Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Προσωπική ματιά

  • Ξαναβρίζοντας το κοινό

    Ενα εσκεμμένα αντιθεατρικό έργο που μας βρίζει κατάμουτρα, η ισπανική εκδοχή του in your face theatre, που συχνότατα γίνεται πραγματικά πολύ δυσάρεστη. Αλλωστε η συγγραφέας του δεν το κρύβει, ευχόμενη: «Μακάρι να μπορούσα να κάνω το κοινό να ξεράσει»!, δοκιμάζοντας τις αντοχές των θεατών.

    Το πρωτόλειο «Και τα ψάρια βγήκαν να πολεμήσουν ενάντια στους ανθρώπους» της Ισπανίδας Ανχέλικα Λίντελ, ο Θέμελης Γλυνάτσης στη φεστιβαλική Πειραιώς 260, το ανέδειξε και το διέσωσε με τρόπο ευρηματικό, καταφεύγοντας σε έναν αραγή φορμαλισμό. Το κείμενο ξερνά πάνω στο κοινό (ήδη ξεπερασμένο, αν και συνεχίζει να έχει ισχύ), περιγράφοντας μέσα από δυσάρεστους συνειρμούς και με εύκολες καταγγελίες τους πνιγμούς Αφρικανών μεταναστών στην αγωνιώδη προσπάθειά τους να βρεθούν σε ισπανικό έδαφος. Κυρίως όμως μιλά -καταγγέλλοντας ασταμάτητα κυβερνήσεις, πολίτες ακόμη και τον εαυτό της η συγγραφέας- για τη χρεοκοπία των δυτικών κοινωνιών, οι οποίες, την ώρα που η θάλασσα ξεβράζει τα νεκρά κουφάρια, δεν κουνιούνται από την ξαπλώστρα της ηλιοθεραπείας: «Η κοινωνία ξερνά τους φτωχούς».

    Το κείμενο, παραληρηματικό, γίνεται ενδιαφέρον θεατρικά μόνο όταν ξεγλιστράει στη σφαίρα του σουρεαλισμού. Ο βασικός συνειρμός-συλλογισμός που το διατρέχει, παραπέμπτοντας στον τίτλο, είναι: Τα ψάρια μπορεί να αποκτήσουν μορφή νέγρου, με τόσους νέγρους που έχουν κατασπαράξει, ως εκ τούτου θα έπρεπε να σταματήσουμε να τρώμε ψάρια, να δηλητηριάσουμε όλα τα ψάρια, γιατί οι νέγροι θα συνεχίσουν να πνίγονται. Πρωτότυπο; Μάλλον, κακόγουστο.

    Τρεις είναι οι ήρωες της Λίντελ. Η πουτάνα (Σοφία Μαραθάκη), ο κύριος Πουτάνα (Νέστορας Κοψιδάς) και η φωνή-alter ego της (Αλεξάνδρα Ντεληθέου). Οι δύο πρώτοι, στην καλά μελετημένη παράσταση του Γλυνάτση, ολόλευκοι (σάρκα και ενδύματα) ακροβατούν ως σπαστικά πάνω σε δύο φωτεινές λωρίδες. Η τρίτη στέκεται μόνη πάνω σε μια επιφάνεια πίσω από το τζάμι της οποίας παφλάζει το νερό - η «ματωμένη» θάλασσα. «Αυτό είναι ένα αντικοινωνικό έργο», μας πληροφορεί με τον δέοντα αυτοσαρκασμό η Λίντελ. Δεν χρειάζεται να σχολιαστεί περαιτέρω το ότι το timing του ανεβάσματος του συγεκριμένου κειμένου, μετά το Φαρμακονήσι, δίνει άλλο βάρος στην παράσταση, που ωστόσο ξερνάει ατέλειωτα και κουραστικά όχι μόνο ενάντια στον «βολεμένο» μπουρζουά θεατή και την άτιμη κοινωνία αλλά -εν τέλει- και ενάντια στην ίδια τη θεατρική πράξη.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Ντοκιμαντέρ
Τζ. Τζόις: Ζήτησε δάνειο από τράπεζα της Ελλάδας
Μουσική
Βγάζοντας το πανκ από την πρίζα
Κριτική θεάτρου
Κλασικά έργα και μετα-αποικιακή σκηνή στη μετα-απαρτχάιντ εποχή
Συνεντεύξεις
Ενας Νεοϋορκέζος στο Ναύπλιο
Κι αυτά
«Μπορείς να εκτιμήσεις την ελευθερία μόνο όταν αγωνιστείς γι' αυτήν»
Κι εκείνα
Σατιρική ματιά στα μουσεία
Εξέταση με φακό
Sold out
TV & Media
Πάνω-κάτω οι διαφημίσεις
Οι γιατροί ξανάρχονται
Σήμερα η κηδεία του Αρη Σταθάκη
Το Μουντιάλ από την Era Sport