Έντυπη Έκδοση

Τσιγγάνικη φλόγα και τζαζ

Δύσκολο πράγμα να αναμετριέσαι στο βιολί με τον Στεφάν Γκραπελί. Κι ακόμα δυσκολότερο να διακρίνεσαι από αυτήν τη «μάχη». Κι όμως, ο Φλορίν Νικουλέσκου τα κατάφερε περίφημα. Φεστιβάλ από όλον τον κόσμο τον καλούν συνεχώς, τα βραβεία διαδέχονται το ένα το άλλο, ενώ σύντομα θα τον ακούσουμε και στην Αθήνα.

Στις αρχές Δεκεμβρίου (από 4 έως 10) ο τσιγγάνικης καταγωγής βιολιστής παρουσιάζει μαζί με το κουαρτέτο του στο «Χαφ Νόουτ» το «Tribute to Stephane Grappelli». Ο Γκραπελί είναι από τους καλλιτέχνες που συνέβαλαν καθοριστικά στην αλλαγή νοοτροπίας όσων θεωρούσαν την τζαζ αποκλειστικά αμερικανικό μουσικό είδος. Την περίοδο του Μεγάλου Κραχ (1929) έβγαζε το ψωμί του παίζοντας βιολί στα παρισινά σοκάκια. Εκεί γνωρίστηκε τυχαία με τον κιθαρίστα Ντζάνγκο Ράινχαρτ και ξεσήκωσαν την Ευρώπη τη δεκαετία του '30.

Συνδυάζοντας την κλασική παιδεία με την τσιγγάνικη παράδοση, το ταλέντο με την εξαιρετική δεξιοτεχνία, ο Φλορίν Νικουλέσκου απολαμβάνει τους καρπούς μιας προσπάθειας που ξεκίνησε πριν από περίπου τέσσερις δεκαετίες. Γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1967 στο Βουκουρέστι σε μια οικογένεια Τσιγγάνων με μεγάλη παράδοση σε επαγγελματίες μουσικούς. Στα τέσσερά του χρόνια πρωτάγγιξε το βιολί του πατέρα του και δύο χρόνια μετά έγινε δεκτός στη Μουσική Ακαδημία του Βουκουρεστίου, από όπου και θα αποφοιτούσε με το πρώτο βραβείο. «Ο πρώτος μου δάσκαλος ήταν ο μπαμπάς μου, ο Κορνέλιου» λέει σήμερα ο ίδιος. «Χάρη σ' αυτόν έχτισα γερές βάσεις -γεγονός που αποδείχθηκε εξαιρετικά πολύτιμο στη συνέχεια. Δυστυχώς, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, ταξίδευε συχνά ανά τον κόσμο κι έλειπε πολύ από το σπίτι. Συνεπώς τη μουσική μου εκπαίδευση ανέλαβε η μητέρα μου, που ήταν πιανίστα. Δεν περνούσε μέρα χωρίς μουσική».

Παρ' όλα αυτά, στα 23 αποφασίζει πως οι φιλοδοξίες του δεν χωρούν στη Ρουμανία και αναζητεί στο Παρίσι την τύχη του. «Δεν ήταν εύκολη απόφαση. Οσες δυσκολίες αντιμετώπισα άλλες τόσες ήταν και οι συνεργασίες που προέκυπταν. Από αυτές τις ζυμώσεις και τις αλλεπάλληλες προκλήσεις βρήκα τους συνεργάτες που σήμερα συγκροτούν το κουαρτέτο μου. Το Παρίσι ήταν ουσιαστικά το μέρος όπου ξεκίνησα την καριέρα μου».

- Και το αφιέρωμα στον Γκραπελί πώς προέκυψε;

«Συμπτωματικά κι αφού είχα συνεργαστεί με πολλούς παριζιάνους μουσικούς, δούλεψα με τον Μπάμπικ Ράινχαρτ -γιο του θρυλικού κιθαρίστα Ντζάνγκο Ράινχαρτ- όταν ετοίμαζε ένα αφιέρωμα στον πατέρα του. Το να περάσεις από τον Ράινχαρτ στον Γκραπελί είναι απλώς αυτονόητο».

- Ποια προσόντα του Γκραπελί ζηλεύετε;

«Ηταν μια εξαιρετική περίπτωση αφοσιωμένου βιρτουόζου. Το παίξιμό του είχε ρυθμό, πάθος, ζωντάνια. Εντυνε την ερμηνεία του με πάθος και δύναμη, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι έπαιζε πάντα γρήγορα».

- Και για σας, όμως, οι κριτικές έγραψαν ότι η ερμηνεία σας έχει «φλόγα και πάθος».

«Τρελαίνομαι να παίζω βιολί ανεξαρτήτως από το ποια παρτιτούρα έχω μπροστά μου. Ομως οι αυτοσχεδιασμοί είναι μια μεγάλη απόλαυση». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Σχετικά θέματα: Μουσική
Η μούσα της μπόσα νόβα
«Να γκρεμίσουμε κάθε τείχος»
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Τα παιδία παίζει
Βιβλίο
Θανάσιμα λάθη
Στο δρόμο για το Βιετνάμ
Βόλτα στα Εξάρχεια
Τα Εξάρχεια των ωδείων και των ιδεών
Εκθεση
Ο έρωτας στα χρόνια της εταίρας
Με την ομορφιά της απλότητας
Η Αθήνα με άλλο μάτι
Επέτειος της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου
Το Βερολίνο γιορτάζει
Θέατρο
«Τα ωραία μέσα ερείπια»
Κινηματογράφος
Πάμε διάστημα;
Η Ελλάδα ταξιδεύει στον κινηματογράφο
Μουσική
Τσιγγάνικη φλόγα και τζαζ
Η μούσα της μπόσα νόβα
«Να γκρεμίσουμε κάθε τείχος»
Συνέντευξη: Βέρνερ Χέρτσογκ
Ο τυχοδιώκτης ποιητής του σινεμά
Συνέντευξη: Διονύσης Σαββόπουλος
«Να μοιράζεσαι. Να εκπλήσσεις. Και οι πολλοί θ' ακολουθήσουν»
Συνέντευξη: Τζιμ Τζάρμους
«Η ζωή δεν έχει πάντα φινάλε»