Έντυπη Έκδοση

Πολύτροπες γυναικείες (;) γραφές

Εχει φύλο η γραφή; Και αν ναι, ποια τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της; Φαίνεται πως τα στερεότυπα της «γυναικείας» γραφής έχουν προ πολλού καταλυθεί και αυτό αποδεικνύουν στην πλειονότητά τους σύγχρονές μας συγγραφείς.

Λεία Βιτάλη, «Ζεϊμπέκικο» **Σκηνοθεσία: Φώτης Μακρής-Θεατρικός Οργανισμός Νέος Λόγος-Studio Μαυρομιχάλη

**Η καταξιωμένη Λεία Βιτάλη αποδεικνύει του λόγου το αληθές, τέμνοντας, σε όλες τις κρυφές πτυχώσεις της, τη ζωή ενός λαϊκού συνθέτη, με το τελευταίο έργο της που φέρει ως τίτλο το χαρακτηριστικό ανδρικό χορό «Ζεϊμπέκικο», δείγμα ντομπροσύνης και λεβεντιάς.

Θέμα της η ζωή, η καλλιτεχνική πορεία και το έγκλημα ενός αυθεντικού λαϊκού καλλιτέχνη που καταλήγει στη φυλακή για απόπειρα δολοφονίας συγγενικού του προσώπου. Εμμεσα εμπνευσμένο από την περίπτωση του Ακη Πάνου, αλλά με ουσιαστικές διαφορές, το έργο, με συνεχή φλας μπακ, χωρίς χρονική σειρά, αποκαλύπτει τον άνθρωπο, τις αξίες του, τα λάθη του, την υπέρμετρη αγάπη του για την προγονή του, κόρη της δεύτερης γυναίκας του, ενώ η σκηνική δράση τοποθετείται στο σπίτι της πρώτης του συζύγου και βασικής ερμηνεύτριας των τραγουδιών του, στο οποίο ζούσε παλιά και στο οποίο επιστρέφει μετά την αποφυλάκισή του.

Ενδιάμεσα, σύντομες (βιντεοσκοπημένες) συνεντεύξεις του, προσωπικές εξομολογήσεις προς το κοινό του ίδιου, της γυναίκας του Στέλλας και της προγονής του Μυρσίνης, ενώ το έργο εμπλουτίζεται με δραματουργικά ενταγμένα στην υπόθεση τραγούδια όλων των προσώπων.

Μουσικό πάλκο

Πράγματι, απέναντι από τους θεατές έχει δημιουργηθεί ένα είδος πάλκου με τους Θοδωρή Ζέη (μπουζούκι) και Σπύρο Κουτρουμάνη (κιθάρα) που συνοδεύουν τους τρεις ηθοποιούς στα είκοσι σχεδόν τραγούδια που ακούγονται κατά τη διάρκεια της παράστασης. Τραγούδια των Παπαϊωάννου, Βαμβακάρη, Τσιτσάνη, Καλδάρα, Μπιθικώτση ή Χατζιδάκι, σε βαθμό που η παράσταση αναδεικνύεται παράλληλα σε πολύτιμη μουσική σκηνή. Που συνεχίζει το πρόγραμμά της και μετά το τέλος της παράστασης, προς τέρψιν των θεατών. Τα γνωστά λαϊκο-ρεμπέτικα διακόπτονται από τους ήχους τραγουδιών της Τζάνις Τζόπλιν που ερμηνεύονται αισθαντικά από τη Μαρία Κατσούλη (Μυρσίνη), ανακλώντας την εσώτερη ψυχική κατάσταση της προγονής.

Στο λιτό (με σχεδόν αθέατες εύγλωττες λεπτομέρειες) σκηνικό και στα δηλωτικά των προσώπων κοστούμια του Διονύση Μανουσάκη που σηματοδοτούν και τις χρονικές αλλαγές, ο Φώτης Μακρής έστησε μια γεμάτη από ήχους αλλά και εντάσεις παράσταση που παρακολουθείται με αδιάπτωτο ενδιαφέρον. Τα ακριβή γεγονότα, αλλά και το μυστικό που ανατρέπει τα φαινόμενα, αποκαλύπτονται σταδιακά, αφού πρώτα έχει δημιουργηθεί μια σε βάθος ψυχογραφία των προσώπων και ειδικά του Λευτέρη. Μια φιλοσοφία ζωής ενός ασυμβίβαστου καλλιτέχνη που προτιμά να αποσυρθεί παρά να γίνει προϊόν προς κατανάλωση, αλλά και που απεγνωσμένα αποζητεί την αγάπη με τους δικούς του όρους.

Υποκριτικό ρεσιτάλ

Ο Γιώργος Νινιός, ένας ηθοποιός πολλαπλών ικανοτήτων και δεξιοτήτων, δίνει εδώ ρεσιτάλ ερμηνείας στο ρόλο του Λευτέρη. Μελετημένη κινησιολογία, εναλλαγές εκφράσεων, πλήρης έλεγχος των φωνητικών εργαλείων που ουδέποτε υπερβάλλουν σε ένταση, αλλά διατηρούν έναν απόλυτα εσωτερικό ρυθμό που σκιαγραφεί την ουσία του δραματικού προσώπου. Καθοριστική, τέλος, η συμμετοχή του ως αφοπλιστικού για το πάθος που εκπέμπει τραγουδιστή αλλά και συνθέτη-στιχουργού του ομώνυμου του τίτλου του έργου τραγουδιού. Ο ίδιος, άλλωστε, ανέλαβε και τη μουσική επιμέλεια της παράστασης. Ενας απολαυστικός ηθοποιός με σπάνιο βάθος και ποιοτική δύναμη.

Δίπλα του, σε σχεδόν κόντρα ρόλο, αυτόν της γυναίκας του Στέλλας, η Στέλλα Κρούσκα μετατρέπεται περίτεχνα σε λαϊκή ερωτευμένη γυναίκα, αλλά και σε ικανή τραγουδίστρια. Η Μαρία Κατσούλη (Μυρσίνη) συμπληρώνει με τη λαϊκο-ροκ εμφάνιση και κατά στιγμές αμήχανη σκηνική συμπεριφορά της τη διανομή.

Η Λεία Βιτάλη εμβαθύνει με σπάνια ευαισθησία και τολμηρότητα στους δαιδάλους της ανδρικής ψυχοσύνθεσης. Μια παράσταση που αναμφίβολα αγγίζει το ευρύ κοινό σε ένα έργο ψυχολογικών αποχρώσεων, περίτεχνης δομής, στιβαρής σκηνοθεσίας, γεμάτο αγαπημένα τραγούδια συγκινητικά ερμηνευμένα.

Μαρία Λαϊνά, «Το δέντρο»

**Σκηνοθεσία: Χρύσα Καψούλη-Θεατρική Ομάδα Dameblanche- Θέατρο Σημείο

**Η καταξιωμένη ποιήτρια Μαρία Λαϊνά είναι ακόμη μία περίπτωση που η γραφή της δεν έχει φύλο. Αναφέρθηκα ήδη στο εντελέστερο των μέχρι στιγμής θεατρικών της έργο, «Το δέντρο», με αφορμή την παρουσίασή του σε μορφή Αναλογίου στις «Αναγνώσεις» του Εθνικού την περασμένη άνοιξη.

Τώρα επανέρχεται, αλλά στη σκηνή, στην πλήρη εκδοχή του, στην ευρηματική σκηνοθεσία της Χρύσας Καψούλη που αναδεικνύει εύστοχα τις διακειμενικές του σχέσεις με το μπεκετικό σύμπαν. Μόνο που εδώ οι δύο τύποι δεν αναμένουν έναν «God-ot», ο ίδιος ο κόσμος τους είναι ο θεός τους, η δημιουργική δύναμη της γλώσσας τους «ποιεί» τον κόσμο.

Η Λαϊνά διαποτίζει το έργο με ποιητική ένταση που οφείλεται στην ίδια τη γλώσσα μας, στους ήχους των λέξεων, στα παιχνιδίσματα των φθόγγων που μετατρέπονται σε χρώματα. Οσο κι αν η πεζή πραγματικότητα, με τη μορφή ωφελιμιστών-εισβολέων, επιδιώκει να εισχωρήσει στο κλειστό σύμπαν των δύο προσώπων, ο χώρος του αόρατου «δέντρου» θα μένει αλώβητος στη αυτο-αναπαραγόμενη ποιητικότητά του, όπερ σημαίνει στην εναλλακτική διάσταση του κόσμου που προσφέρει.

Η παράσταση, με εντυπωσιακή έναρξη σε αργό βηματισμό όλων των ηθοποιών, επιπλέον ρόλοι, αλλά και με διαφορετική διανομή στους δύο κεντρικούς, αποκτά επί σκηνής μια νέα διάσταση: οι Γιάννης Παπαδόπουλος και Τσιμάρας Τζανάτος, δύο άφθαρτοι ηθοποιοί, προσδίδουν νέες αποχρώσεις μέσω της κίνησης, των εκφράσεων, του χειρισμού του λόγου. Δύο σοβαροί κλόουν που παίζουν με τις λεπτές χειρονομίες και εκφράσεις του προσώπου, που δεν εκπλήσσονται από τα όσα εξωτερικά συμβαίνουν, αλλά μόνο από τη δική τους εσωτερική α-πορία. Ισως κάποιες άκαιρες παύσεις και βεβιασμένη εκφορά καταλήξεων λέξεων να χαλούν το ρυθμό και την αναγκαία μουσικότητα του λόγου.

Πλαισιώνονται από τους νεότερους, όχι πάντα εύστοχους φωνητικά αλλά δουλεμένους κινησιολογικά, Σπύρο Βάρελη, Γιάννη Τσαπαρέγκα, Μαρία Ριζιώτη και την εκφραστική Δάφνη Σκρουμπέλου. Καθοριστική η μουσική του Απόστολου Λεβεντόπουλου που παρεμβαίνει δραστικά, ενώ εμβληματική είναι για την παράσταση η ενδυματολογία αλλά και το λιτό σκηνικό της Ασης Δημητρολοπούλου.

Ενα έργο που αφορά όποιον επιθυμεί να βλέπει τα πράγματα υπό μιαν άλλη, ανατρεπτική οπτική.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική θεάτρου
Θέατρο
Παραστάσεις
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Κινηματογράφος
Η υπόκλιση του Λόρενς της Αραβίας
Εικαστικά
Ενιωθε ζωγράφος, ήταν ο απόλυτος δημιουργός
ΕΚΕΒΙ
Ο Παναγιωτόπουλος «έδειξε» Τζαβάρα
Θέατρο
Πολύτροπες γυναικείες (;) γραφές
Αρχαιολογία
Απεσύρθη αγαλματίδιο του Πάνα από δημοπρασία των Sotheby's
Εθνική Πινακοθήκη
Υπάρχουν ευθύνες για την αστοχία της μελέτης;
Βιβλίο
Δεσποινίς ετών 120
TV & Media
Τραγούδια και μπάλα φάγανε τις ειδήσεις
Χριστούγεννα για τα παιδιά
Γιορτινή μουρμούρα