Έντυπη Έκδοση

Η οικογένεια βλάπτει

Οι αποξενωμένες, δυσλειτουργικές οικογένειες ήταν στην ημερήσια διάταξη στο φετινό 70ό κινηματογραφικό φεστιβάλ της Βενετίας, ξεκινώντας από την ελληνική ταινία «Miss Violence» του Αλέξανδρου Αβρανά και φτάνοντας μέχρι την Κορέα με την ταινία «Moebius» του Κιμ Κι Ντουκ.

Η αγία ελληνική οικογένεια μάλλον δεν ήταν ποτέ αγία.Στην ταινία, όμως, του Αλέξανδρου Αβρανά «Miss Violence», που έκανε τη μεγάλη έκπληξη και κέρδισε το Αργυρό Λιοντάρι στη Μόστρα, είναι σαν να βγαίνει από την κόλαση . Η αγία ελληνική οικογένεια μάλλον δεν ήταν ποτέ αγία.Στην ταινία, όμως, του Αλέξανδρου Αβρανά «Miss Violence», που έκανε τη μεγάλη έκπληξη και κέρδισε το Αργυρό Λιοντάρι στη Μόστρα, είναι σαν να βγαίνει από την κόλαση . Η παιδοφιλία, η αιμομιξία, η σεξουαλική κακοποίηση ήταν στο επίκεντρο της «αγίας» ελληνικής οικογένειας στην επίμαχη, βραβευμένη με το Αργυρό Λιοντάρι σκηνοθεσία. Στην ταινία του Κιμ Κι Ντουκ, μια απατημένη σύζυγος, για να εκδικηθεί την απιστία του συζύγου, σαν μια σύγχρονη εκδοχή της Μήδειας, κόβει το πέος του γιου της, ενώ στη συνέχεια, ο μετανιωμένος πατέρας αποφασίζει να προσφέρει στον αποξενωμένο γιο το δικό του πέος για μεταμόσχευση. Τα πράγματα μάλιστα δεν σταματούν εδώ, με την ωμότητα να κυριαρχεί στις περισσότερες σκηνές της κατάμαυρης αυτής κωμωδίας.

Οσο για την ωμότητα, αυτή είναι στο επίκεντρο της καθημερινής συζυγικής ζωής στη γερμανική ταινία «Η γυναίκα του αστυνόμου» του Φίλιπ Γκρένινγκ, όπου η ερωτευμένη σύζυγος δέχεται την καθημερινή βία από έναν αστυνόμο. Η αποξένωση κυριαρχεί και στην τουρκική ταινία «Το σπίτι κανενός» του Ντενίζ Ακσάι, όπου ο θάνατος του πατέρα προκαλεί χάσμα στις σχέσεις ανάμεσα στη μητέρα και τα δύο μεγάλα παιδιά της.

... Δεν μπορεί, πάντως, να συγκριθεί σε ωμότητα και αγριότητα με την ταινία «Moebius» του Κορεάτη Κιμ Κι Ντουκ, που μάλλον κατ' ευφημισμό χαρακτηρίζεται κωμωδία, έστω και μαύρη ... Δεν μπορεί, πάντως, να συγκριθεί σε ωμότητα και αγριότητα με την ταινία «Moebius» του Κορεάτη Κιμ Κι Ντουκ, που μάλλον κατ' ευφημισμό χαρακτηρίζεται κωμωδία, έστω και μαύρη Φρίντκιν. Από τις σημαντικές παρουσίες στο φετινό φεστιβάλ ήταν εκείνη του Αμερικανού σκηνοθέτη Γουίλιαμ Φρίντκιν («Ο άνθρωπος από τη Γαλλία», «Ο εξορκιστής»), που η Μόστρα τον τίμησε με το Ειδικό Χρυσό Λιοντάρι για την καριέρα του, ενώ πρόβαλε, σε αναπαλαιωμένη κόπια, την κάπως άγνωστη, αν και αριστουργηματική ταινία του «Sorcerer», διασκευή της κλασικής γαλλικής ταινίας «Το μεροκάματο του τρόμου», που έδειξε πως το ριμέικ μπορεί να είναι εξίσου δυνατό αν στο πηδάλιο υπάρχει ένας πράγματι ταλαντούχος σκηνοθέτης.

Ανάμεσα στα σημαντικά που ανέφερε ο Φρίντκιν στη συνέντευξη Τύπου, που ακολούθησε την προβολή της ταινίας, ήταν και η άποψή του για τις κινηματογραφικές σχολές, όταν ρωτήθηκε τι συμβουλεύει τους νέους σπουδαστές: «Να εγκαταλείψετε τις σχολές, φύγετε, να βλέπετε ταινίες, όσες πιο πολλές μπορείτε, να τις μελετάτε, από αυτές θα μάθετε», ήταν η απάντησή του.

Βάιντα. Μια άλλη σημαντική παρουσία ήταν εκείνη του 87χρονου Πολωνού σκηνοθέτη Αντρζέι Βάιντα, ο οποίος τιμήθηκε με το βραβείο Persol, που τιμά «ένα θρύλο του παγκόσμιου κινηματογράφου».

Σκηνοθέτης που έκανε την εμφάνισή του στη δεκαετία του '50, με την τριλογία «Μια γενιά», «Κανάλ» και «Στάχτες και διαμάντια», που έδειξαν στον κόσμο της Δύσης μιαν άλλη, διαφορετική, εικόνα της υπό κομμουνιστικό καθεστώς Πολωνίας, ο Βάιντα συνέχισε την καριέρα του σκηνοθετώντας μερικά από τα μεγάλα αριστουργήματα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου: «Ολα για πούλημα», «Η γη της επαγγελίας», «Ο άνθρωπος από μάρμαρο», «Ο άνθρωπος από σίδερο», «Δαντών», «Κατίν» κ.ά.

Για τον διευθυντή της Μόστρας του κινηματογράφου, Αλμπέρτο Μπαρμπέρα, ο Βάιντα «δεν είναι απλώς ο πιο εμβληματικός σκηνοθέτης του μεταπολεμικού πολωνικού κινηματογράφου, είναι ο σκηνοθέτης που μπόρεσε, μέσα από το έργο του (περισσότερες από 50 ταινίες στην 60χρονη καριέρα του), να θέσει τα πιο σημαντικά ερωτήματα πάνω στην ιστορία της χώρας του, και κατ' επέκταση και ολόκληρης της Ευρώπης, καλώντας μας να σκεφτούμε πάνω στην κρίσιμη σχέση ανάμεσα στις προσωπικές εμπειρίες και εκείνες ενός ολόκληρου έθνους...».

Στη Βενετία, ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης (τιμητικό Οσκαρ για την καριέρα του, Χρυσός Φοίνικας για την ταινία «Ο άνθρωπος από σίδερο» κ.ά.) παρουσίασε την ταινία του «Λεχ Βαλέσα, ο άνθρωπος της ελπίδας», που καταπιάνεται με το Κίνημα της Αλληλεγγύης και τη θαρραλέα στάση του Βαλέσα σε μια κρίσιμη περίοδο στην ιστορία της Πολωνίας.

Ξεχώρισε. Ανάμεσα στις πολύ καλές ταινίες του φεστιβάλ, αν και κάπως παραγνωρισμένη, ήταν η ανεξάρτητη αμερικανική «Night Moves» της Κέλι Ράικαρντ. Η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας ομάδας περιβαλλοντολόγων που αποφασίζουν να ανατινάξουν ένα φράγμα, μόνο που, από λάθος τους, γίνονται αιτία να σκοτωθεί ένας τουρίστας.

Μέσα από εντυπωσιακούς εξωτερικούς χώρους, με μια κάμερα που ψάχνει και καταγράφει με λεπτομέρεια τις αντιδράσεις και τη συμπεριφορά, επιμένοντας στη σωστή, πειστική ανάπτυξη των χαρακτήρων (με έναν εξαιρετικό στη λιτότητά του Τζέσι Αϊζενμπεργκ), η σκηνοθέτρια, που το 2010 μας είχε δώσει το ασυνήθιστο ποιητικό γουέστερν «Meek's Cutoff», φτιάχνει μιαν από τις πιο «οικείες», χαμηλών τόνων, που ταυτόχρονα βάζει αρκετά ουσιαστικά για τη σημερινή πραγματικότητα ερωτήματα, ταινία.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Φεστιβάλ Βενετίας
Κινηματογράφος
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Θεατρική επέλαση
Θεατρικός χάρτης της Αθήνας
Ρεπερτόριο για όλους
Η κωμωδία ποτέ δεν πεθαίνει
Από την οθόνη στο σανίδι
Ο επιμένων... κλασικά
Λες και ήταν πέρυσι...
Μιούζικαλ-μάνια
Σύχρονο ξένο ρεπερτόριο
Κινηματογράφος
Κατεστημένο οι ΚΟΕΝ
Νταβατζής ο Γούντι Αλεν
Ξελογιάστρα η Λόπεζ
Ο μύθος του Στιβ Τζομπς
Στις πίστες της formoula 1
Κάποτε στην Ιαπωνία
Γυναίκες της ιστορίας
Πήγα cinema
Μουσική
Η Μαρία της μελωδίας
Το αστέρι και η ευχή
Φεστιβάλ Βενετίας
Η οικογένεια βλάπτει
Βιβλίο
Αστοί στο στόχαστρο
Ντοκιμαντέρ
Ντοκιμαντέρ
Εικαστικά
Κήπος με αγάλματα
Πιάτα των θαυμάτων
Ζωγραφική αμφισβήτηση
Ρεπορτάζ
Τα τρένα που μείναν'...