής γραφής. Με εξαίρεση λιγοστές πλην κρίσιμες αστοχίες στα πνευστά, το παίξιμό τους διέθετε τις σωστές ποιότητες: ήταν δυναμικό, προσεκτικό, ευαίσθητο, με ελεγχόμενη δυναμική, αίσθηση του νοηματικού συντακτικού και προσανατολισμένο χτίσιμο κορυφώσεων. Δίχως να καταδυθεί στα απόλυτα τρίσβαθα του μπρουκνερικού σύμπαντος, η εκτέλεση υπήρξε αξιοπρεπής.

Η δεύτερη βραδιά (4/4/2009) ξεκίνησε με δύο αποσπάσματα από τη σκηνική μουσική του Σούμπερτ για τη «Ροζαμούνδη», που δόθηκαν με αυστηρότητα, ακρίβεια και ρυθμική ζωντάνια. Ακολούθως ο Σπύρος Μουρίκης έπαιξε δύο σολιστικά έργα ξεκινώντας -αυτή τη φορά έχοντας σαφώς πιο εκλεπτυσμένη ορχηστρική συνοδεία- με μια επανάληψη της αιθέριας ανάγνωσης της «Ραψωδίας για κλαρινέτο» του Ντεμπισί, που μας είχε προσφέρει με την ΚΟΑ (29/1/2009). Ακολούθησε το διάσημο «Κοντσέρτο για κλαρινέτο» του Ζαν Φρανσέξ, κομμάτι απίστευτης ελαφρότητας, στο οποίο ο Γάλλος συνθέτης ζητάει τα... πάντα: καταιγισμό κλιμάτων δοσμένων με κρυστάλλινη άρθρωση, σβέλτη φραστική στενογραφικής συμπύκνωσης, ριψοκίνδυνα άλματα, μελωδικές διατυπώσεις στα άκρα της έκτασης του οργάνου! Ο εκλεκτός Κερκυραίος σολίστας κυριολεκτικά έκοψε την ανάσα του ακροατηρίου αποδίδοντας όλα τα παραπάνω με τη μεγαλύτερη άνεση και επιτυχία! Η συναυλία ολοκληρώθηκε με τη «Συμφωνία αρ. 5» του Σιμπέλιους, επιβεβαιώνοντας -για μία φορά απολύτως!- το όχι πάντα αυτονόητο, ότι δηλαδή μια εθνική ορχήστρα διαπρέπει κατ' εξοχήν στο εθνικό της ρεπερτόριο. Οπως έδειξαν το αβίαστο και ο πλούτος λεπτομέρειας του ακροάματος, αρχιμουσικός και σύνολο κατείχαν άριστα το μουσικό κείμενο σε βάθος όσο και σε συνολική θεώρηση, γεγονός που τους επέτρεψε να οργανώσουν πειστικά τις δραματικές τους στοχεύσεις σε μακροκλίμακα. Διάφανη, πτητική ηχοχρωματική παλέτα και εύπλαστη, εκφραστικά μεστή φραστική αξιοποιήθηκαν απόλυτα ως πρώτη ύλη στο χτίσιμο ενός βορεινού ψυχικού τοπίου. Από τον βροντώδη, γεμάτο ευφορία, επιταχυνόμενο ομαδικό καλπασμό στο τέλος του πρώτου μέρους (Ι: Presto - Piu presto) έως το γεμάτο υποβόσκουσα ένταση, ψιθυριστό τρέμολο των εγχόρδων λίγο πριν από την τελική εκκίνηση για το φινάλε (ΙΙΙ: Misterioso), το παίξιμο των Φινλανδών μουσικών χαρακτηρίστηκε από τέλειο συντονισμό και ομαδικό πνεύμα. Το ήρεμο, ατμοσφαιρικό ξεκίνημα της Συμφωνίας με τις γαλήνιες φωταψίες των χαμηλόφωνων πνευστών (Ι: Tempo molto moderato), οι κινητικές στιχομυθίες εγχόρδων και ξύλινων πνευστών στο μεσαίο μέρος, η υποβλητική ρίζωση του υπνωτικού κυματισμού της ορχήστρας με το θρηνητικό «σάλπισμα των γερανών» και οι αναδυόμενοι «λυγμοί» των εγχόρδων στο καταληκτικό Allegro molto πρόσφεραν ονειρικές στιγμές ποίησης. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Σχετικά θέματα: Μουσική
Λίγο μεράκι πολλή λογιοσύνη
Από τις στάχτες του '80
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αρχαιολογία
Ενας τόμος σαν τον μίτο της Αριάδνης
Βιβλίο
Μες στης Πόλης τα χαμάμ
Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης
Πρόστιμα και συστάσεις
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
Δικηγόρος εναντίον καλλιτέχνη
Μουσική
Λίγο μεράκι πολλή λογιοσύνη
Με ταλέντο και ωριμότητα
Από τις στάχτες του '80
Τηλεόραση
Πάθη και Ανάσταση με τον τρόπο των Ελλήνων
Φιλ Σπέκτορ
Η καταδίκη ενός τρελού παραγωγού
Άλλες ειδήσεις
Βρετανικό κύρος με ελληνική σφραγίδα
Και ο «Παρνασσός» στο Φεστιβάλ Αθηνών
Ο Τραγανούλης στο Διαδίκτυο