Έντυπη Έκδοση

Διεθνή

Στον κόσμο του Τύπου

  • Θυμίζει Τιέν Αν Μεν

    LA STAMPA Μόνον ένας παραλληλισμός μπορεί να περιγράψει την αιματηρή εξέγερση που έχει δρομολογηθεί στο Ιράν: εκείνος με την Τιέν Αν Μεν.

    Οπως ακριβώς και στο Πεκίνο, πριν από είκοσι χρόνια και δέκα μέρες (στις 4 Ιουνίου του 1989), τα άρματα μάχης «προχώρησαν σε ένα ξεκαθάρισμα» στην πλατεία Τιέν Αν Μεν, επισημοποιώντας στα μάτια του κόσμου την πραγματική αδυναμία της κινεζικής κυβέρνησης, έτσι και στην Τεχεράνη, η καταστολή της εξέγερσης ενάντια στο εκλογικό αποτέλεσμα κάνει ορατά τα ανοιχτά ρήγματα της κυβέρνησης Αχμαντινετζάντ. Τόσο η Κίνα όσο και το Ιράν είναι κατά έναν τρόπο (μεταφορικό κατά το ήμισυ) συστήματα βασισμένα στην ίδια αρχή, στους ίδιους πυλώνες: πρόκειται δηλαδή για κυβερνήσεις «θεοκρατικής» φύσης, βασισμένες στην επίφαση ότι αντιπροσωπεύουν ολόκληρο το έθνος, χωρίς αμφιβολίες και χωρίς διαφωνίες και κατ' επέκταση η ανώτατη αρχή είναι αδιαμβισβήτητη. (...) Ο Θεός της Κίνας είναι βέβαια το Κομμουνιστικό Κόμμα, ενώ στην περίπτωση της Τεχεράνης είναι σήμερα κανονικά ο Αλλάχ, όμως και στις δύο περιπτώσεις η λαϊκή εξέγερση υποδεικνύει ότι υπάρχει αμφισβήτηση. (...)

    Αυτές τις μέρες στην Τεχεράνη σημειώθηκε η πρώτη εξέγερση ενάντια στην εξουσία από την επανάσταση του 1979. Η Τιέν Αν Μεν αποκάλυψε ότι στην καρδιά του ίδιου του Κομμουνιστικού Κόμματος είχε προκληθεί ρήγμα, ενώ και στην Τεχεράνη διεφάνη η συνύπαρξη δύο ψυχών, δύο διαφορετικών προσεγγίσεων μέσα στην καρδιά ενός συστήματος φαινομενικά συμπαγούς.

  • Η ιρανική δημοκρατία

    Αλ-Χαγιάτ Είμαστε στο Ιράν, όχι στη Βρετανία ή στην Αυστρία.

    Η δημοκρατία εδώ δεν είναι ορθάνοιχτη. Είναι μια δημοκρατία που περιστρέφεται γύρω από μια εικόνα του Ιμάμ Χομεϊνί και υπό τον έλεγχο του ανωτάτου πνευματικού ηγέτη. Ο ψηφοφόρος δεν έχει το δικαίωμα να φτάσει η οργή του στο σημείο που να απειλεί τα θεμέλια του κράτους και την ασφάλειά του. Οι μηχανισμοί του κράτους δεν επιτρέπουν στους υποψηφίους να ανταγωνίζονται, δεν επιτρέπουν όμως την ανάδειξη πραξικοπηματιών. Οι εκλογές αποτελούν μια ευκαιρία για να ανανεώσουν τη δέσμευσή τους στο καθεστώς που ίδρυσε η Επανάσταση. Ως μέσο για την εκτόνωση οργής. Ευκαιρία να αλλάξουν ονόματα και να αυταπατώνται κάποιοι ότι κάτι πάει να αλλάξει.

    Πρόεδρος του Ιράν δεν είναι ο δημιουργός των πολιτικών. Δεν έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Ο πνευματικός ηγέτης είναι ο πραγματικός ηγέτης, ο οποίος έχει τον τελευταίο λόγο στην εξωτερική πολιτική, την άμυνα και την ασφάλεια, την ενημέρωση και τον πολιτισμό. Ο Ιρανός προέδρος είναι απλώς ο εκτελεστής και προπαγανδιστής των πολιτικών αυτών. Αυτό δεν μειώνει τον ρόλο και την επιρροή του πρόεδρου του Ιράν. Αποδείξη αυτής της λογικής αποτελούν η περίπτωση του πρώην πρόεδρου, Μοχάμετ Χαταμί, και του νυν πρόεδρου Αχμαντινετζάντ.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Ιράν
Εξέγερση φοιτητών έφερε η νίκη των συντηρητικών
«Γνωρίσαμε την καταπίεση και δεν θέλουμε πια άλλη...»
Ο Ομπάμα περιμένει να «καθήσει η σκόνη» των εκλογών στο Ιράν
Παλαιστινιακό
Παλαιστινιακό κράτος-φάντασμα
Βρετανία
Διενέργεια έρευνας για τον πόλεμο στο Ιράκ διέταξε υπό... πίεση ο Μπράουν
Τουρκία
«Σχέδιο δράσης εναντίον της οπισθοδρόμησης» και του Ερντογάν, με άρωμα από ...ένοπλες δυνάμεις
Γαλλία
Οι Γάλλοι δεν κατέβηκαν στον δρόμο...
Ιταλία
Οι «Μαύρες Περιπολίες» πολιτών για την τήρηση της τάξης στην Ιταλία ξύπνησαν μνήμες μελανοχιτώνων....
ΗΠΑ
Αγελάδα μινιατούρα