Έντυπη Έκδοση

«Τα ωραία μέσα ερείπια»

Ο Δημήτρης Λιγνάδης συνδυάζει, στη νέα του παράσταση, το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα με ποιητικά αποσπάσματα

Μέσα σε κλίμα ευωχικής οινοποσίας ο Δημήτρης Λιγνάδης και έξι νεαροί φίλοι του μιλούν για τον έρωτα. «Συμπόσιο («ένα») (Περί Ερωτος)» είναι ο τίτλος της παράστασης που κάνει πρεμιέρα την ερχόμενη Κυριακή στο Θέατρο Θησείο.

Το θέμα της αφορά το πλατωνικό «Συμπόσιο», αλλά και τη σύγχρονη ελληνική ποίηση.

Αλλά πώς βρέθηκε στο θέατρο του Μιχαήλ Μαρμαρινού ο Δ. Λιγνάδης;

Μετά τις ενδιαφέρουσες δουλειές του, παλαιότερα στο «Ιλίσια» και πρόσφατα στο Εθνικό Θέατρο, αλλά και παραστάσεις που δίχασαν όπως οι προ διετίας «Βάτραχοι», επιμένει να αναζητά νέους τρόπους έκφρασης, συνχνά προκλητικούς, αδιαφορώντας για το κόστος...

Αμήχανος και προβληματισμένος, όπως λέει, για τη σχέση του με το θέατρο, συνεχίζει να πειραματίζεται και να μας ξαφνιάζει. Τώρα, μ' ένα έργο από το «πουθενά», σ' ένα χώρο που ταιριάζει στην καινούρια του ιδέα, επιθυμεί να μιλήσει για τα πάθη και τα παθήματα του έρωτα μέσ' από μια παράσταση έξω από τις κλασικές φόρμες.

Λένε ότι στο περιβόητο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα συμμετείχαν ο Αριστόδημος, ο Φαίδρος, ο Αγάθωνας, ο γιατρός Ερυξίμαχος, ο Παυσανίας, ο Αριστοφάνης, ο Αλκιβιάδης κι αργότερα ο Σωκράτης, ο οποίος αρχικά δίσταζε και περίμενε έξω από την πόρτα κρυφακούγοντας... Οι συνδαιτυμόνες αποφάσισαν να περάσουν τη βραδιά όχι με άγριο φαγοπότι, αλλά συζητώντας περί έρωτος.

Το ίδιο πανάρχαιο ερώτημα απασχολεί και τον θίασο στο Θέατρο Θησείο. Ο θεατής γίνεται μάρτυρας σε μια μεγάλη αγρυπνία για κάποιον που έφυγε. Σ' ένα μακρόστενο τραπέζι έξι νέοι ντυμένοι σημερινά κι ένας «άλλος» ωσεί παρών, ο Σωκράτης, πίνουν κρασί και συζητούν.

Μια βουβή οικοδέσποινα -που είναι και δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο (Σάρα Εσκενάζυ), περιστρέφεται ανάμεσά τους ως μούσα έμπνευσης, γεμίζοντας τα άδεια ποτήρια και φτιάχνοντας καφέ. Ενα πιάνο και δυο μικρόφωνα συμπληρώνουν το λιτό σκηνικό του Κένι ΜακΛέλαν, ενώ τη μουσική επιμέλεια της παράστασης έχει όλος ο θίασος (Βασίλης Μπουλουγούρης, Γιάννης Χαριτοδιπλωμένος, Γιάννης Παναγόπουλος, Γιώργος Χριστόδουλος, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Βύρωνας Κατρίτσης).

«Δεν ήθελα ένα έργο με αρχή, μέση, τέλος, τίποτα που ν' αποτυπώνει αισθήματα, κοινωνικές σχέσεις κ.λπ.», λέει ο Δ. Λιγνάδης. Πάνω στον πλατωνικό καμβά ξεπηδούν ποιήματα ξεχασμένων και όχι μόνον ποιητών. Είναι αυτοί που αγάπησε ο ίδιος από παιδί. Ποιήματα των Ελύτη, Καβάφη, Καρυωτάκη, Εμπειρίκου, Δροσίνη, Πορφύρα, Αγρα, Σολωμού, Σαχτούρη και Παλαμά «εισχωρούν» στους πλατωνικούς διαλόγους ιχνηλατώντας τον ιδεατό έρωτα.

Ο σκηνοθέτης ερμηνεύει το ρόλο του Σωκράτη όπου στην ομήγυρη της αγρυπνίας είναι ο νεκρός αλλά συγχρόνως ζωντανός δάσκαλός τους. Αόρατος, καθοδηγεί τη συζήτηση με την επαγωγική του μέθοδο, προσποιούμενος άγνοια, απορία. Στο τέλος θα τους εξοντώσει. Ο χαλκέντερος Αριστοφάνης είναι ο τελευταίος που θ' αντέξει πριν τον πάρει κι αυτόν ο ύπνος...

«Τα κόμματα ξόφλησαν»

«Τα ελατήριά μου ήταν ταπεινά», λέει ο Δ. Λιγνάδης. «Οι έξι νέοι του "Συμποσίου" κι εγώ ως Σωκράτης επτά, μιλάμε για τον έρωτα, πότε μέσα από τα πλατωνικά κείμενα και πότε μέσα από την ποίηση. Ολο το θέμα είναι ουτοπικό. Η παράσταση δεν είναι το "Συμπόσιο", ούτε μια παράθεση ποιημάτων. Είναι σαν ανοιχτή πρόβα μιας δουλειάς με θέμα τον έρωτα. Δεν υπάρχουν ρόλοι να λειτουργήσουν ως "χειρολαβές" για τους ηθοποιούς. Πώς παίζουμε; Σαν να κρατάμε "μέσα" μας το βιβλίο με ποιήματα απ' την "σοφίτα" της νιότης μας. Ασχολούμενος ξανά με τους πλατωνικούς διαλόγους θυμήθηκα το στίχο του Ελύτη για τα "ωραία μέσα ερείπια" και είδα ότι κάτι καίει ακόμα... Μου μένει ένα ερωτηματικό αν, σε μια ήσσονα κλίμακα, θα δώσω βήμα στους θεατές».

Μέχρι την πρεμιέρα ο Δ. Λιγνάδης θα βρίσκεται στο θέατρο «Οντεόν» του Παρισιού συμμετέχοντας στην παράσταση του Μιχαήλ Μαρμαρινού «Πεθαίνω σα χώρα».

Οσο για τις πολιτικές εξελίξεις στη δική μας χώρα, διατηρεί μια κάποια ελπίδα: «Αν αποτύχουμε και τώρα, τελειώσαμε. Τα κόμματα ξόφλησαν. Δεν έχει πια σημασία αν το κόμμα που κάνει κάτι καλό λέγεται ΠΑΣΟΚ ή καναπές... Αριστεροί, τουλάχιστον απ' το λαιμό και πάνω είμαστε όλοι... Δεν μπορούμε να παθιαζόμαστε ως χουλιγκάνοι-ψηφοφόροι όταν δεν υπάρχουν ούτε παπούτσια αθλητικά ούτε καν μπάλα». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Τα παιδία παίζει
Βιβλίο
Θανάσιμα λάθη
Στο δρόμο για το Βιετνάμ
Βόλτα στα Εξάρχεια
Τα Εξάρχεια των ωδείων και των ιδεών
Εκθεση
Ο έρωτας στα χρόνια της εταίρας
Με την ομορφιά της απλότητας
Η Αθήνα με άλλο μάτι
Επέτειος της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου
Το Βερολίνο γιορτάζει
Θέατρο
«Τα ωραία μέσα ερείπια»
Κινηματογράφος
Πάμε διάστημα;
Η Ελλάδα ταξιδεύει στον κινηματογράφο
Μουσική
Τσιγγάνικη φλόγα και τζαζ
Η μούσα της μπόσα νόβα
«Να γκρεμίσουμε κάθε τείχος»
Συνέντευξη: Βέρνερ Χέρτσογκ
Ο τυχοδιώκτης ποιητής του σινεμά
Συνέντευξη: Διονύσης Σαββόπουλος
«Να μοιράζεσαι. Να εκπλήσσεις. Και οι πολλοί θ' ακολουθήσουν»
Συνέντευξη: Τζιμ Τζάρμους
«Η ζωή δεν έχει πάντα φινάλε»