Έντυπη Έκδοση

Μηδενικές προσδοκίες

Πέντε ακριβώς χρόνια μετά το θάνατο του Γιάσερ Αραφάτ δεν υπάρχει καμιά απολύτως προοπτική για άμεση ή βραχυπρόθεσμη επίτευξη του στόχου που είχε θέσει ο ιστορικός ηγέτης του παλαιστινιακού λαού για ένα ανεξάρτητο κράτος.

Η τελευταία συνάντηση του αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα με τον ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, που έγινε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, παρουσιάστηκε - ως συνήθως - από την ισραηλινή πλευρά ως επιτυχία, γιατί ο Νετανιάχου κατάφερε να εξασφαλίσει την κατανόηση των Ηνωμένων Πολιτειών για τις θέσεις του Ισραήλ, εφόσον η Αμερική είναι «πραγματιστικό έθνος».

Πίσω, όμως, από τις συνηθισμένες αλαζονικές διατυπώσεις των συμβούλων του ισραηλινού πρωθυπουργού κρύβεται η ωμή πραγματικότητα: ο πρόεδρος Ομπάμα μάλλον αναγνωρίζει, με καθυστέρηση μερικών μηνών, ότι είχε μη ρεαλιστικές προσδοκίες όταν καταπιάστηκε με το Μεσανατολικό και έσπευσε να διακηρύξει ότι ήθελε τον άμεσο και πλήρη τερματισμό της εποικιστικής δραστηριότητας των Ισραηλινών στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, θεωρώντας δεδομένη τη σύμφωνη γνώμη του Ισραήλ.

Ετσι, εγκλώβισε και τον παλαιστίνιο πρόεδρο, ο οποίος έθεσε ως προϋπόθεση στο Ισραήλ τον τερματισμό της επέκτασης των οικισμών για την επανάληψη των συνομιλιών. Αλλά στη συνέχεια τον εγκατέλειψε, αφού προηγουμένως τον υποχρέωσε να ανταλλάξει μια ταπεινωτική χειραψία με τον Νετανιάχου και να υποβαθμίσει την έκθεση του Γκολντστόουν για τα εγκλήματα του Ισραήλ στη Γάζα.

Χωρίς σχέδιο Β'

Το χειρότερο, όμως, είναι ότι το επιτελείο του αμερικανού προέδρου δεν είχε επεξεργαστεί καμιά εναλλακτική λύση στην περίπτωση που δεν κατάφερνε το στόχο που είχε θέσει και γι' αυτό τώρα πασχίζει να ενεργοποιήσει άλλες διαδικασίες για να μην ξεφύγει εντελώς η κατάσταση από κάθε έλεγχο.

Ενας τέτοιος κίνδυνος είναι υπαρκτός, γιατί όταν δεν υπάρχει καμιά προοπτική επανάληψης των συνομιλιών για μια ειρηνική διευθέτηση και όταν ακόμη και οι ΗΠΑ υποχωρούν μπροστά στην αδιαλλαξία των ισραηλινών κυβερνήσεων, τότε σίγουρα κάποιοι θα κρίνουν ότι «τα όπλα έχουν το λόγο», αφού μόνο η ωμή βία αναγκάζει τους ισχυρούς να ακούσουν και τη φωνή των αδυνάτων.

Η κυβέρνηση του Ομπάμα τώρα αυξάνει τις πιέσεις τόσο προς το Ισραήλ όσο και προς τους Παλαιστίνιους, για να διασώσει μια ειρηνευτική διαδικασία, η οποία έχει ενταφιαστεί με τυμπανοκρουσίες.

Η κυβέρνηση του Νετανιάχου συνεχίζει ακάθεκτη την επέκταση των οικισμών και την απόσπαση παλαιστινιακών εδαφών, ενώ στο παλαιστινιακό στρατόπεδο επικρατεί πλήρης απογοήτευση από τις παλινωδίες της αμερικανικής κυβέρνησης, η οποία ξεκίνησε ζητώντας το πάγωμα των οικισμών και κατέληξε να επαινεί την ισραηλινή κυβέρνηση, γιατί απλώς δεχόταν εννεάμηνη αναστολή στην εποικιστική δραστηριότητα, εξαιρώντας βέβαια την Ιερουσαλήμ!

Το ύστατο όπλο

Ο παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς χρησιμοποίησε, λοιπόν, το ύστατο «όπλο» του, δηλώνοντας ότι δεν θέλει να είναι υποψήφιος πρόεδρος στις εκλογές της 24ης Ιανουαρίου, αλλά και αυτές ουσιαστικά παραπέμπονται στις καλένδες, κυρίως γιατί οι ισλαμιστές της Χαμάς, που ελέγχουν τη Λωρίδα της Γάζας - και συλλαμβάνουν ακόμη και όσους ήθελαν να τιμήσουν τη μνήμη του Αραφάτ - διακηρύσσουν ότι δεν θα επιτρέψουν τη διεξαγωγή τους στην επικράτεια που κατέχουν.

Η Μέση Ανατολή διδάσκει ξανά τους μεγάλους του κόσμου ότι δεν αρκούν οι ωραίες διακηρύξεις για την ειρήνη, αλλά χρειάζονται επεξεργασμένα σχέδια και θέληση να συγκρουστεί κανείς με συμφέροντα και να δυσαρεστήσει «φίλους».

Ως τότε τα δεδομένα μπορεί να αλλάξουν ριζικά. Είτε γιατί οι Παλαιστίνιοι μπορεί να εγκαταλείψουν τη λύση των δύο κρατών, είτε γιατί μπορεί να αναδειχθούν δυνάμεις που δεν πιστεύουν στον ειρηνικό δρόμο, ο οποίος δοκιμάστηκε και δεν απέφερε παρά μόνο διαιώνιση της κατοχής.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Ισραήλ
Παλαιστίνη
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Περιοδεία Ομπάμα στην Ασία
Πινγκ-πονγκ νέου τύπου
ΗΠΑ
Ξύπνησαν κακές μνήμες
Εμβολιασμός για προεδρική γρίπη
«Ο πρόεδρος είναι νονός»
Ευρωπαϊκή Ένωση
Κοινοτικό χρήμα τέλος
Παλαιστινιακό
Μηδενικές προσδοκίες
Βρετανία
Μεταξύ επαίνων και αντιδράσεων
Ιταλία
Η μαφία ωχριά μπρος στον Σίλβιο
Γαλλία
Μαζί δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούν
Le Monde diplomatique
Πεθαίνοντας για τον Καρζάι στην Καμπούλ
Αρραβώνες Βρυξελλών με τα Βαλκάνια