Έντυπη Έκδοση

Στο δρόμο για το Βιετνάμ

Τον γνωρίσαμε με μεγάλη καθυστέρηση πέρσι, χάρη στο μυθιστόρημά του «Παλιό σχολείο», κρυμμένο πίσω από το προσωπείο ενός ταπεινής καταγωγής επίδοξου συγγραφέα, υπότροφου σε αριστοκρατικό οικοτροφείο αρρένων στη Νέα Αγγλία, σαν το ψάρι έξω απ' το νερό.

Και να που τον ξανασυντάμε φέτος σε μια προγενέστερη νουβέλα του, τον «Κλέφτη του στρατοπέδου», να υιοθετεί τη φωνή ενός φαντάρου καθ' οδόν προς το μέτωπο του Βιετνάμ (από τις εκδόσεις «Πόλις» και τα δύο).

Ο λόγος για τον αμερικανό πανεπιστημιακό και πολυβραβευμένο πεζογράφο Τομπάιας Γουλφ, έναν μάστορα της μικρής φόρμας μ' ευαισθησία ανάλογη του Τσέχοφ, συνοδοιπόρο στη δεκαετία του 1970 των Ρέιμοντ Κάρβερ και Ρίτσαρντ Φορντ στο ανανεωμένο μονοπάτι του ρεαλισμού.

Εργο πρωτοδημοσιευμένο πριν από μία εικοσιπενταετία και τιμημένο με το βραβείο Pen/Faulkner, ο «Κλέφτης του στρατοπέδου» (μετ. Χ. Οικονόμου) διαδραματίζεται κυρίως σ' ένα στρατόπεδο αλεξιπτωτιστών το 1967, στο κλειστό, αντρικό και πολεμοχαρές σύμπαν όπου υπηρετεί κι ο κεντρικός ήρωας την νουβέλας, Φίλιπ Μπίσοπ.

Το όψιμο διαζύγιο των γονιών του Φίλιπ, οι δυσκολίες της μητέρας του να ορθοποδήσει και το φευγιό του μικρού του αδελφού έχουν ωθήσει και τον ίδιο μακριά. Και μολονότι ο αριθμός των νεκρών γιγαντώνεται και πληθαίνουν στη χώρα οι διαδηλώσεις εναντίον του «βρόμικου» πολέμου, αντιμετωπίζει τον στρατό σαν ένα «ζηλευτό» καταφύγιο από το ρημαγμένο του σπιτικό.

«Το τελευταίο πράγμα που θα 'θελα να κάνω την 4η Ιουλίου ήταν να φυλάξω σκοπιά με τον Λιούις και τον Χάρμπαρντ. Είχαμε παρουσιαστεί στη μονάδα την ίδια μέρα κι έκτοτε αποφεύγαμε ο ένας τον άλλον. Καταλάβαινα ότι αισθάνονταν κι εκείνοι απομονωμένοι όπως εγώ, ωστόσο κρατούσαμε τις αποστάσεις. Αν δενόμασταν μεταξύ μας, θα ήμασταν καταδικασμένοι να μείνουμε για πάντα νέοι στον λόχο...».

Τα όσα διαδραματίζονται στη σημαδιακή αυτή σκοπιά αποτελούν την «καρδιά» της νουβέλας του Γουλφ: τόσο ο Φίλιπ όσο και οι άλλοι δυό νεοφερμένοι στη Μεραρχία, εν αναμονή του πραγματικού πολέμου, συμμαχούν μεταξύ τους σε μιαν επίδειξη «τσαμπουκά» απέναντι στον αστυνομικό που τους καλεί να εγκαταλείψουν το στρατόπεδο όταν στο γειτονικό δάσος ξεσπάει μια, απειλητική και για τη δική τους ακεραιότητα, φωτιά.

Η παράλογη πράξη τους τους φέρνει πιο κοντά. Η αυτοπεποίθησή τους και η φιλία τους θα ενισχυθούν. Σύντομα όμως, καθώς αλλεπάλληλα κρούσματα κλοπών θ' αρχίσουν ν' αναστατώνουν τη ζωή του στρατοπέδου, οι σχέσεις τους θα διαταραχτούν. Στην πραγματικότητα, δεν είχαν και πολλά κοινά μεταξύ τους, πέρα από την εσωτερική μοναξιά τους και τη λαχτάρα τους να αφοσιωθούν σ' έναν, οποιοδήποτε, σκοπό.

Αλλος στερημένος από την πατρική παρουσία, άλλος διαρκώς περιφρονημένος από το γυναικείο φύλο, άλλος τσακισμένος από το θάνατο αγαπημένων του στο μέτωπο, οι ήρωες του βιβλίου είναι άγουρα παλικαράκια «εθελοντικά» παγιδευμένα σ' ένα γκέτο, που αναμετριούνται με τα βαθύτερα ένστικτά τους και τα βαρίδια τους. Κι ο Τομπάιας Γουλφ, αποκαλύποντάς μας τις αδυναμίες, τα συμπλέγματα και τις ψευδαισθήσεις τους, ενώνοντάς τους σ' ένα πλέγμα αδελφοσύνης, συνενοχής αλλά και ιδιότυπου κανιβαλισμού, παραδίδει το χρονικό μιας απότομης ενηλικίωσης που κρατάει ο Φίλιπ στη μνήμη του σαν φυλακτό. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Σχετικά θέματα: Βιβλίο
Θανάσιμα λάθη
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Τα παιδία παίζει
Βιβλίο
Θανάσιμα λάθη
Στο δρόμο για το Βιετνάμ
Βόλτα στα Εξάρχεια
Τα Εξάρχεια των ωδείων και των ιδεών
Εκθεση
Ο έρωτας στα χρόνια της εταίρας
Με την ομορφιά της απλότητας
Η Αθήνα με άλλο μάτι
Επέτειος της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου
Το Βερολίνο γιορτάζει
Θέατρο
«Τα ωραία μέσα ερείπια»
Κινηματογράφος
Πάμε διάστημα;
Η Ελλάδα ταξιδεύει στον κινηματογράφο
Μουσική
Τσιγγάνικη φλόγα και τζαζ
Η μούσα της μπόσα νόβα
«Να γκρεμίσουμε κάθε τείχος»
Συνέντευξη: Βέρνερ Χέρτσογκ
Ο τυχοδιώκτης ποιητής του σινεμά
Συνέντευξη: Διονύσης Σαββόπουλος
«Να μοιράζεσαι. Να εκπλήσσεις. Και οι πολλοί θ' ακολουθήσουν»
Συνέντευξη: Τζιμ Τζάρμους
«Η ζωή δεν έχει πάντα φινάλε»