Έντυπη Έκδοση

Κεμάλ Γιαλτσίν

«Γράφω πάντα την αλήθεια»

Ο Κεμάλ Γιαλτσίν στο τελευταίο του βιβλίο Για σένα η καρδιά μου χτυπά (εκδόσεις Στοχαστής, μτφρ.: Σαρκίς Αγαμπατιάν, σ. 496, € 23,43) συνδυάζει αρμονικά το ταξιδιωτικό, ιστορικό και ερωτικό μυθιστόρημα. Το θέμα που αφηγείται και μας παρουσιάζει με ενάργεια και ευαισθησία, είναι το αρμενικό ζήτημα. Καθόλου ευχάριστο στην Τουρκία.

Στην πατρίδα του συγγραφέα, το βιβλίο καταστράφηκε από τις αρχές. Εν τούτοις, κυκλοφόρησε σε πολλές χώρες και αγαπήθηκε αμέσως. Ο έρωτας, η αγνή αγάπη, ήταν ο καταλύτης για να γραφτεί το Για σένα η καρδιά μου χτυπά. Ο Γιαλτσίν χρησιμοποιεί όπως είναι τα λόγια απλών ανθρώπων για να καταγράψει την ιστορική πορεία και τη γενοκτονία των Αρμενίων. Ενα οδοιπορικό που συγκλονίζει με την αυθεντικότητα του λόγου και των αισθημάτων. Ο συγγραφέας μίλησε στη «Βιβλιοθήκη-Καταφύγιο Θηραμάτων». Η συνέντευξη δεν θα γινόταν χωρίς τη βοήθεια του μεταφραστή Μένανδρου Γαλανού.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ: Θεωρείτε ότι το βιβλίο σας είναι πράξη αντίστασης απέναντι στον ρατσισμό;

ΚΕΜΑΛ ΓΙΑΛΤΣΙΝ: Εχω δημοσιεύσει 22 βιβλία. Τα εφτά απ' αυτά, παιδικά. Στα γερμανικά και τουρκικά. Είμαι δάσκαλος στη Γερμανία από το 1980. Τότε έφυγα από την Τουρκία και ζήτησα πολιτικό άσυλο. Ζω 30 χρόνια στη Γερμανία και εργάζομαι σε γερμανικό Γυμνάσιο. Στη χώρα μου σπούδασα Φιλολογία και διετέλεσα καθηγητής σε Γυμνάσιο στην Κωνσταντινούπολη. Ολα αυτά πριν από τη στρατιωτική δικτατορία. Παράλληλα, ήμουν εκδότης της εβδομαδιαίας αριστερής εφημερίδας Ο δρόμος του λαού. Κάθε εβδομάδα εξέδιδα 20 χιλιάδες αντίτυπα. Η κυκλοφορία της, λοιπόν, απαγορεύτηκε. Ετσι, έπρεπε να φύγω για τη Γερμανία. Πλέον δεν μπορούσα να ζήσω στην Τουρκία. Τότε μου επέβαλαν ποινή φυλάκισης 36 χρόνων για όλα όσα έκανα. Η απαγόρευση ίσχυε φυσικά και για τα βιβλία μου. Ξέρετε, η Ελλάδα μ' αρέσει γιατί ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης έχουν παίξει μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μου.

Α.Σ.: Συνεπώς, το βιβλίο καταστράφηκε για την αριστερή σας δράση.

Κ.Γ.: Αυτό το έγραψα στα τουρκικά, το διάστημα 1998-2000, και δημοσιεύτηκε μόνο στη Γερμανία. Από το 1990 άρχισα να γράφω. Ημουν πολιτικός μετανάστης, αυτοεξόριστος. Ωστόσο, πριν από τη δικτατορία, έχω κάνει πολλές δημοσιεύσεις στην Τουρκία. Οσον αφορά το θέμα του ρατσισμού που θίξατε. Είμαι ελεύθερος άνθρωπος, δημοκράτης, αριστερός. Γι' αυτό και γράφω για τους ανθρώπους, τη φιλία, χωρίς να κάνω φυλετικές διακρίσεις. Πάνω απ' όλα μ' ενδιαφέρουν η ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η κοινωνική ανάπτυξη και η ειρηνική ζωή όλων των ανθρώπων. Κυρίως νοιάζομαι για την ελληνοτουρκική φιλία. Ελλάδα και Τουρκία έχουν κοινή ιστορία. Δύο γειτονικά κράτη και ανάμεσά τους, το Αιγαίο. Εδώ η Ακρόπολη και στην άλλη πλευρά ο ναός της Περγάμου. Μάλιστα, το βιβλίο μου Μια προίκα αμανάτι αφορά την ελληνοτουρκική φιλία.

Α.Σ.: Αρα, Ελληνες και Τούρκοι δεν έχουν κάτι να χωρίσουν.

Κ.Γ.: Η πολιτική διαφέρει εδώ και χρόνια. Προσπαθώ μέσα από τα βιβλία μου να υπάρξει μεγαλύτερη κατανόηση μεταξύ Ελλήνων-Τούρκων. Πρώτη φορά ήρθα στην Αθήνα πριν από 17 χρόνια. Ηρθα για να βρω τα άτομα στα οποία αναφέρομαι στο Μια προίκα αμανάτι. Στο χωριό μου μέχρι το 1920 υπήρχαν περίπου χίλιοι Ελληνες κι άλλοι τόσοι Τούρκοι. Οι γείτονες των παππούδων μου ήταν Ελληνες. Λέγονταν Μηνόγλου. Κάποια μέρα έγινε η ανταλλαγή πληθυσμών. Η κυρία Μηνόγλου και οι κόρες της, Ελένη και Σοφία, ήρθαν μια μέρα και μας είπαν «φεύγουμε». Είχαν δύο σάκους. Μέσα ήταν η προίκα τους. «Αυτά ας μείνουν εδώ». Σαν αμανάτι. Η οικογένεια Μηνόγλου δεν γύρισε πίσω. Σκέφτηκα ότι πρέπει να πάω πίσω στην Ελλάδα και να αναζητήσω αυτή την οικογένεια. Αν τους βρω να τους δώσω πίσω το αμανάτι τους. Το ενέχυρο. Ετσι, το 1994 ήρθα στην Αθήνα και άρχισα να ψάχνω.

Α.Σ.: Αυτό κάνατε και στο Για σένα η καρδιά μου χτυπά;

Κ.Γ.: Ναι, αλλά κάπως διαφορετικά. Βρέθηκα σε πολλές πόλεις της Βόρειας Ελλάδας. Τρεις εβδομάδες ταξίδευα, όμως δεν μπόρεσα να βρω την οικογένεια Μηνόγλου. Το 1995 γύρισα στην Τουρκία και έψαξα στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Εναν χρόνο μετά ήμουν και πάλι στην Ελλάδα. Αρχισα από τη Θεσσαλονίκη. Επειτα από δύο εβδομάδες τούς εντόπισα στον Βόλο. Κατάφερα, λοιπόν, να δώσω το αμανάτι πίσω ύστερα από 76 χρόνια.

Α.Σ.: Η μνήμη μένει ζωντανή στα βιβλία;

Κ.Γ.: Αυτό εξηγώ στο Για σένα η καρδιά μου χτυπά. Παρ' όλο που είμαι αριστερός για τους Τούρκους, πολέμησα για την ελευθερία των ανθρώπων. Μόνο στην επίσημη Ιστορία βρήκα ότι οι Αρμένιοι, Ελληνες, Ασσύριοι είναι εχθροί της Τουρκίας. Στο οδοιπορικό που έκανα για να βρω τους Μηνόγλου, άκουσα πρώτη φορά άλλες ιστορίες από τους Ελληνες. Τι είχε συμβεί τότε. Ενας 90χρονος από την Καισάρεια μου εξήγησε για τους Αρμένιους. Από εκεί πήρα αφορμή για το Για σένα η καρδιά μου χτυπά. Δεν πίστευα αυτά που άκουγα. Ηταν πρωτόγνωρα. Τέσσερα χρόνια εργάστηκα για να γράψω και να εκδώσω το Μια προίκα αμανάτι. Επειτα απ' αυτή την έκδοση άρχισα να ψάχνω για τους Αρμένιους. Το 1998. Μίλησα με μια κυρία στην Αμάσεια. Το όνομά της ήταν Σαφιγέ Γκιουνέρ. Τότε ήταν 80 ετών.

Α.Σ.: Συνδυάζετε τη δημοσιογραφική έρευνα με τη λογοτεχνία. Πόσο δύσκολο είναι;

Κ.Γ.: Για μένα η αλήθεια και η ζωή είναι έτσι.

Α.Σ.: Μπορεί ένα βιβλίο να ενώσει δύο λαούς;

Κ.Γ.: Στην Τουρκία, οι λαοί (Αρμένιοι, Τούρκοι, Κούρδοι) που αναφέρω στις σελίδες του βιβλίου είναι μαζί. Είναι μια χώρα πολυφυλετική.

Α.Σ.: Νομίζω πως με το έργο σας ο αναγνώστης μαθαίνει Ιστορία. Την πραγματική, κατά την άποψή μου. Πιστεύετε ότι έρχεστε σε σύγκρουση με αυτήν που διδάσκεται στο σχολείο;

Κ.Γ.: Γράφω πάντα την αλήθεια. Δεν δίνει απάντηση στην επίσημη Ιστορία. Δεν με ενδιαφέρει αυτό. Βασικός μου σκοπός είναι να ξεκαθαρίσω την αλήθεια και να φέρω το ψέμα στην επιφάνεια. Εχω γράψει μόνο την αλήθεια. Ο,τι μου είπαν αυτοί οι άνθρωποι.

Α.Σ.: Το Για σένα η καρδιά μου χτυπά ξεχωρίζει για την αυθεντικότητά του. Τη δύναμη του λόγου. Συμφωνείτε;

Κ.Γ.: Οχι, και θα το εξηγήσω. Εγραψα για το πεπρωμένο των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Κούρδων και των Τούρκων στην Τουρκία. Η Ιστορία, όμως, είναι τόσο μεγάλη. Σαν ωκεανός. Τρεις χιλιάδες σελίδες έγραψα και δημοσίευσα μέχρι σήμερα. Εν τούτοις, όλα αυτά είναι μια σταγόνα στον ωκεανό. Οι άνθρωποι που μίλησαν, μου εξηγούσαν για το σκοτάδι, επειδή δεν καταλάβαινα γιατί υπήρχαν όλα αυτά. Μετά μπόρεσα να το κάνω. Αυτοί οι άνθρωποι κλαίνε ακόμα. Ορισμένοι μίλησαν, αλλά ζήτησαν να μη γράψω τίποτα. Αλλοι να μπει ένα συγκεκριμένο σημείο όσων μου είπαν. Αυτό έκανα. Εξ ου και οι τρεις χιλιάδες σελίδες είναι σταγόνα στον ωκεανό. Η αλήθεια είναι απέραντη σε σχέση μ' αυτό που έγραψα. Να σας πω κάτι άλλο. Αν δεν ενδιαφερόμουν για την Ιστορία των Ελλήνων, την Ιστορία του Αιγαίου, δεν θα κατάφερνα να γράψω αυτό που έγραψα. Στο Μια προίκα αμανάτι αναφέρομαι σε 15 Τούρκους και 15 Ελληνες. Ωστόσο γνώρισα εκατοντάδες. Πολλοί έλεγαν ψέματα. Ερεύνησα τι ήταν αληθινό, τι φανταστικό, τι ψέμα και τι τραύμα. Μετά τα κατέταξα και ύστερα τα κατέγραψα. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Από τις 4:00 στις 6:00
Μυστικά υπάρχουν και στο τραγούδι
Δεν υπάρχουν πια ροκ είδωλα
Κριτική βιβλίου
Παρωδίες
Πράκτορες και συνωμότες του Εκο στην καρδιά της Ευρώπης
Οι παλίρροιες της ματαιοδοξίας
Για να γνωρίσουμε τον Μάλερ
Γυναικείος έρωτας και φως
Ο Νίτσε πριν και μετά την ερμηνεία
Οταν η λίστα περιέχει την ομορφιά
Λογοτεχνία
Το τεμαχισμένο αριστούργημα
Βιβλία σε στόματα λεόντων
Ζεν αθωότητα σε μπρούντζινα χέρια
Νίκος Παπάζογλου
Ο πολιτισμός της καθημερινότητας
Συνέντευξη: Κεμάλ Γιαλτσίν
«Γράφω πάντα την αλήθεια»
Άλλες ειδήσεις
Ονειρικοί Υπερασπιστές
Η φυρή
Χτίζεται με όραμα, φαντασία και διαίσθηση η ποιητική τέχνη
Τα σχόλια του Τρίτου