Έντυπη Έκδοση

Περισσότεροι απο 1.000.000 οι ασθενείς που χειρουργήθηκαν με τη μέθοδο OPCAB

Στεφανιαία παράκαμψη με πάλλουσα καρδιά

Από το 1997 μέχρι τον χρόνο που μόλις πέρασε, υπολογίζεται ότι ανάμεσα στους ασθενείς που έχουν χειρουργηθεί για στεφανιαία παράκαμψη διεθνώς, υπάρχουν και περίπου 1.000.000 ασθενείς που ξεχώρισαν. Παρατηρήθηκε ότι στους ασθενείς αυτούς μειώθηκε η ανάγκη για μετεγχειρητική υποβοήθηση με ινότροπα φάρμακα (φάρμακα που βοηθούν τη συστολή της καρδιάς) κατά 36%, η πιθανότητα για κολπική μαρμαρυγή κατά 34% (καλοήθης, αλλά και επικίνδυνη αρρυθμία) και η ανάγκη για μετάγγιση αίματος κατά 33%.

Η έρευνα έχει αποδείξει ότι όλοι αυτοί οι ασθενείς, κατά μέσο όρο, άφησαν το νοσοκομείο 1 ημέρα νωρίτερα, ήταν εκτός Μονάδας Εντατικής Θεραπείας 8 ώρες νωρίτερα και εκτός αναπνευστήρα 3,4 ώρες νωρίτερα.

**Τι κοινό έχουν οι συγκεκριμένοι ασθενείς;

Η καρδιά τους χτυπούσε κανονικά σε όλη τη διάρκεια της επέμβασης. Δηλαδή η στεφανιαία παράκαμψη (το γνωστό bypass) έγινε χωρίς τη χρήση του μηχανήματος της εξωσωματικής κυκλοφορίας, αλλά με πάλλουσα καρδιά (OPCAB).

Στη κλασική Καρδιοχειρουργική η στεφανιαία παράκαμψη πραγματοποιείται με τη βοήθεια του μηχανήματος της εξωσωματικής κυκλοφορίας. Το μηχάνημα αυτό επιτρέπει στην πάλλουσα καρδιά να σταματήσει και ο χειρουργός να επιτελέσει την επέμβαση χωρίς την παρουσία αίματος, σε ακίνητη καρδιά. Το αίμα του ασθενούς, που επιστρέφει στην καρδιά, διοχετεύεται μέσω σωλήνων στο μηχάνημα της εξωσωματικής κυκλοφορίας και επιστρέφει πάλι μέσω σωλήνων στις αρτηρίες, ώστε να διατηρείται η συστηματική κυκλοφορία. Η καρδιά σταματά κατά τη διάρκεια της επέμβασης και η επανεκκίνηση πραγματοποιείται με την ολοκλήρωσή της. Το μηχάνημα έχει σώσει και συνεχίζει να σώζει εκατομμύρια ασθενείς.

Η κυκλοφορία του αίματος, όμως, μέσω σωλήνων, αλλά και η τοποθέτηση των σωλήνων στα μεγάλα αγγεία αυξάνει το ρίσκο επιπλοκών, όπως η κατάθλιψη, οι συναισθηματικές μεταβολές, τα εγκεφαλικά, η επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας και η αιμορραγία. Σε κάθε περίπτωση που χρησιμοποιείται μηχανή εξωσωματικής κυκλοφορίας έχουμε μεγαλύτερες απαιτήσεις για μετάγγιση αίματος. Απαιτείται μετάγγιση κατά μέσο όρο 1,5 μονάδες αίματος. Κάθε χρόνο πάνε χαμένες πάνω από 850.000 μονάδες αίματος, χρήσιμες για τόσους άλλους ασθενείς.

Η στεφανιαία παράκαμψη, η πιο διαδεδομένη καρδιοχειρουργική επέμβαση, μπορεί στις μέρες μας να γίνει και διαφορετικά. Οι τεχνολογικές εξελίξεις και τα εξελιγμένα χειρουργικά εργαλεία μάς επιτρέπουν να διατηρούμε ακίνητα τμήματα της επιφάνειας της καρδιάς. Με ακίνητη την περιοχή που μας ενδιαφέρει, είναι ασφαλής η παράκαμψη του μπλοκαρισμένου αγγείου, τη στιγμή που η υπόλοιπη καρδιά συσπάται κανονικά. Με την OPCAB διατηρείται η φυσιολογική κυκλοφορία του αίματος και η επέμβαση απλοποιείται και προσομοιάζει σε κάθε άλλη επέμβαση στο ανθρώπινο σώμα.

Το 2009 υπολογίζεται ότι πραγματοποιήθηκε η 1.000.000ή επέμβαση με πάλλουσα καρδιά (OPCAB) σε όλο τον κόσμο. Στην Ιαπωνία το 65% των επεμβάσεων bypass γίνονται με τον τρόπο αυτό, στην Ινδία το 60%, στις ΗΠΑ το 24% και στη Δυτική Ευρώπη το 18%. Συνεχώς τα ποσοστά αυτά αυξάνουν.

Σε περισσότερες από 3.600 μελέτες που έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα, φαίνεται καθαρά η μειωμένη 30 ημερών θνησιμότητα και θνητότητα σε ασθενείς υψηλού κινδύνου, που χειρουργήθηκαν με πάλλουσα καρδιά, όπως:

* Μεγαλύτερους των 75 ετών.

* Γυναίκες.

* Διαβητικούς.

* Ασθενείς με αθηρωματική αορτή.

* Νεφροπαθείς.

* Με δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας (κλάσμα εξώθησης <50%).

**Με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια.

* Ασθενείς υπό αντιαιμοπεταλιακή αγωγή (τύπου Salospir, Plavix), που χρήζουν επείγουσας επέμβασης.

Σήμερα που οι καρδιοχειρουργοί αντιμετωπίζουν μεγαλύτερους σε ηλικία και βαρύτερα πάσχοντες ασθενείς και παράλληλα έχουν απέναντί τους την τεχνολογία και τις ενδοπροθέσεις των στεφανιαίων αγγείων (stents), με τις στατίνες και τα πολύ καλά αποτελέσματά τους, πρέπει να κάνουν ένα βήμα εμπρός. Και το βήμα αυτό είναι η OPCAB χειρουργική. Σαφώς υπάρχει σκεπτικισμός, γιατί η OPCAB χειρουργική χρειάζεται εκπαίδευση και αφοσίωση. Είναι όμως, κατά τη γνώμη μας, η απάντηση στα παραπάνω, αν συγκριθούν ενδείξεις, αποτελέσματα, επιπλοκές και οικονομία.

Η μελέτη SYNTAX, για παράδειγμα, που βρίσκεται υπό εξέλιξη και συγκρίνει την αγγειοπλαστική με εμφύτευση επενδεδυμένων προθέσεων (stents), που έχουν τη δυνατότητα απελευθέρωσης ουσιών, με την κλασική αορτοστεφανιαία παράκαμψη για την αντιμετώπιση της στεφανιαίας νόσου τριών αγγείων ή/και στελέχους, φαίνεται να καταλήγει στο ότι η αορτοστεφανιαία παράκαμψη παραμένει η καταλληλότερη θεραπεία.

Από την άλλη πλευρά, τα ποιοτικά πλεονεκτήματα της OPCAB χειρουργικής, σε σχέση με την κλασική, δίνουν ακόμη μία νότα αισιοδοξίας, αφού επιτρέπει στους ασθενείς να αναρρώνουν ευκολότερα και να επιστρέφουν πιο γρήγορα στη δουλειά τους ή στις ασχολίες τους.

Ο συνδυασμός δε της OPCAB χειρουργικής, όπως γίνεται στο δικό μας κέντρο στο Νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν», με τη χρήση αμιγώς αρτηριακών μοσχευμάτων (των δύο έσω θωρακικών αρτηριών) και χωρίς χειρισμούς στην αορτή (40% των μη διαγνωσμένων ισχαιμικών εγκεφαλικών επεισοδίων στον γενικό πληθυσμό έχουν πιθανότερη αιτία αθηρωματική νόσο της αορτής) οδηγεί σε ακόμη καλύτερα αποτελέσματα.

Η OPCAB χειρουργική είναι το μέλλον και είναι σίγουρο πως το δεύτερο εκατομμύριο χειρουργηθέντων με τον τρόπο αυτό δεν θα το γιορτάσουμε σε 12 χρόνια, αλλά πολύ πιο σύντομα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Υγεία
Στη στήλη
Υγεία & Διατροφή
Με λέξεις-κλειδιά
Καρδιολογία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Υγεία της έντυπης έκδοσης
Άλλες ειδήσεις
Υπερδραστήρια κύστη
Ενθαρρυντικά νέα για τους ασθενείς με χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία
Νέο σκεύασμα για τη θεραπεία της πνευμονικής αρτηριακής υπέρτασης
Πολυβιταμίνες υπεύθυνες για αλλεργία
Πώς η διατροφή επηρεάζει την όραση
Στεφανιαία παράκαμψη με πάλλουσα καρδιά